Een woord gezaaid, een vuur ontstoken

ja

god

is dood

zegt men

en lacht

maar

weet je

dat wel

zeker

wacht

even want

doorzie

je dan wel

wat er echt

gebeurd
is

de deur

is niet dicht

gegaan maar

juist nadrukkelijk

open

gedaan

Onlangs is mij een woord ontsnapt

onlangs

is mij

een woord

ontsnapt

gevlucht

verdwaald

verwaaid

verdampt

weg

gevlogen

uit de zin

van mijn bestaan

uit zijn verband

gerukt

ik

zoek

er naar

in hoofd

en hart

en dromen

en in het diepst

van mijn gedachtenmijn

Het gordijn van de tijd

In de stilte van de nacht wordt zijn naam geroepen.
Die echot nog lang na.
IJlt verder en voort in gedragen decrescendo.
Verdwijnt tenslotte.
In het duister.
In het niets.

Het leven gaat door.
De tijd raast verder.
En de drukte wordt al nuttelozer.

Het duistert in het dal.
De wolken dreigen.
Het lichaam hapert.
De geest is moe.
De ziel lijkt verdwaald.
Het leven is als gruis in een niet aangeharkte tuin.

Hij ademt diep.
Verse lucht.
Hij zucht.
Het tintelt zacht van binnen.
Door elke vezel, door elke ader, door heel zijn lichaam.
Het leeft.

Hij leeft.

Hij zit.
Hij zoekt.
Hij raadt.
Hij graaft.
Hij jaagt.
Hij reikt.
Hij grijpt.

De verdwaalweg

Daar gaat hij.
Stap voor stap.
Meter voor meter.
Verder op de weg.
Door met leven.
Overleven.

Waar is hij?
Hij weet het niet.
Zo moe.
Zo leeg.
Zo ver van wie hij was.
Zo ver van waar hij heen wilde.

Achter hem liggen zijn idealen.
Zijn gebroken dromen.
Een weg vol lege woorden.
Een verleden met vraagtekens.

Waar gaat hij heen?
Hij weet het niet.
Zo ongrijpbaar.
Zo idealistisch.
Zo te ver van bereikbaar.

Onderweg

o

God

van licht

en leven

ik zie

U niet

ik vind

U niet

tussen

de stenen

muren

tussen

de mensen

drukte

van belang

tussen

de holle

woorden

want

U bent

te verheven

Tuinslak in 't nat

Het lied van het leven

is

het ware leven

niet de kunst

om al balancerend

op het scherpst

van de snede

de tweespalt

te ervaren

tussen

het zien

van het gat

van de diepte

onder je

en het tegelijk

reikend durven

zoeken

naar de hoogte

en de verte

van meer

en dieper

dan te zien

en meetbaar is

de mix

van dromen

en verlangen

met het botsen

van belangen

het oog

van geloof

gericht

op het licht

van ver weg

achter de horizon

van hoop

al

hobbelend

over obstakels

op de weg

van heen en

weer

Doorkijkjes en erebogen

Koninkrijk van licht en kleur

o licht

dat in de hemel zijt

heb dank

voor

de schaduwen

en de wolken

die u ons schenkt

Verdwaalde wegpiraat

Op weg naar het licht

Er is een licht ontstoken, er is een deur ontsloten

hef je hoofd

omhoog

hef je handen

naar de hemel

zing een lied

van licht

en liefde

er is een licht

ontstoken

het werpt

zijn schaduwen

vooruit

Ik ben een beetje de weg kwijt

ik ben een beetje

de weg kwijt

en in het verdwalen

zoek ik mijn ziel

ik onthecht mij

aan de drukte

en dool graag

door het oeverloze

van aard

ik zoek het leven

aan de zijlijn

en in de traagheid

van het bestaan

in de humor

ontdek ik

steeds meer ernst

Kun je de liefde kapot redeneren?

kun je de liefde

kapot redeneren

kun je met woorden

het wonder verwelken

kun je sneeuwballen

gooien naar de zon

kun je de wind

proberen te analyseren

kun je je adem

inhouden om die

zo te bestuderen

kun je verdwalen

omdat je te veel

in je hoofd wilt leven

en kun je aan

interpreteren

ten onder gaan

Blaas maar gerust

Het rookt hier nogal.
Het ruikt naar grote woorden.
Walmende wolken.
Geschroeid en verzadigd.
Afleidend.
Veel teveel.

Het mist hier behoorlijk.
De kern aan het oog onttrokken.
Het licht is verdicht.
Het zicht verduisterd.
Wij dwalen af.
Verstrooid.

En we ondergaan gedwee.
Te moe voor tegengas.
Te verdwaasd voor een weerwoord.
Te zittend om op te staan.
Vastgeroest.
Passief.

Het zal toch zeker wel een keer overgaan?
Of, nog erger, het hoort toch zeker zo?
Want het is altijd al zo geweest.

Doorkijkjes-kronkelweggetje

De slakkensnelweg

Op weg naar de top

Doorkijkjes: de weg naar het licht

Langs de weg, lekker rustig ...