Licht

het licht

van ver

gaf acht

en rolde

in stilte

een diep

bewaard

geheim

uit

schonk

een vonk

een vlam

een vuur

in de kilte

van de zwartste

nacht

Een lofgedicht van kleur en licht

Wonder

ik

zou

wel graag

wat woorden

willen

vinden

om

het wonder

te verwoorden

van licht

dat zich liet

insluiten

in de kilste

duisternis

van leven

dat heel cool

de boze dood

opzocht en

overwon

maar

Wat zullen wij dan zeggen ...

Waar o waar

waar

o

waar

zijn

de woorden

gebleven

verstild

verdreven

verdwaald

verdwenen

waar

is de zin

om zinnige zinnen

te verzinnen

door verzwolgen

de slaap

is van dromen

ontdaan

de hoop

en de visioenen

van weleer

ze zijn

er niet meer

de dichtbron

is wellicht

te ver dicht

geslibd

ideeën

ontsproten

gewogen

geworsteld

ze zijn

verdroogd

vervluchtigd

vervlogen

Dolende zwerver

ooit
is mij
het licht
geschonken
het wonder
van geest
en vrijheid
van zijn

God
gaf mij
voor ik
het door had
adem
leven
lijf
en ziel

er ging
een lichtje
aan

al vroeg
is het zoeken
begonnen
als drang
naar meer
en diep
hoger
en verder
dan te zien

Voor jou

voor jou

mijn vrouw

mijn hele helft

mijn leven

mijn steun

en toeverlaat

voor jou

je trouw

je liefde

en je leven

je support

in goede

en kwade dagen

Het is wat het is

Het.

Het is.

Het is wat het is.

Overal.

Altijd.

Niet te vangen.

Niet te vatten.

Niet te snappen.

Niet te verstaan.

Niet te manipuleren.

Niet te grijpen.

Niet te sturen.

Niet te groot.

En niet te klein.

Het zit niet vast.

Niet opgesloten.

Het roept niet.

Het maakt geen geluid.

Geen bombarie.

Geen drukte.

Het is er.

Gewoon.

Ongezien.

Het valt niet zo op.

Maar het zet alles open.

Het is iel.

Het is teder.

Het is zacht.

Het is rustig.

Het is vluchtig.

Maar opmerkzaam.

Open.

Alert.

O Lente-God

O Winter-God, waar was U toch?
Ik heb op U gewacht.
Zo lang.

Tegen de klippen op gebeden en gewandeld.
Geploeterd door de modder van de winter.
Langs de dorheid op het land.
Kaal en naakt.
Ontdaan van alle kleur.
Nat en drassig.
Kil en fris.

Eenzaam.
In de stilte.
Heel alleen.

Ik heb U gemist.
Gehoopt.
Gewacht.
Gezwegen.
Je zou er zomaar.
Somber van kunnen worden.

Maar.
Toch ook.
Verwacht.
Geloofd.
Ondanks alles.
Zacht, maar hardnekkig.
In het licht van de lente.
Die weer zou komen.
Ooit.

***

Een woord gezaaid, een vuur ontstoken

ja

god

is dood

zegt men

en lacht

maar

weet je

dat wel

zeker

wacht

even want

doorzie

je dan wel

wat er echt

gebeurd
is

de deur

is niet dicht

gegaan maar

juist nadrukkelijk

open

gedaan

Stil

Stil.
Het is stil.
Heel stil.
Windstil.
Hemelstil.
Wolkenstil.
Ruimtestil.
Vogelstil.
Mensenstil.
In de polder.
Op de vlakte.
Lucht en leegte.
Eenzaam.
Rustig.
Kalm.
Leeg.
Stil.

Ik.
Ik ben.
Ik ben stil.
Alleen.
Ontvankelijk.
Waakzaam.
Wakker.
Rustig.
Leeg.
Open.
Alert.
Stil.

Mijn stem is stil.
Mijn hoofd is stil.
Mijn hart is stil.
Mijn ziel is stil.

