Het is mijn oprecht verlangen om op deze weblog, enkele maanden geleden opgestart, zoveel mogelijk aandacht te vragen voor het wonder van de schepping, voor het wonder van het leven van ons, mensen, voor de boodschap van liefde van God voor ons mensen. Door middel van foto's, muziek met een boodschap, algemene berichten met een beeld, dat gedachten aan iets hogers en diepers oproept, maar ook met berichten met een hele duidelijke boodschap, rechtstreeks afgeleid uit de Bijbel, probeer je iets te laten zien dat uitgaat boven de zinloosheid van het leven, zoals mensen soms in bepaalde omstandigheden kunnen ervaren. Probeer je hoop te geven. Uitzicht op een ander leven. Probeer je uit te stijgen boven de oppervlakkigheid en de vluchtigheid.
En je weet, woorden schieten te kort, beelden zijn maar beperkt te gebruiken, niet alles is te 'vangen'. Je bent ook maar een mens. En God is te groot om onder woorden te brengen.
Maar soms, als je de krant leest, het nieuws op de radio hoort, televisie kijkt, om je heen gesprekken mee kunt luisteren, dan kun je zomaar worden overvallen door somberheid, een gevoel van machteloosheid. Waar moet het heen met deze wereld? Wat gebeurt er allemaal? Is iedereen gek geworden?
Honger in Afrika, overstromingen in Thailand, eigen burgers neerschieten door soldaten in Syrië, de dood van Gadhafi op mensonterende wijze als beeld voor heel de wereld zichtbaar. En hier maken we ons vreselijk druk om onze pensioenen, over de schuldencrisis, over de miljarden die rondgepompt worden om te overleven. Bezetten we steden uit onmacht en ontevredenheid, maar een snelle oplossing is er natuurlijk niet ...
In het verkeer blijkt pas echt hoeveel beschaving we nog over hebben.
Het einde nadert ...
Ik wil absoluut niet defaitistisch zijn, somber, depressief of negatief. Maar ik heb mijn ogen ook niet in mijn achterzak zitten. Ik observeer, constateer, neem waar. En huiver af en toe ...
Het verschil tussen de rijken en de armen op deze wereld wordt almaar groter. En de rijken, met hun overmatige productie en door overdadige en door reclame kunstmatige opgewekte behoeften, 'verslijten' de energievoorraden in zo'n razend tempo, dat we binnen enkele generaties niets meer over hebben. We consumeren meer en meer, nodig of niet nodig. De natuur is aangetast, in de war, wordt moedwillig gekortwiekt. De afvalberg groeit en groeit, al scheiden we alles van elkaar en de zwerm plastic soep in de zee wordt groter en groter. Olierampen zijn aan de orde van de dag.
Het einde nadert ...
In ons eigen kikkerlandje is kennis vergaren het hoogste doel. Met je handen werken, dat laten we aan de buitenlanders over. Die we vervolgens als een 'aparte' groep weer gaan veroordelen om hun gewoonten of ontsporingen. Iedereen een televisie, een computer en een telefoon, Blackberry, iPad of iPhone. Allemaal in de virtuele wereld ... Maar ondertussen verzuipen we ...!
Vergeten we niet te leven? Beseffen we nog wie we zijn? Stellen we onszelf nog vragen over het mogelijke doel van het leven? De zin van het bestaan, liggen we er nog wakker van?
