Bidden.
Is zwijgen.
Stil worden.
Stil zijn.
Even.
Ademen.
Ritme vinden.
Heel alleen.
Bidden.
Is los laten.
Laten gaan.
Even vergeten.
In perspectief zetten.
Overgeven.
Leeg lopen.
Stil durven worden.
Deel van een groter geheel.
Bidden.
In de ruimte.
In de verte.
In de breedte.
In de diepte.
In de leegte.
Niets.
Alleen.
Posts tonen met het label wachten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wachten. Alle posts tonen
zaterdag 17 maart 2018
zondag 25 februari 2018
Stil
Stil.
Het is stil.
Heel stil.
Windstil.
Hemelstil.
Wolkenstil.
Ruimtestil.
Vogelstil.
Mensenstil.
In de polder.
Op de vlakte.
Lucht en leegte.
Eenzaam.
Rustig.
Kalm.
Leeg.
Stil.
Ik.
Ik ben.
Ik ben stil.
Alleen.
Ontvankelijk.
Waakzaam.
Wakker.
Rustig.
Leeg.
Open.
Alert.
Stil.
Mijn stem is stil.
Mijn hoofd is stil.
Mijn hart is stil.
Mijn ziel is stil.
Het is stil.
Heel stil.
Windstil.
Hemelstil.
Wolkenstil.
Ruimtestil.
Vogelstil.
Mensenstil.
In de polder.
Op de vlakte.
Lucht en leegte.
Eenzaam.
Rustig.
Kalm.
Leeg.
Stil.
Ik.
Ik ben.
Ik ben stil.
Alleen.
Ontvankelijk.
Waakzaam.
Wakker.
Rustig.
Leeg.
Open.
Alert.
Stil.
Mijn stem is stil.
Mijn hoofd is stil.
Mijn hart is stil.
Mijn ziel is stil.
zondag 30 juli 2017
Avondtuintje
De zon staat laag.
Het licht ebt weg.
De schaduwen zijn lang en dwars.
Het contrast groeit traag in uitgesprokenheid.
De dag nadert zijn einde.
Hier en daar een zorgenwolkje schuift voorbij.
De tijd hapert.
Hij zit en ziet.
En denkt.
En wacht.
Op de nacht.
Die straks zal komen.
De wind is gaan liggen.
De hemel kleurt zacht.
Het wemelt van wat dansende insecten.
De avond valt in slowmotion, vleit zich in schemertijd.
De stilte nestelt zich tussen de laatste gaten van de dag.
Hij mijmert op de golven van gedachten en gevoelens.
Heen en weer op een trage deining.
Op het ritme van een leven.
Op de cadans van rust.
Het licht ebt weg.
De schaduwen zijn lang en dwars.
Het contrast groeit traag in uitgesprokenheid.
De dag nadert zijn einde.
Hier en daar een zorgenwolkje schuift voorbij.
De tijd hapert.
Hij zit en ziet.
En denkt.
En wacht.
Op de nacht.
Die straks zal komen.
De wind is gaan liggen.
De hemel kleurt zacht.
Het wemelt van wat dansende insecten.
De avond valt in slowmotion, vleit zich in schemertijd.
De stilte nestelt zich tussen de laatste gaten van de dag.
Hij mijmert op de golven van gedachten en gevoelens.
Heen en weer op een trage deining.
Op het ritme van een leven.
Op de cadans van rust.
maandag 10 april 2017
Wees stil, mijn ziel, wees stil
wees stil
mijn ziel
wees stil
mijn ogen
kunnen
het licht
niet verdragen
zondag 19 maart 2017
Lege woordenwoestijn
Hij schuifelt voetje voor voetje door het losse zand van de lege woordenwoestijn.
Hij is traag, tergend langzaam trekt zijn leven voorbij.
Alles gaat zoals het gaat, net als anders, maar toch ook weer heel anders.
Zijn lichaam wil niet, zijn geest is verward, zijn ziel uitgeblust.
Hij is moe.
Leeg.
Op.
Hij zoekt.
Blijft zoeken.
Hardnekkig.
Vasthoudend.
Hij vangt losse gedachten.
Sprokkelt ideeën.
Wacht op inspiratie.
Maar hij denkt en draait in een denkbeeldig kringetje rond.
Hij kan de woorden niet vinden om het vuur in te stollen.
Hij kan de zinnen niet binden tot zin en betekenis.
Het is dor en droog van binnen.
Een wildernis vol lucht en leegte.
