Fuut met visje

Vlinderhapje

Ik zag hem vliegen.

De libelle.

Met een vlinder.

Gevangen.

Als prooi.

Voor mijn neus ging hij zitten.

Op een stengel.

Peuzelde.

Op het gemak.

Hap na hap.

Schrokte.

Stukjes vlindervleugel waaiden weg.

Toen het lijfje op was.

Liet hij de vleugels vallen.

Al dwarrelend.

Zelf vloog hij weg.

Op naar de volgende prooi.

Schranshans.

Kikker als middagmaal voor de zilverreiger

Kannibalibelle

Het was druk met de libellen, vorige week zaterdag.

Vooral de paardenbijters lieten zich goed fotograferen.

Zie de vorige post.

Normaal zijn ze erg rusteloos, vliegen continu.

Ook een paar bruine glazenmakers in rust vast kunnen leggen.

Maar het toppunt was wel de serie die ik heb kunnen maken.

Van een kannibalibelle.

Een bruine glazenmaker, die zijn kleine broertje vangt.

En smakelijk nuttigt.

Ik zag hem al vliegen met 'iets'.

Maar kon niet zien 'wat'.

Tot hij op mijn broek neerstreek.

En ik van dichtbij ontdekte dat hij een heidelibelle te pakken had.

En smakelijk aan het nuttigen was.

Voorzichtig wat foto's gemaakt.

Toen vloog hij weer verder.

Nog een keer vast kunnen leggen, in het riet.

Zelfs kunnen filmen.

Maar toen ik nog een keer dichterbij wilde komen, was hij weg.

De afloop laat zich raden ...

Purperreigerhapje

Het warme-woord-gerecht

Als de hoop roept.

En de liefde trekt.

Als het hart dorst.

En het leven roept,

om voedsel voor de ziel.

Dan trekke men zich terug.

In stilte, eenzaamheid en schemer.

Ontspannen en in rust.

Wachtend op ideeën.

Inspiratie van buitenaf.

Open en verwachtingsvol.

Als dan met veel geduld.

En beproefd geloof.

Heel langzaam iets gaat broeien.

Blaas dan het vuur aan.

En zaai het zaad uit.

Wek broos leven op.

Fluister aarzelen wakker.

Herken, erken en onderken.

Laat dan het licht schijnen.

En zegen met regen.

Koester en heb lief.

Onbevangen.

Onbeperkt.

Met heel je hart.

Met al je leden.

Luister goed.

In het holst van de nacht.