Een woord gezaaid, een vuur ontstoken

ja

god

is dood

zegt men

en lacht

maar

weet je

dat wel

zeker

wacht

even want

doorzie

je dan wel

wat er echt

gebeurd
is

de deur

is niet dicht

gegaan maar

juist nadrukkelijk

open

gedaan

On holy ground

Heiligheid schept afstand.
Heiligheid doet huiveren.
Er gebeurt iets, wat we niet begrijpen.
Het is te hoog, te groot, te onbereikbaar.
Heiligheid ontroert, denk maar aan de Heilige Doop, met hoofdletters geschreven, kleine kinderen ontvangen een teken en zegel, rechtstreeks uit de hemel.
Doopwater trekt tranen aan.
Tranen van kijkers, op gepaste afstand.
Heiligheid doet zwijgen en inkeren tot onszelf, denk maar aan de strakke, sombere blikken en het voorzichtige geschuifel tijdens het Heilig Avondmaal.
Nabijheid schept afstand.

Vreemd toch?
Of niet?

In het tweede boek van de Bijbel, Exodus, maakt God zichzelf bekend aan Mozes. Hij roept hem, om Zijn volk te leiden, maar doet dat op een nogal onorthodoxe manier. Een brandende braambos in de woestijn, een hoorbare stem zonder zichtbare spreker. Geen droom, geen visioen, maar een beetje real-life. Vergezeld van een waarschuwing. 'Doe je schoenen van je voeten, Mozes, want deze plaats is heilig.'

Daar zou je toch van schrikken?
God die je zomaar aanspreekt, een heilige plek, een vuurtje.
Afstand bewaren dus.
Jezelf terugtrekken.
Ruimte scheppen.
Stel je voor ...