Woorden

zo veel

woorden

zo veel zinnen

zo veel zinloos

zielloos

zwammen

ongewogen

zo veel

woorden

zo veel waarde

zo veel waarheid

breekbaar

diep

bewogen

zo veel

zwijgen

zo veel stilte

eenzaam

pijnlijk

peilloos

diep

maar

zo maar

kan een woord

ook bedachtzaam

en gewogen

reiken

raken

vallen

in een luisterbed

Een gat in de lucht

Soms is het er.
Zo maar, onverwacht.
Een gat in de lucht.
Een plekje van licht in een egaal decor van grijs.
Een tintje hemels blauw in een witte wollen deken.
Een zomerse glimlach.

Het opent vergezichten.
Het roept verlangen op.
Het haalt herinneringen boven.
Er fluistert zacht een tintelend gedicht.
Het smaakt naar meer.
Het doet iets.
Even.

Het tilt je voeten uit de modder.
Je  slaat de vleugels van vrijheid, nat van zorgen, uit.
Te vliegen in het ruime luchtruim.
Heel even op adem te komen.
In vogelperspectief kunnen kijken.
Een lied kwinkeleren.
Een luchtdans in de lichtglans.

Ik geloof in de poort.
In de open deur.
In doorkijkjes.
In profetie.
In hemelse vergezichten.
In het aansprekende woord.
In het beeld dat iets wil zeggen.
In het hart dat luisteren wil.
In dromen die uit zullen komen.

Er sijpelt iets door vanachter de horizon.
Er roept iets om aandacht zonder geluid.
Er wacht iets op later.
Het zoemt in de nacht.

Juweeltjes van waarde

In de zichtbare, tastbare, tijdelijke en ruimtelijke wereld waarin wij leven, met onze voortdurende beperkingen en relatieve betrekkelijkheid, vinden wij soms, als wij dieper graven dan oppervlakkigheid, als we veel geluk hebben, diep verborgen onder de rulle aarde waarop mij lopen, of tussen het losse zand van de bruisende zee, een glazen kleinood, een harde edelsteen of een veelkleurige diamant.

Juweeltjes hardvochtigheid van onschatbare waarde.
Een lust voor het oog.
Maar voor velen te hoog gegrepen.
En vaak kleeft er bloed aan.
Ongrijpbaar voor de meesten van ons.

Op een ander niveau, in een andere dimensie van het leven, niet direct waarneembaar of met handen te tasten, onder een andersoortige oppervlakte van het bestaan, op zielniveau, ontwaren wij, zo nu en dan, als we er voor open willen staan, als we opmerkzaam zijn, als ons hart zacht en aanraakbaar genoeg is, juweeltjes van een ander kaliber.

Een waarheid die er toe doet.
Een woord dat doel treft.
Een stilte die blijft hangen.
Een onverwachte ontmoeting met een open vreemdeling.
Een bijzonder gesprek van hart tot hart.
Een herkenning in gedeeld verdriet.
Een nieuw licht op een probleem.
Een niet te verklaren troost.
Een vergezicht voorbij de horizon.
Een plotseling besef van tevredenheid.

Eén druppel

Eén.
Eén druppel.
Eén druppel maar.
Eén druppel water.
Eén druppel levend water.
Lest de levensdorst.

Eén.
Eén druppel.
Eén druppel licht.
Geeft ons het zicht.
Een vergezicht van zeker weten.

Overvloed

Chaos in mijn hoofd. Wirwar aan gedachten. Het moet eruit. Iets. Stoom afblazen. Het buldert van ideeën, als de door de wind gedreven zee tegen de stenen van een havenhoofd. Maar het is niet te doen om er lijn in aan te brengen, structuur te creëren, begin en eind aan te breien. Te onstuimig, te ontembaar, te wisselvallig en ongrijpbaar.

Troebel water, aldoor in beweging.

