Going nowhere ...

'Going nowhere ...'

Ergens intrigeert dat mij.
Zomaar twee woorden, nog niet eens een halve zin.

Open einde, door die drie puntjes.
Er zit beweging in, maar geen bestemming, geen reisdoel.
Geen vertrekpunt ook, van oorsprong niets bekend.
Alleen maar een gaan.
Een reis door de tijd.
De weg van een leven.

Maar er borrelen allemaal vragen bij mij naar boven.
Want het lijkt allemaal te losjes, te niet-betrokken, te vrijblijvend.
Of is dat een te voorbarige conclusie?

Is het licht of is het juist duister?
Voert de weg door de schemering wellicht?
Is de weg vlak en recht of slingert zij zich voort, over bergen en door dalen?
Is de reiziger een zwerver of een pelgrim?
Is hij misschien op de vlucht en heeft hij iets achter gelaten, afgesloten?
Is hij alleen of in gezelschap?

Mijn Wonderlijke Tuintje

Soms.
Soms ben ik er even niet.
Niet aanspreekbaar.
Ver weg.
En toch dichtbij.
Dan zit ik in mijn wonderlijke Tuintje.

Want daar is de laatste Tijd veel moois gezaaid door het fonkelende Licht van Inspiratie.
Idee voor Idee dwarrelt vanuit de ongrijpbare hoogte, neigt ter aarde, wordt gedompeld in het dagelijks leven.
Niet alles tegelijk, maar stuk voor stuk.
Het heeft Aandacht nodig en Ontvankelijkheid, om te worden opgemerkt.
De Groei is niet te voorspellen of te voorzien en onttrekt zich grotendeels aan het oog.
Onder de Grond van de Werkelijkheid, in het onzichtbare Land van Dromen en Fantasie.
De Vrucht is nooit zeker, staat nooit vast.
De Kleur van Liefde legt zich verrassend vaak anders over het zichtbare, dan ik ooit zelf had kunnen bedenken.

Soms mag ik het begieten met Tranen van Ervaring en een Zegenbui aan Woorden, en stolt het Vluchtige Schone in Vaste Vorm.
Wordt het Herkenbaar.
Eerlijk.
Dieper dan ik bedenken kon.

Genoeg

als je leeft

bij de dag

als je

genoegen

neemt

met wat

voorhanden is

en minder

door meer

wordt afgeleid

als je

vertrouwt

op Hem

die alles

beter

weet