Posts tonen met het label lopen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lopen. Alle posts tonen
zaterdag 15 juni 2019
maandag 19 februari 2018
zondag 4 februari 2018
Frontaal (2)
Even een uitgebreide serie, met veel foto's.
Omdat het zo bijzonder was.
Omdat ik het al vaker zag.
Maar het o zo moeilijk is vast te leggen.
En juist gisteren lukte het zelfs twee keer.
Binnen een tijdsbestek van een paar minuten.
En beide keren: frontaal.
Recht op me af.
Eerst een korte start van een zwaan.
Waarschijnlijk al in lente-modus ...
Indruk makend op het vrouwtje.
Maar die doofde al snel weer uit.
Gisteren al gepost.
Toen was ik er eigenlijk niet op bedacht.
Camera dus nog op de P-stand.
Sluitertijd 1/100.
Bewogen vleugels dus.
En door het tegenlicht ook wat donkere foto's.
Vandaag de tweede serie.
Genomen vanaf het zelfde brugje.
Met het doorbrekende zonlicht achter me.
Sluitertijd al ingesteld op 1/500 seconde.
Helaas regende het toen al weer en was de zon net verdwenen achter de wolken.
Een hoge ISO-waarde dus.
Vage foto's.
Maar wow, wat een moment.
Wat een power.
Wat een vleugelkracht.
Lopen op het water ...
Halverwege de rush nog even uit kunnen zoomen.
Hij stopte pas vlak voor mijn voeten.
Keek nog even vuil naar me.
Draaide zich in het schuimend water om.
En zwom lieflijk weer terug.
Was hij boos?
Wilde hij indruk maken op het vrouwtje?
Ergens aan de andere kant van de Tiendweg?
Geen idee.
Maar een prachtige ervaring.
zondag 31 december 2017
Een lopend vuurtje
tussen
scherven
van gebroken
woorden
voorbij
de laatste restjes
klatergoud
in het soms
te diepe dal
van pijn
in het duister
van hardnekkig
zwijgen
dwars door
haperende liefde
heen
zondag 11 september 2016
Een diepe spiegel vol van licht en kleur
De zomer zindert.
De stilte bruist van energie.
De velden zijn bezaaid met woorden.
Het klatert onophoudelijk licht en leven uit de open koepel van de hemel.
Uit de vluchtige wolken regenen ultralichte gedichten.
Zo ver het oog reikt worden wonderen geboren.
Het water kriebelt en kringelt en rimpelt van ingehouden liefde.
Er buitelen beelden voorbij van geluk en van volheid.
De randen van de dag zijn omfloerst met duizenden variaties aan kleuren.
Over elke druppel dauw is nagedacht.
Elke grasspriet heeft een oorsprong.
Het wemelt van verscheidenheid.
In dit openluchtparadijs van tevredenheid.
Alles trilt van levenslust.
De weg meandert tot zover de horizon reikt.
En ik slinger mee, naar de toekomst.
Stapje voor stapje.
Het leven langs.
Ik wandel voort en onderga in dit schilderachtige decor.
Ik inhaleer met open ogen.
Ik adem en besta.
Als ik buiten ben, kom ik binnen.
Het tintelfrist tot diep in mij.
Bruisende levensenergie.
De wind fluistert zacht mijn naam.
En gaat traag aan mij voorbij.
Op kousenvoeten.
Als een zwijgende zwerver.
En ik wieg mij in de geborgenheid van het leven.
Ik, de mens, de kostbare mens.
In het grote, grenzeloze universum, om mij heen.
Zeer bewust deel van een groter geheel.
Klein, maar bedoeld.
De stilte bruist van energie.
De velden zijn bezaaid met woorden.
Het klatert onophoudelijk licht en leven uit de open koepel van de hemel.
Uit de vluchtige wolken regenen ultralichte gedichten.
Zo ver het oog reikt worden wonderen geboren.
Het water kriebelt en kringelt en rimpelt van ingehouden liefde.
Er buitelen beelden voorbij van geluk en van volheid.
De randen van de dag zijn omfloerst met duizenden variaties aan kleuren.
Over elke druppel dauw is nagedacht.
Elke grasspriet heeft een oorsprong.
Het wemelt van verscheidenheid.
In dit openluchtparadijs van tevredenheid.
Alles trilt van levenslust.
De weg meandert tot zover de horizon reikt.
En ik slinger mee, naar de toekomst.
Stapje voor stapje.
Het leven langs.
Ik wandel voort en onderga in dit schilderachtige decor.
Ik inhaleer met open ogen.
Ik adem en besta.
Als ik buiten ben, kom ik binnen.
Het tintelfrist tot diep in mij.
Bruisende levensenergie.
De wind fluistert zacht mijn naam.
En gaat traag aan mij voorbij.
Op kousenvoeten.
Als een zwijgende zwerver.
En ik wieg mij in de geborgenheid van het leven.
Ik, de mens, de kostbare mens.
In het grote, grenzeloze universum, om mij heen.
Zeer bewust deel van een groter geheel.
Klein, maar bedoeld.
zaterdag 7 mei 2016
maandag 17 augustus 2015
dinsdag 21 juli 2015
zaterdag 11 juli 2015
zondag 14 december 2014
Going nowhere ...
'Going nowhere ...'
Ergens intrigeert dat mij.
Zomaar twee woorden, nog niet eens een halve zin.
Open einde, door die drie puntjes.
Er zit beweging in, maar geen bestemming, geen reisdoel.
Geen vertrekpunt ook, van oorsprong niets bekend.
Alleen maar een gaan.
Een reis door de tijd.
De weg van een leven.
Maar er borrelen allemaal vragen bij mij naar boven.
Want het lijkt allemaal te losjes, te niet-betrokken, te vrijblijvend.
Of is dat een te voorbarige conclusie?
Is het licht of is het juist duister?
Voert de weg door de schemering wellicht?
Is de weg vlak en recht of slingert zij zich voort, over bergen en door dalen?
Is de reiziger een zwerver of een pelgrim?
Is hij misschien op de vlucht en heeft hij iets achter gelaten, afgesloten?
Is hij alleen of in gezelschap?
Ergens intrigeert dat mij.
Zomaar twee woorden, nog niet eens een halve zin.
Open einde, door die drie puntjes.
Er zit beweging in, maar geen bestemming, geen reisdoel.
Geen vertrekpunt ook, van oorsprong niets bekend.
Alleen maar een gaan.
Een reis door de tijd.
De weg van een leven.
Maar er borrelen allemaal vragen bij mij naar boven.
Want het lijkt allemaal te losjes, te niet-betrokken, te vrijblijvend.
Of is dat een te voorbarige conclusie?
Is het licht of is het juist duister?
Voert de weg door de schemering wellicht?
Is de weg vlak en recht of slingert zij zich voort, over bergen en door dalen?
Is de reiziger een zwerver of een pelgrim?
Is hij misschien op de vlucht en heeft hij iets achter gelaten, afgesloten?
Is hij alleen of in gezelschap?
Abonneren op:
Posts (Atom)