In de kilte van de duistere nacht vlaagt een vage huivering.
Maar is het een huivering?
Eerder een fluistering.
Een schim die ontvliedt.
Een wakker woord dat zich onuitgesproken rept.
Het wekt een schemer en gloort een zwakke hoop.
Allengs wordt het sterker.
Het verwart het duister.
Want het werkt subtiel, maar tegendraads.
Het wikt, het weegt.
Het sluipt en kruipt.
Het kronkelt.
Kringelt.
Speels speelt het een spel met schaduwen die vechten voor behoud.
Tussen de hoge bomen van weerbarstigheid.
Jongleert.
Glijdt in vele bochten.
Lacht ingehouden.
Verdrijft.
Verjaagt.
En triomfeert.