Een kille kelder onder een uitgestrekte, grauwe hemel.
Hij sloft voort in de schemer van zijn geest.
In gedachten verzonken, in ideeën verdwaald.
Dag na dag na weer een zware nacht.
Rusteloos en nooit uitgerust.
Hij is traag, tergend langzaam trekt zijn leven voorbij.
Alles gaat zoals het gaat, net als anders, maar toch ook weer heel anders.
Zijn lichaam wil niet, zijn geest is verward, zijn ziel uitgeblust.
Hij is moe.
Leeg.
Op.
Hij zoekt.
Blijft zoeken.
Hardnekkig.
Vasthoudend.
Hij vangt losse gedachten.
Sprokkelt ideeën.
Wacht op inspiratie.
Maar hij denkt en draait in een denkbeeldig kringetje rond.
Hij kan de woorden niet vinden om het vuur in te stollen.
Hij kan de zinnen niet binden tot zin en betekenis.
Het is dor en droog van binnen.
Een wildernis vol lucht en leegte.
Een kille kelder onder een uitgestrekte, grauwe hemel.
Hij sloft voort in de schemer van zijn geest.
In gedachten verzonken, in ideeën verdwaald.
Dag na dag na weer een zware nacht.
Rusteloos en nooit uitgerust.
vrijdag 23 december 2016
Ingehouden
je mag er wel
van zingen
maar helaas zie ik
van vrede bitter
weinig meer op aarde
te veel mensen
hebben juist behagen
in het belagen van
de ander die anders
denkt en doet en allicht
een beetje is
zo zoet
als de melodieën
zo zout worden
open wonden
onomwonden
pijn gedaan
met woorden
de kilte schreeuwt
de kelen schor
nee van mij mag
het goedkope behang
best achterwege blijven
woensdag 8 juni 2016
woensdag 10 februari 2016
Een lichtgewicht gedicht
ik zou
zo graag
een lichtgewicht
gedicht willen
ontfutselen
aan het licht
en woord voor woord
willen druppelhuppelen
als zegen van de hemel
voor wie maar
horen wil
en openstaat
voor zorgeloze
vluchtigheid
zo bandeloos
en vrij zo luchtig
en zo vrolijk zo
dartel en doortinteld
van de vreugde
van het leven
licht en fleurig
en haast
transparant zo
flinterdun
van kleur
door
mee te draaien
in een malle maalstroom
van invallende gedachten
een walsend dansje
willen laten doen
op de golven van
een glimlach
ja te vliegen
als een vogel
op de vleugels
van de tijd
dinsdag 2 september 2014
zondag 22 juni 2014
Luister ze wakker ...
- Sta even stil, mensenkind, zei hij en hief zijn vinger gedreven ten hemel, er zitten dromen verborgen in het licht, luister ze wakker en geef ze te eten. Lees hun zielen en stuur ze het bos in, zodat ze vorm zullen vinden en juichend zullen groeien in wordingskracht.
We kuierden samen, hij en ik, in het late avondlicht. De wind was zacht en loom en deed de grashalmen buigzaam wuiven. De schaduwen waren lang, overal krioelden insecten in het gouden licht van weten, vogels trippelden voor onze voeten weg, of zweefden zonder vleugelslag op onzichtbare stromen boven onze hoofden.
Ik luisterde naar het traag kabbelen van zijn sonore stemgeluid en dronk de woorden die hij sprak, als koel en verfrissend water, als heilzame balsem voor mijn al te lang dorstig gebleven hart. Zijn glimlach deed me gloeien, de gelijkmatigheid van zijn tred bracht innerlijke rust en stuurde mijn aandacht haast direct naar de dieper liggende liefde van waaruit hij sprak. Het deed me heilzaam goed.
Hij vertelde uitgebreid over de bron van het leven, over het herkennen van waarheid, over de werkelijkheid van dieper liggende schoonheid en vertaalde honderduit metaforen in herkenbaarheid. Maar tegelijk koesterde hij het zwijgende mysterie, dat altijd als een vaag waas ons verstaan te boven zal blijven gaan, omdat liefde nu eenmaal geen logica is.
We kuierden samen, hij en ik, in het late avondlicht. De wind was zacht en loom en deed de grashalmen buigzaam wuiven. De schaduwen waren lang, overal krioelden insecten in het gouden licht van weten, vogels trippelden voor onze voeten weg, of zweefden zonder vleugelslag op onzichtbare stromen boven onze hoofden.
