Tempel

als wij

begraven

wat wij zien

en raken

kunnen

is

onze vorm

dan bepalend

voor
ons leven

o

nee

maar

zij is wel

het huis

waar
de liefde

in wil wonen

vorm
van voorbij

zaaigoed

voor later

belofte

van nieuw

en beter

en altijd

Er is een idee waar ik mee worstel.
Al maanden lang.
Het broeit en bruist in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn leven.
Het fluistert en soezelt, het deint en dreint maar door, onder de oppervlakte van mijn bestaan.
Het wil er uit, ik wil het delen, maar ik weet niet goed hoe.
Ik zoek naar woorden om het idee vorm te geven.

Maar dat is tegelijk het dilemma.
Want het is zo groot, zo allesomvattend, zo bepalend voor ons leven.
En tegelijk zo vaak veronachtzaamd.
We leven er te veel langs heen.
Denk ik.

***

Het gaat om het geheel van vorm en inhoud, in de breedste zin van het woord.
Het gevecht tussen idee en materie, lichaam en geest, ideaal en werkelijkheid, tijd en eeuwigheid. Maar ook om de connectie, de verbinding tussen die twee.
De interactie.
De verwevenheid.
Noem het maar de communicatie.

Het is met woorden dat ik ook wil trachten mijn gedachten vorm te geven.
Om dat idee waar ik mee worstel, vast te leggen in overdraagbaarheid.
Ik zoek dus eigenlijk een vorm, om die vormen in het algemeen ter discussie te kunnen stellen.
Twee keer ben ik al begonnen, maar ook weer gestrand en verzand.
De ene keer te beschouwend, een essay met te veel afstand.
De andere keer te poëtisch, te beeldend, maar daar is het onderwerp juist te veelomvattend en te veelzijdig voor.
Het is niet te vangen in kortstondigheid.

Zet onze voeten maar weer terug op de aarde

Wij jagen rusteloos.
Naar hoger en  verder.
En graven onbekommerd naar te diep om te weten.
Wij zingen ons moed in.
Of drinken ons suf om te vergeten.
Wij blazen zo vaak te hoog van de toren.
Reiken voorbij.
Kijken te ver.

O God die te groot zijt om te verklaren.
Wiens diepte wij nimmer ten volle kunnen peilen.
Zelfs wat U gemaakt heeft, doet duizelen van dimensies.

Zet onze voeten maar weer terug op de aarde.
Op de begane grond.
Op de gebaande wegen.
Waar wij thuis horen.
In de vette klei van gezapigheid.
Of op het losse struikelzand.
Ver onder de ongrijpbare wolken van luchtigheid.

Want ja, we komen tekort.
Telkens weer.
We schieten ons doel voorbij.
Regelmatig.
We lopen tegen onze beperkingen aan.
En we doen krampachtig.
Ons uiterste best.

Verdwaalde woorden

er liggen

verdwaalde woorden

te rijpen

in een woelige

zee van gedachten

in de diepte

van de nacht

ze wachten

verstild

op het licht

van de waarheid

in het uur

dat de adem

van rust

vuur van verlangen

ontsteken zal

niet

om muren

van logica

op te trekken

om bange harten

te beschermen

voor vrijheid

of een donkere kerker

van rituelen

en zekerheden

te bouwen

als bunker

voor gevoelens

Herkenning

te lang

hebben wij

gezwegen

geluisterd

voor waar

aangenomen

gewezen naar

gesproken over

toen wij

voorzichtig

en nieuwsgierig

door de muren

kierden

ontdekten

wij pas

hoe gelijk

zij leken

en toen

de muren

uiteindelijk

open

gebroken zijn

en wij

de zij 

ontmoetten

in de ogen

konden kijken

bleken wij

uitbundige variatie

te delen

intieme eenheid

te bevatten

dezelfde taal

te luisteren

Venster

Hij leefde.
Opgesloten.
In zijn ivoren toren.
Ontstaan en gegroeid van kinds af aan.
Maar tot een bewuste keuze gerijpt.
Hij waande zich veilig en beschermd achter dikke muren zekerheid.
Met ogen die voortdurend door het venster de wereld observeerden en analyseerden.
Want hij voelde zich kwetsbaar op het lege toneel van het leven.
Een tijger zonder tanden.
Een hond die niet durft blaffen.

En hij dacht.
En dacht.
En dacht.

Kijk mij niet aan met je ogen van vuur en diepte.
Raak mij niet aan.
Vermijd contact.
Ik voel mij zo naakt en verlegen, onder de stroom van alle vragen, de mogelijke variaties aan keuzes, en de trage zuchten om hulp of gelijk of de blijken van al te makkelijke veroordeling.
Terwijl ik zelf zo zacht ben, zo kwetsbaar, zo ingetogen.
Terwijl ik mijzelf nog lang niet begrijp.

