All leaves are leaving

Zo herfstig

zo herfstig

zo alleen

zo moe

zo toe

aan slaap

zo zuchtend

en zo grijs

zo zonder

kleuren

en zo hemel

loos

zo leeg

van licht

zo moe

van wind

zo nacht

en naakt

zo nameloos

alleen

Luister

Het knettert.
Het ratelt.
Het schreeuwt.
Het wauwelt.
Het roept.
Het rent.
Het doet.
Het borrelt.
Het waait.
Het dwaast.
Het raaskalt.
Heel de dag door.

Baasjes.
Bralkikkers.
Branieschoppers.
Roeptoeters.
Leeghoofden.
Kilharten.

Allemaal herrie.
Allemaal haast.
Allemaal bombarie.
Alles roept om aandacht.
Ononderbroken.
Continu.

Het went nooit.

Maar.
Het leidt af.
Het verdoezelt.
Het verduistert.

Want.
Alles waait immers weer over.
Als de nacht valt.
En de ogen sluiten.

Of als uiteindelijk.
De dood het laatste woord krijgt.
Lijkt te krijgen.

Daarom.

Mijmerplekje

Stilte.

In engere zin.

Een mijmerplekje.

In de gewijde ruimte.

Aan het glanzende water.

Sidderend van spiegelingen.

De wolken zo grijs als marmer.

De hemelbreedte onderbroken.

Door een streep horizon.

Van door de wind bewogen rietpluimen.

Tegen een breekbaar decor.

Van crescendo en decrescendo.

Een klein donkere-bomen-bos.

Waar je niet dichterbij kunt komen.

Sta even stil.

Ervaar je adem.

Ontdek de ruimte.

Onthul je hunkering.

Laat alles los.

En onderga het gaan.

Door te komen.

Waar je bent.

Op gepaste afstand.

 Vol eerbied.

Zwijgend.

Want stilte.

Is muziek.

Voor je hart.

Laat de leegte.

Je vullen.

Mijmer je mee?

Een lichtgewicht gedicht

ik zou

zo graag

een lichtgewicht

gedicht willen

ontfutselen

aan het licht

en woord voor woord

willen druppelhuppelen

als zegen van de hemel

voor wie maar

horen wil

en openstaat

voor zorgeloze

vluchtigheid

zo bandeloos

en vrij zo luchtig

en zo vrolijk zo

dartel en doortinteld

van de vreugde

van het leven

licht en fleurig

en haast

transparant zo

flinterdun

van kleur

door

mee te draaien

in een malle maalstroom

van invallende gedachten

een walsend dansje

willen laten doen

op de golven van

een glimlach

ja te vliegen

als een vogel

op de vleugels

van de tijd

Ik ben een vreemdeling

ik ben

een vreemdeling

van huis

en haard

verdreven

ik ben

een vluchteling

nagejaagd

door een verleden

waar ik niet

aan denken

durf

ik ben

een zwerver

los geslagen

van mijn vaste standplaats

die uiteindelijk

een bizarre

gevangenis

werd

ik ben

een rusteloze reiziger

en jaag gestaag

de horizon

achterna

Vertrouwen

Tijdens het wachten op de pont van de week, zag ik hem komen.

Een fractie van enkele seconden.

Camera richten, klik, klaar.

Een uniek moment.

Een mooie naam.

Een prachtige combinatie.

De naam Fiducia.

Vertrouwen. 

Verbonden aan een schip.

Altijd in beweging.

Altijd onderweg

Gedragen door het water.

Voortgaand in de tijd.