Ik luisterde naar het traag kabbelen van zijn sonore stemgeluid en dronk de woorden die hij sprak, als koel en verfrissend water, als heilzame balsem voor mijn al te lang dorstig gebleven hart. Zijn glimlach deed me gloeien, de gelijkmatigheid van zijn tred bracht innerlijke rust en stuurde mijn aandacht haast direct naar de dieper liggende liefde van waaruit hij sprak. Het deed me heilzaam goed.
Hij vertelde uitgebreid over de bron van het leven, over het herkennen van waarheid, over de werkelijkheid van dieper liggende schoonheid en vertaalde honderduit metaforen in herkenbaarheid. Maar tegelijk koesterde hij het zwijgende mysterie, dat altijd als een vaag waas ons verstaan te boven zal blijven gaan, omdat liefde nu eenmaal geen logica is.
zondag 18 mei 2014
o God
o God
de Eeuwige
de Oneindige
de Heilige
de grote Koning
de ongeziene Oorsprong
de Bron van alles
het Doel
het Leven
het Licht
de Liefdevolle
de Genadige
de Inspiratie
de meest ingenieuze Ontwerper ooit
de Uitdeler
de onuitsprekelijke Naam
de niet te benoemen Grenzeloze
de hoog Verhevene
o God
de Verborgene
de Zwijgende
de Geslotene
de zo vaak ervaren Afwezige
de ongenaakbare Rots
de Teruggetrokkene
de altijd maar Wachtende
de Aangeklaagde
de Bediscussieerde
de Gezochte
de Verlangde
o God
de Bewogene
de Luisterende
de Alwetende
de Dragende
de Geopenbaarde
de Stem van de zachte-fluisteringen-stilte
de altijd overal Aanwezige
de Hand die uitgestoken wordt
het Hart dat altijd open is en klopt van brandende liefde
de Overbuigende
de Gekomene
de Komende
de ingehouden Glorie
de Bewegende
de zacht Sturende
de Lokkende
de Toeleidende
het Licht dat alles eens zal openbaren
het Doel waar alles en iedereen naar toe zal leiden
de Opening
de Mogelijkheid
de Wegwijzer
de Aanjager
de Zoekende
de nooit en nimmer Twijfelende
de uitgesproken Doelbewuste
de Voorbereidende
de Weg die niet te overzien is
de Waarheid die niet is te bevroeden
het Leven dat te mooi is om waar te zijn
het Water dat niet op zal raken
de Wind die weet waarheen Hij waaien wil
o God
die van ons weten wilde
de Adembenemende
de Zaadzaaiende
de Belovende
de Woordgever
de Alpha
de Omega
o God
die ons heeft liefgehad
kom
wacht niet langer
openbaar Uzelf
aan ons
in ons
en schudt ons
eeuwig
wakker
maandag 23 december 2013
Hopen en wensen
the word
that once
at the beginning
of time said
let there be
light
came
ages ago
as promised
as breakable light
in our helpless
darkness
vrijdag 20 december 2013
De armoedzaaiers
de armoedzaaiers
gingen hun baan
de aarde rondom
liepen samen
altijd onderweg
wat zij zochten
te vinden
was
niet veel
loze ruimte
lege aarde
een rustig moment
verstilde aandacht
ontvankelijkheid
maar te vaak
ontmoetten zij
te veel en te vol
bezig en bezorgd
voldaan of opgejaagd
vrijdag 29 november 2013
En rust is ook genade
Wat ik aan het doen ben?
Eigenlijk gewoon niets.
Ik zit hier, min of meer eenzaam, met mijn ziel onder mijn arm.
En ik mijmer mezelf door de dag heen, op weg naar de nacht.
Vanmorgen ging ik op weg in het duister van de morgen, die langzaam weggleed en geruisloos overging in een doffe grijsheid, waaruit elke kleur verdwenen leek.
Zelfs de afgevallen bladeren waren van alle kleur ontdaan.
Het oogde alles triest en leeg.
En ook vanavond bewoog ik mij ontheemd in het duister voort.
Ik poogde wel wat vage vlagen aan de hemel op te vangen, wat lichtheid van de wolken, voortgedreven aan de lege lucht, te vereeuwigen, maar het hield geen stand, bood geen houvast.
Ik ben het even kwijt.
Ik voel me wat verward.
Niet triest, niet depressief, niet uitgeput.
Maar van de leg.
Onthand.
Ontdaan.
