Woorden en daden en niks

Inmiddels ben ik zo'n vijf maanden actief aan het bloggen. Het bevalt mij goed om op deze manier zaken te verwoorden die zich al langer in mijn hoofd bevinden. Ze van mij af te schrijven. Woorden te geven aan ideeën, verlangens, dromen. Gedachten om te zetten in geschreven tekst. Het opborrelende water uit de bron van mijn geest te kanaliseren en vorm te geven in gestolde taal.

Wat ook zeker goed bevalt is om op de hoogte te blijven van wat andere mensen aan ideeën verwoorden. Het doet je kennis en inzicht vermeerderen. Het geeft herkenning. Het doet je beseffen dat er meer te koop is op deze wereld, dat er meer is dan jij kunt zien, dat er nog werelden zijn te verkennen, in werkelijkheid of in gedachten.

Het is goed om te zien hoe beperkt je eigen leef- en denkwereld soms kan zijn. Het leert je relativeren. Alles in een breder perspectief te zien. Zoals vandaag nog. Zomaar twee voorbeelden straks.

Maar er is ook een grens aan kennen, leren, ontdekken. Er is niet alleen een wereld van woorden. Er is ook een echte wereld. Er zijn plichtplegingen die moeten gebeuren. Er is een grens aan wat je allemaal tot je kunt nemen. Er zijn dingen die niet in woorden zijn uit te drukken. Je kunt ook teveel gefixeerd zijn op praten en woorden. Mooi blog daarover is dit: Stilte.

Zo is Nederland een land bij uitstek een land waar veel woorden gebruikt worden. Er is altijd al een overvloed aan woorden, maar de laatste dagen lijkt de kakofonie van geluiden over en weer in intensiteit en veelheid alsmaar toe te nemen. Kijk alleen maar naar de politiek. Het is nota bene vakantietijd, maar zie hoe politici over elkaar heen buitelen en wijzen en schrijven en reageren, de pennen in beweging, de vingers wijzend, analyse en tegen-analyse, actie en reactie en tegenreactie. Meer en verder en dieper en hoger en ... ja, waar gaat het nog over, wie weet nog de echte antwoorden?

Discussies

Eén van de nieuwe dingen waar je als recentelijk gestart weblogger en twitteraar mee te maken kunt krijgen, is het meedoen aan discussies. Nou ja nieuw ... dat is natuurlijk niet waar als je je hele leven terug kijkt. Maar in deze vorm wel.

Ik herinner mij hoe we vroeger op de jeugdvereniging van de kerk discussies voerden, hoe op school menige leraar of lerares het hemd van het lijf gevraagd werd. Uit de tent werd gelokt. Sommigen konden ons leerlingen prikkelen met bepaalde uitspraken, anderen voerden juist alleen maar ellenlange monologen. In ieder geval, het ging van de lestijd af, soms werd het er zelfs een beetje levendig van. En heel af en toe werd het echt interessant. Omdat het ergens over ging. Op die jeugdvereniging was dat ook zo, uiteraard over onderwerpen die over de Bijbel of over het geloof gingen. Het was wel pittig, maar niet heftig. Omdat je toch allemaal wel ongeveer hetzelfde dacht, zo was je opgevoed. Soms was er een dissonant ...

Maar dan ontdek je bijvoorbeeld ook dat er allemaal types mensen zijn. Sommigen vonden die discussies leuk, anderen juist helemaal niet. Voor hen leek het soms op ruzie maken. Als je heel erg chargeert, kun je een tweedeling maken tussen de denkers en de doeners. Denkers komen met argumenten en meningen, zetten die om in woorden, om hun visie uit de doeken te doen, om anderen te overtuigen. Zij kunnen abstract denken. Doeners zijn niet minderwaardig, zeker niet, maar werken meer met hun handen, hun lichaam, nemen deel aan spellen of buitenbezigheden. Ook leuk op zijn tijd natuurlijk ...

Ik denk, ik heb zo'n flauw vermoeden, dat ik meer een denker ben ...! Al ben ik dan van nature meer een luisteraar dan een prater. Omdat ik ook introvert van karakter ben, in mezelf gekeerd.