Niet

niet

door kracht

of door hardnekkig

niet

door luchtig

oppervlakkig

niet

door diep

gravend

of vasthoudend

niet

door vurig

wispelturig

niet

losbandig

theatraal

evenmin

door serieus

niet

door zwaar

moedig

of door al te

afwachtend

maar

door los

te laten

overgave

liefde

en geduld

afhankelijkheid

en vertrouwen

Het onvertogen woord

er is

vannacht

aan mijn

bewuste brein

welhaast terloops

een onvertogen

woord ontsnapt

na heel lang

sudderen

en rijpen

heeft het

wat onderkoeld

de eigen schroom

weten te 

overwinnen

en is het uit

haar zorgvuldig

met vernis

overtrokken

beschavings-

schulpje gestapt

Dorst

Onder de brandende zon, in het hete zand van de woestijn, is elke druppel die valt een zegen.
Na een dag hard werken kan het heerlijk zijn even uit te puffen, je benen languit te strekken.
En in alle drukte en hectiek van elke dag even de stilte opzoeken, kan een verademing zijn.
Een rustpunt, een oase, een mijmermoment, een huis van gebed.
Je kunt weer even op adem komen.
Er kan een storm gaan liggen.

Maar er is ook een andere kant.
Want, is stromend water, een gevestigd huis, een geasfalteerde weg, wel altijd een zegen?
Is een buitje regen dan geen overdaad, die kan schaden?
Wie kennis vermeerdert verwerft geen wijsheid, maar loopt het risico wereldvreemd te worden.
Wie altijd bezig is, loopt zichzelf snel voorbij.

Meer is niet altijd beter.
Overvloed leidt af van de essentie.
Want al snel nemen we geen genoegen meer met genoeg.
En er zal toch nog altijd een dorst blijven die niet is te lessen met materie en maakbaarheid.

Kom

kom

offer

de liefde

van je hart maar

in het luisteren

naar de stilte

want ik

hoor je

altijd

maar

hoor jij

mij ook

Voornemen

ik neem

mij voor

ik laat

maar los

wat ik

niet haal

waar ik niet

aan voldoe

wat ik niet

houden kan

ik zeg

het is genoeg

geweest

ik geef

het op

ik geef

mij weg

Vorm mij maar om

laat mij

maar

niet langer

dwalen

in de dorre

doodse dalen

van halen

en al maar

meer

inhalig

vangen

vormen

bouwen

of

voortdurend

rusteloos

jagen en klimmen

naar de steeds

wijkende toppen

van altijd weer

hogere bergen

van ambitie

eer en aanzien

De wereld escaleert

De wereld escaleert.
De maatschappij ontwricht.
Brandhaarden en korte lontjes alom.
In steeds hoger tempo naderen we een einde, voorzien maar kennelijk altijd onverwacht.

Want beschaving blijkt een dun laagje vernis.
Tolerantie heeft ook zo haar subjectieve grenzen.
De politiek is die van een bananenrepubliek.
De overheid regelt en gedoogt, controleert en decentraliseert, voorziet haar eigen vergadertijgers van nog vele eeuwen werk.
We leven tenslotte in een papieren systeem, alles is ten allen tijde te traceren.
De wereldeconomie draait ondertussen ongestoord op vals gebakken lucht.
Nieuwswisselingen temporiseren de hypes, terwijl verhoudingen zoek zijn.
Procenten minder groei worden al betiteld als diepe crisis.

En de massa weet het allemaal ook niet meer.
Zij is op drift geraakt, zwalkt stuurloos maar een beetje rond.
De luchtigheid knalt er daarom lusteloos op los.
Vrijheid kent geen tijd.
De waanzin regeert bij de waan van de dag.

En ook in de kerk geloven ze het wel.
Vormen verhitte discussiegroepen of discussiëren over kille vormen.
Houden het bij het oude of vernieuwen naar de nieuwste mode.
Melken de theorieën uit, spreken zalvende woorden.
Maar indruk wordt er niet meer mee gemaakt.
Want het zal allemaal wel los lopen.

Los.
Los gelaten.
Stuurloos.
Loos.
Leeg.
Lucht.

Gebroken spiegels.
Kan het nog erger worden?