Lichtelijk de kluts kwijt.
Eigenlijk eerder leeg.
Na een lange periode vol van spanning, kleur en leven.
Maar nog niet toe aan rust.
De spanning, de hectiek, die moet eerst nog even wegebben.
Betijen.
Ontladen.
Uitrimpelen in steeds wijdere kringen na de plons van het begin, toen alles ooit begonnen was.
Een ingehouden adem die net iets te lang is volgehouden.
Je snakt nog even naar lucht.
En hijgt van de inspanning.
Het tintelt door je aderen.
Eigenlijk gewoon niets.
Ik zit hier, min of meer eenzaam, met mijn ziel onder mijn arm.
En ik mijmer mezelf door de dag heen, op weg naar de nacht.
Vanmorgen ging ik op weg in het duister van de morgen, die langzaam weggleed en geruisloos overging in een doffe grijsheid, waaruit elke kleur verdwenen leek.
Zelfs de afgevallen bladeren waren van alle kleur ontdaan.
Het oogde alles triest en leeg.
En ook vanavond bewoog ik mij ontheemd in het duister voort.
Ik poogde wel wat vage vlagen aan de hemel op te vangen, wat lichtheid van de wolken, voortgedreven aan de lege lucht, te vereeuwigen, maar het hield geen stand, bood geen houvast.
Ik ben het even kwijt.
Ik voel me wat verward.
Niet triest, niet depressief, niet uitgeput.
Maar van de leg.
Onthand.
Ontdaan.
Lichtelijk de kluts kwijt.
Eigenlijk eerder leeg.
Na een lange periode vol van spanning, kleur en leven.
Maar nog niet toe aan rust.
De spanning, de hectiek, die moet eerst nog even wegebben.
Betijen.
Ontladen.
Uitrimpelen in steeds wijdere kringen na de plons van het begin, toen alles ooit begonnen was.
Een ingehouden adem die net iets te lang is volgehouden.
Je snakt nog even naar lucht.
En hijgt van de inspanning.
Het tintelt door je aderen.
donderdag 28 november 2013
Sluimeren
Toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde, was er wel eens een sporadisch moment dat we 's avonds op de bank met elkaar in een min of meer diepzinnige discussie verzeild raakten. Voor mijn gevoel kon dat wel uren duren. En terwijl we daarmee doende waren, viel langzaam de schemering in. Maar niemand voelde de behoefte om een lampje aan te doen. Elk licht zou de intieme sfeer verbreken. Opstaan uit de kring betekende het einde aan de betovering van het moment. Een langgerekt moment van schemeren.
Toch weet je dat er een keer een eind aan komt, want de tijd gaat door.
Maar dat tergend trage moment, dat alles langzaam vergrijst en minder zichtbaar wordt, en telkens een verglijdend moment langer duurt, steeds aan elkaar gebreide momenten, dat is een bepaalde sfeer, die je kan omvatten en omhullen in een warme deken van gevoel. Die je je nu nog herinneren kunt. Voor de geest halen, als was het gisteren.
Maar het blijft een proces. Zoals ook de avond vallen kan in de buitenlucht, het licht langzaam wegtrekkend, uitdovend in steeds warmere kleuren, tot alleen de horizon nog een egaal verglijdende lichtnuance laat zien en de hemel boven je al lang duister is. En andersom natuurlijk, als 's morgens bij het ontwaken van de dag al wat je niet ziet ook weer langzaam onthuld wordt en in het licht gezet.
In het woord 'sluimeren' proef ik een beetje dezelfde sfeer.
Maar dan niet in een proces van licht naar donker, of andersom.
Maar meer een continue staat van schemer, een toestand van weggestopt zijn.
Voor het oog verborgen, in een half wakend bewustzijnsniveau.
Tussen waken en slapen, tussen waken en dromen.
Het moment dat je zo moe bent, dat je even op de bank gaat liggen, alle geluiden uit de kamer dringen nog tot je door, maar je bent aan het dommelen en doezelen.
Toch weet je dat er een keer een eind aan komt, want de tijd gaat door.
Maar dat tergend trage moment, dat alles langzaam vergrijst en minder zichtbaar wordt, en telkens een verglijdend moment langer duurt, steeds aan elkaar gebreide momenten, dat is een bepaalde sfeer, die je kan omvatten en omhullen in een warme deken van gevoel. Die je je nu nog herinneren kunt. Voor de geest halen, als was het gisteren.