Schaduwdal

vanuit

een dal

vol mist en regen

tot de boorden

vol van duisternis

ja

vanuit

een heel

diep donker

schaduwdal

verlang ik

net zo diep

en dominant

naar al wat

verder is

dan ik

kan zien

of voelen

en ervaren

gevangen

en gedreven

door verlangen

naar het licht

de verte

het leven

en de liefde

trek ik

mij terug

uit al het aards

gedruis

Geheim

beloofd

verwacht

geloofd

gesluimerd

maar dan

een stem

in het holst

van de nacht

een woord

gehoord

een licht

gezien

een lied

gezongen

de eerste zucht

ademt

een diep geheim
van leven
gevend leven

Onlangs is mij een woord ontsnapt

onlangs

is mij

een woord

ontsnapt

gevlucht

verdwaald

verwaaid

verdampt

weg

gevlogen

uit de zin

van mijn bestaan

uit zijn verband

gerukt

ik

zoek

er naar

in hoofd

en hart

en dromen

en in het diepst

van mijn gedachtenmijn

Zo herfstig

zo herfstig

zo alleen

zo moe

zo toe

aan slaap

zo zuchtend

en zo grijs

zo zonder

kleuren

en zo hemel

loos

zo leeg

van licht

zo moe

van wind

zo nacht

en naakt

zo nameloos

alleen

De stilte is een broedwoestijn

wees

niet bang

wacht niet lang

koester zwijgen

hou maar even

je adem in

en sta stil

bij het leven

wandel rustig

door de dag

laat

het los

laat

het gaan

laat

je woorden

waaien

sluit

je ogen

zet

je hart

maar open

en laat

gerust

verwondering

toe

de stilte is

een broedwoestijn

een mijmerbos

een luisterlied

het zaaigoed

voor de zomer

Seizoenvisioen

het licht

waaiert weg

de nacht

groeit aan kracht

de wind

wint bij vlagen

aan sterkte

winterkilte

treedt binnen

nestelt zich

naadloos

in hoeken en gaten

Ik heb woorden gewogen

ik heb beelden verzameld

ik heb schoonheid gevangen

ik heb woorden gewogen

ik heb een vloertje gelegd van eigenzinnige gedachten

ik heb overtollige gaten gedicht

ik heb dijken doorboord

ik heb de hemel afgespeurd

ik heb de sterren geteld

ik heb doorkijkjes geweven

ik heb zinnen verzet

ik heb in zekere zin gezocht

ik heb randen om de nacht gegraven

ik heb vederlichte stenen gestapeld

ik heb druppels geweven van het licht

ik heb doorkijkjes bedacht

ik heb vlinders los gelaten

ik heb verhalen gedolven

ik heb de echo's van het leven uitgedragen

ik heb gezongen in het diepe duister

ik heb veelzeggend gezwegen

ik heb zaadjes gezaaid in de donkere aarde

ik heb verwachtingen gewekt

ik heb gewaakt, gewikt, gewogen

ik heb bewogen bedacht

ik heb de hemel bestormd

ik heb tegen de klippen op gebeden

ik heb het licht gevangen in vuur en in vlam

ik heb sprookjes getoverd

ik heb open einden gevlochten

ik heb zuchten vereeuwigd

ik heb zachtheid gekoesterd

ik heb vuurtjes gestookt

Ik zou wel willen

ik zou wel willen weten

hoe de dingen zijn verlopen

hoe de zaken zijn gegaan

ooit in een ver verleden

verborgen voor onze ogen

voor ze werden

voor ze waren

voor ze ooit begonnen zijn

ik zou wel willen dwalen

in de schoonheid van het leven

willen spitten willen spotten

schatten willen delven

en naar wonderen willen vissen

ik zou wel willen blijven graven

naar diep verborgen antwoorden

ik zou wel alle gaten willen dichten

van het leven dat niet af lijkt

ik zou wel willen duiken

in de diepte van het duister

ik zou wel woorden willen geven

aan het allerdiepst verdriet

wat nooit valt uit te drukken

vormen willen schenken

die kanaliserend kunnen werken

maar ook zou ik willen zingen

op de melodieën van het leven

de hoge tonen van de liefde

de wonderlijke wereld van de kunst

de werelden voorbij het weten

Herfstig

de blaadjes

vallen al

de paddenstoelen

poppen up

de dagen

worden

korter

de tranen

van de mist

zijn af en toe

al weer

ervaarbaar

in de kilte

van de nieuwe

morgen

bijna

een jaar

voorbij

bijna

een zomer

vergleden

we drijven

langzaam aan

de winter binnen

die kale

kille dood

van leegte

troosteloze

stilte