Ik heb waarschijnlijk een associatief brein, ben ik inmiddels achter. Een beeld blijft hangen in mijn hersenen. Het hecht zich aan gedachten. Het tolt en rolt, het spint en zingt, het zuigt en laat weer los. Een sliert van nieuwe, sprekende beelden gromt en kronkelt achter het oorspronkelijke beeld aan. Mooi op sommige momenten, maar niet altijd. Zeker niet als je een mooi beeld hebt opgevangen en dat goed, doordacht, tot in de puntjes verzorgd, uit wilt werken. Tot een samenhangend geheel. Met een duidelijke boodschap, recht toe recht aan, voor iedereen te begrijpen. Helder, klaar. Dat vereist vooruitdenken, dat vraagt om doordacht structureren, een kop en een staart, toewerken naar een climax. Korte, heldere zinnen. Geen dubbele gegevens verwerken. Niet te veel inlegkunde, maar ook niet te weinig. Niet voorkauwen, maar ook niet te abstract.

- Dag druppel, zei de druppel.
- Dag andere druppel, zei de andere druppel.
- Kan het dat wij op elkaar lijken?
- Het zou zomaar kunnen dat wij op elkaar lijken. Maar gelijk zijn we niet.
- Ik ben zojuist geboren ...
- Ik zag het gebeuren. Ik was erbij. Van een afstand. Dat is natuurlijk mooi, maar ook pijnlijk.
- Het was een wonderlijke ervaring, maar pijnlijk? Nee, dat viel wel mee.
- Niet voor jou, nee.
- Hoe bedoel je dan?
- Je bent geboren uit pijn, of verdriet. Degene die jou wierp, die deed dat omdat iets hem of haar geraakt heeft. Van binnen, bedoel ik.
- Dat snap ik niet.
- Dat kunnen wij niet snappen, wij zijn geen mens, wij hebben geen gevoelens. Geen hart, geen ziel.
- Bedoel je, dat we alleen vorm zijn?
- We zijn vorm ja, zij het steeds wisselend van gedaante.

De jutter

De zon zakt laag boven de kalme zee, de wind is gaan liggen, het strand ligt er verlaten bij. Op een enkele, verdwaalde wandelaar na.

