Avondbuiengrensgebied

Grensgebied

Grenzeloos nieuw is het leven

Even vaak als wij dwalen over vele wegen, de horizon achterna, even vaak blijkt er meer te ontdekken, de weg houdt nooit op. De horizon zal altijd wijken.

Hoe we ook graven en alles willen weten, hoeveel we ook lezen om kennis te vergaren, er is geen einde aan, er is altijd meer te zien dan we dachten. En er is geen maat voor wetenschap.

Hoe hoog we ook vliegen, hoe we reiken en hoe ver we ook mogen kijken, het kan altijd hoger, er zijn geen grenzen. De ruimte is ruim en grenzen vervagen.

Wat er ook gemaakt is aan schoonheid, aan muziek, er is altijd weer nieuw te scheppen. Een streling voor het oog, een luisterend oor, een ontvankelijk hart, een decor van resonantie.

Er is een bron die niet opdroogt en waaruit telkens weer nieuwe ideeën op zullen borrelen. De put is onuitputtelijk. Het houdt niet op, het raakt kant noch wal, het zal altijd blijven stromen, boven dromen, verder dan verwachting.

Woorden zullen blijven vloeien, tot zinnen gesmeed en in nieuwe vormen worden gegoten. De fantasie heeft geen muren, maar vleugels. Wat zorgvuldig en bedachtzaam werd geboren, werd geboetseerd en tastbaar gemaakt, zal als adembenemende herkenning landen en vrucht dragen, later, veel later.

***

Maar.
Er is ook oppervlakkigheid.
En er is tekort.
Een leemte.
Borrelende vragen.
Vage antwoorden.
Een spiegel die donkert en schemert.

Zelf hebben we blijkbaar toch grenzen, telkens weer.
Aan arbeid.
Aan tijd.
Aan gelegenheid.
Elke materie is begrensd.
Voorraden blijken beperkt.
Aan alles komt een eind.

Grensgebieden

Heel vroeger, als kind, was het altijd spannend als je met je ouders de grens over ging naar een ander land, zoals België of Nederland. Wachten, telkens opschuiven in de rij auto's, paspoorten bij de hand houden, en dan uiteindelijk laten zien aan mensen in indrukwekkende, vreemd gekleurde uniformen? Zou je misschien gecontroleerd worden, moest de achterklep open, alle bagage eruit? Een hele opluchting als je door mocht rijden.

Nu staat er slechts een bord met de naam van het land langs de kant van de weg en kun je zo door rijden, ongehinderd over de asfaltbaan, het landschap verandert ook helemaal niet van het ene op het andere moment. Niks spannends meer aan, dus.

Op andere gebieden in het leven zijn het juist de grensgebieden, die aantrekkingskracht hebben op sommige mensen. Tegen het randje aan, net erover heen, dat maakt het spannend. Dat is stoer. Dat geeft een kick.

Zo, nee zo ben ik zeker niet. Ik kies voor veiligheid. Voor het bekende. Hoewel ik graag andere landen bezoek, rondwandel in andere gebieden dan het vlakke polderlandschap waar ik zelf in woon. Naar de zee, naar de bossen, naar de bergen. Prachtig. Maar je moet zo'n eind rijden voor je er eenmaal bent. En dat is zo saai, zo monotoon, zo asfalt-eentonig opgesloten in enkele kubieke meters rollend blik, te midden van andere, soms levensgevaarlijke toeren uithalende mede-weggebruikers. Het sloopt je, zo'n ritje vol super-geconcentreerde hyper-alerte aandacht, bedacht op mogelijke capriolen en onverhoedse bewegingen van anderen. Laat mij maar liever wandelen of fietsen.

Toch realiseerde ik mij vanmorgen ineens dat ik wel degelijk gefascineerd ben door bepaalde grensgebieden. Bijzondere overgangen van de ene zone naar de andere zone.

Vormgever van het verborgen verhaal

Wij mensen zijn drukke baasjes, altijd doende, rusteloos en bezig om te vergaderen en te verzamelen. We gebruiken alles wat we hebben om te zoeken wat we niet hebben. Gericht op zien en beethouden, ruiken en horen, we scannen de wereld af op houdbaarheid. We praten al luisterend langs elkaar heen.

Wij christenen zijn drukke baasjes, altijd doende, rusteloos en bezig om te vergaderen en te verzamelen. We gebruiken alles wat we hebben om te zoeken wat we niet hebben, of, afhankelijk van in welke kerk we zitten, proberen juist krampachtig vast te houden wat we hebben. Want ook wij zijn gericht op zien en beethouden, ruiken en horen, we scannen de wereld af op houdbaarheid. En ja, we praten maar al te vaak al luisterend langs elkaar heen.

Het is goed dat er soms een tegengeluid is, tegenwicht wordt geboden, tegen onze haren wordt ingestreken. Het is mooi dat we tegen grenzen aanlopen. Het is jammer dat er ook conflicten door ontstaan, ruzie wordt gezocht en verwijdering op kan treden.

Het is goed dat we af en toe met de neus op de feiten worden gedrukt. Dat we inkeren tot onszelf. Dat we de andere kant van de medaille leren beschouwen.

Het is goed om zelf tegendraads te zijn en niet met alle winden mee te waaien, zelf te leren nadenken en met een kritische blik naar de wereld om je heen te kijken, niet alles te geloven wat je wordt voorgeschoteld of wordt aangeboden als zijnde de waarheid.

Het is goed om te reflecteren op je daden en gedachten, de verbanden waar je deel van uitmaakt, de routine die je bedrijfsblind kan maken en zo met enige afstand te bezien of wat je doet goed en rechtvaardig is.

