Eén druppel

Eén.
Eén druppel.
Eén druppel maar.
Eén druppel water.
Eén druppel levend water.
Lest de levensdorst.

Eén.
Eén druppel.
Eén druppel licht.
Geeft ons het zicht.
Een vergezicht van zeker weten.

Er ligt een laag van kille liefde ...

er ligt

een laag

van kille

liefde

op het kale

landschap

van de vroege

wintermorgen

vol ongeduld

te wachten

op de zon

van verre lente

het is een witte waas

van tederheid

die uit de hemel

daalde

in vederlichte

brokjes

pril geluk

er groeide

in de duisternis

van deze dorre nacht

een flinterdun

kristallen

briesje

breekbaarheid

maar 

als ik dan

met zorg

en tederheid

die vlokjes hagel

en dat laagje ijs

met warme handen

tracht te vangen

in aanraakbaarheid

dan smelt

het weg

in vloeibaar

tranenwater

van voorbij

Ontplooiing van een wolk

Vanmorgen was er ineens een wolk aan de horizon, waar mijn oog op viel. Meerdere kleuren waren in de verte zichtbaar, van oranjewit, beschenen door de opgaande zon in het oosten, tot donkergrijs op de voorgrond. Zo maak ik er wel meer, bewuste foto's van wolken. Zij interesseren mij, door hun grilligheid en gedrevenheid, gejaagd door de wind, hun altijd wisselende vormen en kleuren, hun effect op het licht waarin wij leven, hun deel uitmaken van de cyclus van de waterhuishouding.

Maar na die ene foto, bleef ik de wolk volgen. Het was eigenlijk meer een wolkenformatie, meerdere lagen achter en onder elkaar. Een echte compositie. En ze kwam onze kant op, recht over ons huis. In tien minuten tijd, net voor kerktijd, kon ik de reis vastleggen in een tiental foto's. En zo kon je het verloop volgen, van de veranderende wolkenmassa, het spel met de wind, het gevecht tussen licht en donker, het net passeren van ons huis, zonder dat de dreigende druppels daadwerkelijk tot ontlading kwamen.

Buiten

buiten

is mij

een huis

van stilte

het dak

van lucht

met zwijgzame wolken

altijd op reis

er is geen einde

aan de weg

door die woning

geen muren

staan ontmoeting

in de weg

voortdurend 

heb ik zicht

op zeer variabel

maar altijd weer

louterend licht

als bewustzijn

van traag leven