- Wat bent u aan het doen? vraagt de jongen, een lange slungel, handen in de zakken aan de oudere man, die gebukt staat, en allerlei dingen opraapt. Die kijkt verstrooid op, neemt de jongen op, die vlak bij hem is blijven staan.
- Ik zoek. En af en toe vind ik wat.
- Wat zoek je dan?
- Niets speciaals. Alles van waarde. Alles met een geschiedenis. Alles met toekomst.
- Alles dus?
- Niet alles ...
- Maar je raapt wel alles op.
- Ik ruim ook de rommel op. Dat heeft ook waarde, maar niet in zichzelf. Dat is om de natuur te ontdoen van onze welvaartsvuilnis.
- 'Welvaartsvuilnis ...' Mooi woord.
- Mooi? Triest bijverschijnsel.
- Helpt het dan, in je eentje, die rommel opruimen?
- Wie zegt dat ik in mijn eentje ben? Doe je ook mee? En alles wat ik opruim, is al meegenomen.
- Maar je bent er toch niet verantwoordelijk voor? Jij hebt het toch niet gedaan?
- Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leefomgeving. Wat ik vind, ruim ik op. Daar wordt mijn wereld mooier van. En schoner.
- Een soort 'occupy' dus?
- Een wat ...?
- Laat maar. En wat je niet weggooit?
- Dat neem ik mee naar huis.
- Alles? Ik bedoel, hoe groot is je huis? Wat doe je er mee?
- Sommige dingen hebben waarde. Maar dat moet je eerst onderzoeken. Eerst leren zien. Soms ook leren waarderen. Dat heeft tijd nodig. Dat doe ik dus op een rustig moment. Lange avonden, stormachtige dagen, in de herfst en in de winter.
- Ja, en wat vindt je dan?
- Ik zoek, bekijk, fantaseer, combineer, leer. Soms vertellen voorwerpen mij hun geheim, hun geschiedenis. Alles maakt deel uit van een groter geheel, en daar heb ik een stukje van opgeraapt. Een stukje dat daar nu kwijt is. Ik probeer dat weer te passen, te herleiden, te traceren, te waarderen.
- Onbegonnen werk ...!
- Ach, het is maar hoe je het bekijkt. Alles hangt met elkaar samen, de hele wereld is een gigantisch netwerk, een enorm puzzelwerk. Maar er is niets nieuws onder de zon. Die komt elke dag op en gaat elke dag ook weer onder.
- En jij hebt het overzicht over alles?
- Nee. Zeker niet. Maar soms ontdek ik lijntjes. Herken ik patronen. Herleid ik een stukje geschiedenis. Ontdek ik waarde, die je niet met het blote oog kunt zien.
- Maar wat heeft dat voor zin? Wat doe je daar mee? Wat kun je er mee?
- Ophangen aan de muur. Aantekeningen over maken. Over nadenken. Leren van andermans fouten. Herkennen van gedrevenheid. Iets proeven van andermans vakmanschap. Liefde ervaren.
- Liefde ... Grote woorden.
- Ook liefde, jazeker.
- Je lijkt wel een filosoof.
- Denk jij niet na dan over het leven?
- Zeker ... maar anders. Ik ben gericht op wat er is, wat ik zie.
- Ik ook. Maar buiten dat, er is meer. Veel meer. Onzichtbaar. Maar wel te onderzoeken, waar te nemen, te voelen, te ervaren.
- Ben benieuwd hoe dat er thuis uitziet bij jou. Restanten van andermans rommel. Helemaal vol, dan zeker?
- Kom eens langs.
- Ik woon hier niet.
- Kom nu langs.
- Zomaar ... nu? Ik ken je helemaal niet.
- Je wilt het wel kennen. Je bent nieuwsgierig. Je vraagt er naar.
- Het valt gewoon op wat jij doet.
- Het valt jou op. Het doet je iets.
- Ik ben gewoon nieuwsgierig.
- Gewoon?
- Nou ja.
- Het leven is niet gewoon. Het is geen toeval dat jij mij nu spreekt. Daar moet jij iets mee doen. Daar moet ik iets mee doen. Het is een kans.
- Op ...?
- Contact. Een leermoment. Een menselijke ontmoeting.
- Tja, als je het zo bekijkt, ga ik zelfs twijfelen.
- Hoezo twijfelen? Alles wat ik vind heeft waarde. Jij en ik hebben waarde. Het gaat er maar om of je dat zoeken wilt.
- Wie of wat zoek ik dan?
- Alles maakt deel uit van een groter geheel. Dat zei ik toch al ... Ik kan jouw vragen niet allemaal beantwoorden. Ik wil wel proberen te duiden, wat ik geleerd heb. Ik kan wel richtingen aangeven. Maar jij moet open staan. Vragen stellen. Naar antwoorden willen luisteren. Wegen. Beoordelen. Al of niet aannemen. Zo leren we van elkaar. Toch?
- Nou ja, het zou kunnen, zo heb ik er nog niet over nagedacht.
- Het is wat het leven je leert.
- Het is niet iets wat ze op school leren.
- Heb je geen eigen verantwoordelijkheid?
- Natuurlijk wel. Ik ben ook nieuwsgierig, toch?
- Kom je nog mee? Het is een kwartiertje lopen.
- Ja, toch maar wel dan. Lijkt me interessant. Leerzaam.
- Mooi, lijkt me gezellig. En een uitdaging ...

De zon is bloedrood, vlak boven de horizon, nadrukkelijk aanwezig. Ze draaien zich samen om, kijken er even naar. Lopen dan weg, richting de duinen.

De jongen glimlacht en mompelt zacht voor zich heen.
- Occupy alles wat van waarde is. Occupy jezelf.
- Zei je wat?
- Nee, niets.