Sow for yourself righteousness, reap the fruit of steadfast love; break up your fallow ground, for it is the time to seek the Lord, that He may come and rain salvation upon you (Hosea 10:12).
Posts tonen met het label wind. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wind. Alle posts tonen
donderdag 6 januari 2022
zondag 28 maart 2021
zaterdag 4 juli 2020
zondag 6 oktober 2019
zondag 2 juni 2019
zaterdag 4 mei 2019
dinsdag 12 maart 2019
zaterdag 9 februari 2019
zaterdag 8 december 2018
zondag 20 mei 2018
Het is wat het is
Het.
Het is.
Het is wat het is.
Overal.
Altijd.
Niet te vangen.
Niet te vatten.
Niet te snappen.
Niet te verstaan.
Niet te manipuleren.
Niet te grijpen.
Niet te sturen.
Niet te groot.
En niet te klein.
Het zit niet vast.
Niet opgesloten.
Het roept niet.
Het maakt geen geluid.
Geen bombarie.
Geen drukte.
Het is er.
Gewoon.
Ongezien.
Het valt niet zo op.
Maar het zet alles open.
Het is iel.
Het is teder.
Het is zacht.
Het is rustig.
Het is vluchtig.
Maar opmerkzaam.
Open.
Alert.
woensdag 28 februari 2018
dinsdag 13 februari 2018
woensdag 3 januari 2018
maandag 1 januari 2018
woensdag 15 november 2017
donderdag 5 oktober 2017
zondag 1 oktober 2017
Een requiem op het leven
De boom.
In het bos.
Is alleen.
En moe.
Zo moe.
Zo zwaar.
Zo geladen.
Zo bezwaard.
Alleen.
In het bos.
Vol andere bomen.
Die wuiven in de wind.
Die lachen met het licht.
Die dansen in de regen.
Die buigen voor de nacht.
De boom doet niet mee.
Niet meer.
De boom weet te veel.
De boom voelt te veel.
De boom ziet geen licht.
De boom is van het zuchten moe.
Hij is star en stram.
Geworteld in verharde grond.
Hij buigt niet meer mee met de wind van de dag.
Zijn bladeren dwarrelen stuk voor stuk.
Als zwijgende woorden traag naar de aarde.
Zijn takken worden kaler en leger.
Meer en meer kan hij de kilheid van de hemel ontwaren.
In het bos.
Is alleen.
En moe.
Zo moe.
Zo zwaar.
Zo geladen.
Zo bezwaard.
Alleen.
In het bos.
Vol andere bomen.
Die wuiven in de wind.
Die lachen met het licht.
Die dansen in de regen.
Die buigen voor de nacht.
De boom doet niet mee.
Niet meer.
De boom weet te veel.
De boom voelt te veel.
De boom ziet geen licht.
De boom is van het zuchten moe.
Hij is star en stram.
Geworteld in verharde grond.
Hij buigt niet meer mee met de wind van de dag.
Zijn bladeren dwarrelen stuk voor stuk.
Als zwijgende woorden traag naar de aarde.
Zijn takken worden kaler en leger.
Meer en meer kan hij de kilheid van de hemel ontwaren.
Abonneren op:
Posts (Atom)