Maar het blijft een proces. Zoals ook de avond vallen kan in de buitenlucht, het licht langzaam wegtrekkend, uitdovend in steeds warmere kleuren, tot alleen de horizon nog een egaal verglijdende lichtnuance laat zien en de hemel boven je al lang duister is. En andersom natuurlijk, als 's morgens bij het ontwaken van de dag al wat je niet ziet ook weer langzaam onthuld wordt en in het licht gezet.
In het woord 'sluimeren' proef ik een beetje dezelfde sfeer.
Maar dan niet in een proces van licht naar donker, of andersom.
Maar meer een continue staat van schemer, een toestand van weggestopt zijn.
Voor het oog verborgen, in een half wakend bewustzijnsniveau.
Tussen waken en slapen, tussen waken en dromen.
Het moment dat je zo moe bent, dat je even op de bank gaat liggen, alle geluiden uit de kamer dringen nog tot je door, maar je bent aan het dommelen en doezelen.
maandag 10 juni 2013
Wachtkamer
Wachten lijkt zo vaak verloren tijd.
Een rij die niet opschiet.
Een antwoord dat niet komt.
Filerijden.
Ongeduld steekt de kop op.
Ergernis wordt geboren.
Of twijfel gezaaid.
In gedachten zijn we al lang andere dingen aan het voorbereiden.
Dwalen we elders.
Maken we plannen.
Denken vooruit.
Maar wat, als wachten nou eens essentieel deel is van het doel van het leven, en de weg die we te gaan hebben?
Want schuilend voor het al te felle zonlicht, onder een dak van schaduwbladeren, kun je zomaar ineens beseffen dat dit moment van jouw verkoeling, deze ene boom best wel wat jaren gekost moet hebben.
Jaren van trage voortgang.
Ongezien, aan het oog onttrokken.
Onopgemerkt.
Want te klein naar onze maatstaven.
Wellicht is wachten gloeien als een bijna gedoofd vlammetje in het donker.
Tergend langzaam groeien, elke dag een haartje breder.
Voorbereidend op het grote bloeien en ontplooien.
Anticiperen op de onbekende toekomst.
Een rij die niet opschiet.
Een antwoord dat niet komt.
Filerijden.
Ongeduld steekt de kop op.
Ergernis wordt geboren.
Of twijfel gezaaid.
In gedachten zijn we al lang andere dingen aan het voorbereiden.
Dwalen we elders.
Maken we plannen.
Denken vooruit.
Maar wat, als wachten nou eens essentieel deel is van het doel van het leven, en de weg die we te gaan hebben?
Want schuilend voor het al te felle zonlicht, onder een dak van schaduwbladeren, kun je zomaar ineens beseffen dat dit moment van jouw verkoeling, deze ene boom best wel wat jaren gekost moet hebben.
Jaren van trage voortgang.
Ongezien, aan het oog onttrokken.
Onopgemerkt.
Want te klein naar onze maatstaven.
Wellicht is wachten gloeien als een bijna gedoofd vlammetje in het donker.
Tergend langzaam groeien, elke dag een haartje breder.
Voorbereidend op het grote bloeien en ontplooien.
Anticiperen op de onbekende toekomst.
donderdag 25 april 2013
En het wachten beloond ...
Een nest van niks. Maar trouw de wacht gehouden, gewacht en gewaakt, verwacht en gekomen. De eieren althans. Vanmiddag mocht ik het aanschouwen en vastleggen. Zo te zien twee stuks in het futennest, dat overigens nu wel verlaten werd. Maar niet voor lang. Net genoeg tijd om wat foto's te schieten in het lage licht.
woensdag 24 april 2013
donderdag 18 april 2013
Geheimen
in de dingen
ligt
het licht
verborgen
in de bloemen
wacht
het wonder
van de taal
in het water
glijdt de tijd
vloeibaar
maar fragiel
voorbij
het leven
in de bomen
fluistert
eeuwigheid
geheimzinnige
beloften
als houvast
maandag 1 april 2013
Het koninkrijk van lente
in grijze dagen met wolken
in koude nachten met vorst
onder het geklaag
van vele zielige huismussen
werden
in het verborgen
in het donker
van de aarde
miljoenen wonderen
van nieuw leven
voorbereid
gekoesterd in geloof
gebouwd op hoop
gevoed door liefde
met het oog
op de lente
van kleurenpracht
en vruchtbare groei
bloesem
en vruchten
in veelvoud
van zien
Abonneren op:
Posts (Atom)