Het is goed om te leren luisteren naar woorden die niet worden uitgesproken, om te zoeken naar wat opbouwt en liefdevol is, om je niet mee te laten sleuren door de waan van de dag of opgelegde zwartgalligheid. Het is goed om de actualiteit te blijven volgen, maar wel enige distantie te blijven houden, want alles is niet van waarde en wat van waarde is haalt niet altijd het journaal.

Leren relativeren dus.
Het goede zoeken.
De waarheid najagen.

En zo is dit weblog ook bedoeld, als positieve poging om het goede uit het leven te laten zien, de schoonheid van de schepping in beelden, in woorden uit te drukken dat God goed is en ons zoekt, dat wij mensen een ingeschapen verlangen naar Hem hebben, wat ons rusteloos maakt en vervulling zoekt. Dat lukt niet altijd even goed, het blijft een poging, maar soms komt er iets moois uit, van waarde, ongedacht.

God is in de stilte. Het blijft een mooi gekozen naam, omdat het zoveel zegt. Over mij, ons mensen, maar ook over Hem. Soms inspireert Hij, rechtstreeks, met een woord, met een associatie van wat je ergens anders hoort of leest. Zo bouwen wij elkaar op. En toch blijft het ongrijpbaar en niet te annexeren voor ons, beperkte schepsels.

Maar soms ...

Ruimte

monter 

zoek ik

de grenzeloze

ruimte op

het regent

tranen

onderweg

naar het heelal

van niets

meer weten

ik heb

mijn lichaam

los gelaten

in de toekomst

het was

te licht

geworden

om te dragen

Uitbundige bloei barst naar buiten

De lente is een periode van zacht, onhoorbaar, sluipend groeien. Bijna onmerkbaar kleurt er een lichtgroen waas over de weilanden, kruipen de sprieten elke dag enkele tienden van millimeters omhoog. In de zomer, na een paar groeizame buien en uren zoutend zonlicht, kan het er zomaar ongetemd in volle overgave uitbarsten. Manshoog het gras, in vele varianten en kleuren. Wuivend het riet, langs de vele sloten en vaarten.

Zomaar ineens valt het op. Weer eens. Dat langs het water de groei anders is, nog meer, nog gevarieerder, nog uitbundiger. Zoals bijvoorbeeld in Duitsland langs een meanderend riviertje door het landschap, de lijn van de bomen, gras en riet goed te zien zijn, zo valt het nu, vandaag, hier, in dit zo bekende polderlandschap op, dat het water van de sloten groei- en bloeibevorderend werkt op de planten, gras- en rietsoorten.

Leven gevend water. Op de grens van vast en vloeibaar. Voeding geven aan al het bloeiende kruid.

En dan gaat mijn associatieve geest aan de gang. Doordenken. Beelden doorvertalen naar diepere lagen. Linken leggen naar andere werkelijkheden.

De grens van vol

Je ogen kunnen groter zijn dan je maag. Als je van lekker eten houdt en de geur komt je tegemoet, dan wil je wel toehappen. Eten. Schranzen. Smikkelen. Smullen. Tot je geen pap meer kunt zeggen. Je zit gewoon vol. Maar er is een verschil tussen vol en vol. Soms weet je ineens dat je te ver bent gegaan. Je buik bolt, je broek knelt, de hik slaat toe. Oeps, over de grens gegaan .... Dat duurt weer een uur of langer voor je dat gevoel kwijt bent. En nog langer voor je lichaam zich hersteld heeft.

Ik herinner mij een uitspraak van iemand die ooit bij ons thuis de maaltijd nuttigde. Hij zei dat je zoveel moest eten, dat er altijd nog een spekpannenkoek bij zou kunnen. Verstandige les, waar ik nog wel eens aan terug heb moeten denken ...

Als je graag leest, vult zich in de loop van je leven een boekenkast met boeken. Brede interesse en algemene belangstelling betekent ook veel boeken. Veel te veel. Maar hoe ouder je wordt, hoe minder tijd er over blijft voor het lezen. De stapel met nog te lezen exemplaren groeit en groeit. Vol is vol. Er kan niet meer tijd bijgemaakt worden in je leven. Je zult het moeten doen met schaarse momenten of vrije dagen in de vakantie. Maar ja, dan wachten er ook nog andere zaken op actie ...

Het voorbije jaar 2011 was een heel druk jaar, in ieder geval voor mij. Drukte op het werk, drukte in het gezin, een aantal nevenactiviteiten die, regelmatig verspreid over een heel jaar, geen probleem zouden moeten geven, maar die toch altijd weer ineens een opstapelend effect krijgen. Supergeconcentreerd soms. Piekbelasting. Actie overschot, tijd te kort.

Een mens is flexibel, kan veel hebben, zelfs langdurige overbelasting. Maar er is een grens. Je gaat het voelen. In je lichaam. Spanning. In je geest. Moeheid. Je moet stoppen. Stilstaan. Tot bezinning komen. Vol is vol. Er kan niet meer bij. Denk je. Maar toch wel. Blijkt. Zomaar. Pfft.

Soms loopt de emmer over. Gewoon te vol. Accepteer het. Laat het gaan. Blijf nuchter. Relativeer. Ontspan. Relax. Slaap.

Jaja, makkelijk gezegd. Met spanning in je lijf slaap je juist slecht. Wordt je elke morgen slaperig wakker. Niet uitgeslapen en uitgerust. Niet ontspannen. Betonhoofd.

En toch gaat het. Dag na dag. Week na week. Maand na maand.