Mos-stil-leven

Stilleven

Op een dag begon het weer te kriebelen. Na jaren. 

Er was iets wat hem had geraakt, bij het zien van een schilderij, wat hem even dieper had laten kijken naar de werkelijkheid, een extra dimensie had toegevoegd aan de kale beelden van de waarneembare werkelijkheid van het leven. Hij wilde meer. Meer laten zien. Vermoedens oprakelen. Vergezichten openen. Een realiteit achter de dingen oproepen, hoe moeilijk ook om te laten zien, hoe lastig ook om over te brengen. Hij wilde het. Nu. Al was het maar voor zichzelf, om zich te ontlasten van opgekropte metaforen en verborgen diepzinnigheden. Maar ook weer niet te concreet en bombastisch, niet te theatraal en opzichtig. Het moest sluimeren, verborgen aanwezig zijn. Verdwaald achter vormen, verstopt in materie.

Hij wilde even stil zijn. Zitten. Niets doen. Zijn hoofd zat te vol met gedachten. Veel te veel gedachten. Hij ging zitten aan de tafel. De krant open, maar ongelezen. De stapel boeken ernaast, waar hij maar niet aan toe kwam om er een van te lezen.

Hij dacht na. 

Waar had hij alles gelaten? Hoe lang was het al niet geleden? Wat wilde hij gaan maken? Het denken daaraan, iets concreets, maakte hem al wat rustiger. Hij stond uiteindelijk op, liep naar de zolder, en haalde daar de weggestopte schilderspullen tevoorschijn, onder uit een kastje, wat nog steeds naar terpentine rook. Penselen, schildersdoek, ezel, verf, een palet. Sjouwde ermee naar beneden. Zette zich in het midden van de kamer. 

De lege tafel in het midden. 

Want hij wist het nu. Het moest een stilleven worden. Een rustgevend schilderij aan de muur, waar hij telkens weer naar zou kunnen kijken als hij die rust nodig had. Zijn ogen zouden zoeken, meegezogen worden in het onderwerp, zijn ziel zou zich laven aan de rust, die uit zou gaan van de voorwerpen, die daar alleen maar zouden liggen. 

Stil. 

Verstild. 

Levend geweest, maar nu in rust. 

Inactief. 

Bedaard. 

Gerust. 

Voldaan. 

Stillevens met waslijn en regendruppels