Verwarrende vrijdag

Hier zit ik nu.
Alleen.
Verward.
Ontdaan.
Geschokt.
Gevlucht.

Het ging zo snel, zo onverwacht, zo anders dan gedacht.
Het leek alsof het spel zou gaan beginnen.
Het feest van een nieuw koninkrijk.
De opgang naar iets groots.
Een bouwsel van jewelste.
We zouden het anders doen.
We gingen er langzaam in geloven.

Want hij had iets in ons teweeg gebracht.
Hij had ons gezien en aangesproken.
We waren hem gevolgd, nieuwsgierig, geprikkeld.
Aangestoken door een vreemd virus.
Hij had iets aparts.
Hij straalde rust uit.
Hij wist, doorzag, was doelbewust.
Een zweem van macht en kennis.
Hij kende, deelde, droeg, bedacht.
Hij ging zijn eigen weg.
Weloverwogen, recht door zee.
Altijd anders.
Onverwacht.
Ja, apart.

Niet dat wij hem begrepen.
Niet dat we wisten wat hij zag.
Niet dat we deelden in zijn visie.
Niet dat we hem konden volgen.
Hij baande zich een weg.
Anders.