Los laten

soms

moet je

even

stil

staan

oog 

slaan

op de mist

in verre 

verten

licht

wat zich 

verbergen 

wil

Verbleekt

niet echt

spontaan

ontstaan

wel

geworden

gegroeid

ontplooid

ontvouwd

geleefd

gewuifd

zon genoten

tot schaduw

gediend

Jonge futen losgelaten

Inmiddels zijn de jonge futen losgelaten en elke dag aan het zwemmen, als ik er langs fiets. Steeds verder van het oorspronkelijke nest af. Twee families doorkruisen de sloten in de polder, onder luid gepiep van de jongen. Pa verschalkt nog regelmatig een visje en moe is wat voorzichtig als er iemand afstapt en foto's gaat maken, dan gaan ze er snel van door ...

Een huis om de stilte

met woorden

van zachtheid

bouw ik

voorzichtig

een huis

om de stilte

het licht

laat ik

vrij

in de ruimte

spelen

met luisteren

vol aandacht

dicht ik

de gaten

tussen weten

en voelen

glimlachend

por ik

het vuur

van liefde op

en ik wacht

geduldig

op jou

Boekenkast

De boel staat hier op zijn kop, in de woonkamer, al een paar weken. Er moet geverfd en behangen worden. Nee, niet door mij, ik heb veel talenten, maar die net niet. Maar daarvoor moest dus wel het een en ander verplaatst worden. Waaronder de boekenkast. Mijn boeken dus voornamelijk. Hij was al een aantal jaar te klein, er staan boven ook nog veel meer boeken, maar nu moest het er ook nog allemaal uit.

Kun je gelijk wat wegdoen. Zou je denken. Plaats maken. De dubbele rijen wegwerken. Ordenen. Maar wil ik dat wel? Vooral dat weggooien, wegdoen, meegeven voor een plaatselijke rommelmarkt?

Wat daar in staat in die boeken, dat heb je toch allemaal gelezen, althans de meeste. Er is altijd wel iets van blijven hangen. Het heeft vergezichten opgeleverd, nieuwe inzichten, wellicht bijgestelde meningen. Het is een deel van jezelf geworden. De één wat meer dan de ander, maar toch ...

Durf ik dat los te laten?

Groeien

Geruchten over een crisis circuleren al maandenlang als dreigend scenario voor onze Westerse economie. Wat vaak bedoeld wordt is een mindere groei. Minder omzet, minder winst. Maar er wordt gesproken over doemscenario's. Alsof de wereld vergaat.

Wat je ziet is dat aan de ene kant die geruchten zelf weer invloed hebben op die economie. Daarmee het imago van gebakken lucht versterkend. Maar aan de andere kant, loop je op zaterdagmiddag in een willekeurige winkelstraat, dan valt er van recessie helemaal niets te merken. Iedereen die je ziet loopt gehaast met goed gevulde tassen te winkelen, alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Wat ook weer geen goed totaalbeeld geeft natuurlijk, want als je echt minder te besteden hebt, dan loop je over het algemeen niet zo uitgebreid te winkelen. Dan knoop je juist thuis de eindjes aan elkaar ...

Maar toch. Onze economie is op groei gebaseerd. Steeds maar beter, steeds meer, steeds nieuwer en groter, moderner en nog makkelijker, of met juist meer mogelijkheden. Hoe meer je bezit, hoe gewoner dat wordt en hoe meer je gaat verlangen naar nog meer. Het lijkt een algemeen menselijke zucht naar expansie. Gretig bouwen aan de toten van Babel.

Toch leven wij gewoon in het rijkste deel van de wereld en gaat het op heel veel plekken en plaatsen er heel anders aan toe. Daar is het zien te overleven, strategie van elke dag. Zoeken naar brood of eten voor vandaag. Snakken naar op peil blijven. Vechten voor het leven.

Als je in de natuur kijkt, kun je zien dat groei een heel andere invulling krijgt. Niet steeds meer of groter. Maar heel anders. Langzamer. Om niet te zeggen trager. Afgewisseld door veel perioden van rust.

Groei gaat en komt met de seizoenen, gaat in fasen van dagen en nachten, telkens een klein beetje, open en weer dicht, wordt als het ware doorgegeven aan de toekomst door zaad en vruchten. De echte cyclus van het leven is doorgeven. Wat resteert en overblijft is voedzaam en genoeg voor mens en dier.