Hij waande zich bewust alleen, staand aan de oever van het leven, kijkend naar het water, dat snelstromend voorbij ging.
Hij zag het aan, zonder te ondergaan, zonder deel te nemen.
Hij noemde dat objectief.
Het voelde alsof hij geen gevoel had.
Maar, toen hij de liefde voorbij zag komen, vorm zag aannemen in een stralende lach, was hij verkocht.
Want liefde was nodig om zijn hart te kunnen lezen.
Hij wist het, hij voelde het.
En liefde, dat was een relatie.
Dat moest van buiten komen.
Toen wilde hij wel bekeken worden en werden de muren ineens een kerker voor hem.

Over de drempel

je bent zo stil

zo gesloten

zo op jezelf

je weigert het

eenzaamheid

te noemen

je zegt

jezelf 

te willen zijn

maar

kom toch

breek de muur af

maak een gat

in de stenen muren

van verdriet

en onaanraakbaarheid

ontwaar dan

het licht

dat van buiten 

zal komen

waardoor

het mos

van de pijn

zichtbaar

zal worden

diep 

in het duister

van je hart

Stenen

Ergens onderweg op de lange, kronkelende, onoverzichtelijke, onverharde weg van het steeds maar door binnenhalen van impulsen en indrukken, het tot zich nemen van nieuws, meningen en wijsheden, het uitdrukking en vorm geven aan ideeën, verlangens en dromen, door middel van woorden, muziek en beelden, het herkenning zoeken en vinden bij anderen, het grijpen naar nieuwe ideeën en gedachten, het graven naar achterliggende boodschappen, het najagen van dieper liggende bedoelingen en het doorgronden van ultieme waarheden ...

... viel hij stil.

Zijn lichaam protesteerde. Zijn benen, rug en nek deden zeer. Zijn hoofd tolde van de versnippering van gedachten. Zijn hersenen maakten overuren door de fragmentarisering van beelden. Zijn nachten waren half slapeloos, gebroken, dodelijk vermoeiend. Zijn tijd was te kort. Zijn zoektocht eindeloos. De langdurige onrust die hem voortdreef, eiste uiteindelijk zijn tol.

Hij zat.

Uitgeblust. Uitgeteld. Gebroken. Wezenloos. Amechtig. Onrustig. Op. Leeg van volheid.

Maar hij zat stil. Tegen een rond muurtje in het kleurrijke landschap. Probeerde zijn stroom van gedachten stop te zetten. De buitenwereld te ervaren en te aanvaarden. Concentreerde zich op zijn ademhaling. De wolken en het water. De langzaam stijgende temperatuur. Het licht van de zon. De geluiden van ver, die doordrongen.

Zijn handen wriemelden. In zijn slapen voelde hij het bloed, kloppend met elke hartslag. Zijn borstkas bewoog met elke ademhaling. Pijn ervaring aan alle kanten.

Beeld

het beeld

dat wij ons 

vormen

opbouwen

uit ideeën

verstevigen

met meningen

en aangenomen adviezen

is dat nou

de kern

en het wezen

of slechts

de uiterlijke schijn

van zijn

de gemetselde

muren

van buitenkant

als weerspiegeling

of juist bedekking

de vorm

die wij kiezen

voor wat

niet te bevatten is

en dat wij 

dan later weer 

ontlopen

omdat het niet

beantwoordt

aan ons wereldbeeld

of ons verlangen

wat doel moet

zijn

van wie wij

zijn

of willen worden

ontworsteld

en ontworteld

om gericht

het gat te dichten

met nieuwe

maar andersoortige

vullingen

de bezigheden

die wij zoeken

altijd

eindeloos

en rusteloos

is dat niet

een eeuwigdurend 

ontlopen

van onder ogen zien

dat wij de onrust

diep van binnen

niet kunnen

stillen

met beelden

en vormen

dode dingen

en bezig zijn

diep

onder het stof

van eeuwen

her

ver 

in de krochten

van de ziel

ligt

diep verborgen

helende 

lavende stilte

ontloopbaar

en toch bereikbaar

onzichtbaar

maar wel te ervaren

schijnbaar doelloos

best wel eng

en confronterend

maar beter

dan het beeld

de vorm

of alle drukte

opent zij

de ogen

van onze geest

voor de achterkant

van zijn

de toekomst

van worden

het wezen

van inhoud

de oorzaak

van leven

soms

vang je dan

een glimp op

van eeuwigheid

de bron

van alles

vallen 

beelden

in duigen

en dingen

op hun plek

kom

laten we gaan

onthechten

en loslaten

zitten

en zoeken

naar de kern

de stilte

en de bron

beelden

voorbijgaan

dromen

verbeelden

verlangen

benoemen

vormen

ontmaskeren

en komen

tot het doel

het doel

van enkel

liefde

puur

volmaakt

relationeel

en diep verbindend

kom

bid

met mij

de diepte in

de hoogte op

de verte in

naar binnen

naar buiten

naar boven