Sow for yourself righteousness, reap the fruit of steadfast love; break up your fallow ground, for it is the time to seek the Lord, that He may come and rain salvation upon you (Hosea 10:12).
Posts tonen met het label weten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label weten. Alle posts tonen

vrijdag 29 september 2017

Ik zou wel willen

ik zou wel willen weten
hoe de dingen zijn verlopen
hoe de zaken zijn gegaan
ooit in een ver verleden
verborgen voor onze ogen

voor ze werden
voor ze waren
voor ze ooit begonnen zijn

ik zou wel willen dwalen
in de schoonheid van het leven
willen spitten willen spotten
schatten willen delven
en naar wonderen willen vissen

ik zou wel willen blijven graven
naar diep verborgen antwoorden
ik zou wel alle gaten willen dichten
van het leven dat niet af lijkt
ik zou wel willen duiken
in de diepte van het duister

ik zou wel woorden willen geven
aan het allerdiepst verdriet
wat nooit valt uit te drukken
vormen willen schenken
die kanaliserend kunnen werken

maar ook zou ik willen zingen
op de melodieën van het leven
de hoge tonen van de liefde
de wonderlijke wereld van de kunst
de werelden voorbij het weten

zondag 21 december 2014

Wat nou, advent?

Alle lagen afgepeld.
Alle commotie terzijde.
Alle overbodige woorden afgestoft.
Alle mierzoete sfeer in brand gestoken.
Alle opsmuk neergeslagen.
Alle schijn teniet gedaan.
Alle franje weg geblazen.

Alle gordijnen weggehaald.
Alle naaktheid in het openbaar.
Alle duisternis in het gezicht gekeken.
Alle eenzaamheid te voelen.
Alle pijn door merg en been.

Alle kinderen in de vuilnisbak.
Alle Maria-meisjes achter het raam.
Alle Jozef-soortgenoten zwaar omstreden.
Alle vluchtelingen op het zwarte water.
Al het verspilde bloed.
Alle eenzaamheid .... alleen gedragen.
Al het menselijke ter ziele.
Al het goddelijke gekruisigd.
Alle doden diep begraven.

zondag 22 juni 2014

Luister ze wakker ...

- Sta even stil, mensenkind, zei hij en hief zijn vinger gedreven ten hemel, er zitten dromen verborgen in het licht, luister ze wakker en geef ze te eten. Lees hun zielen en stuur ze het bos in, zodat ze vorm zullen vinden en juichend zullen groeien in wordingskracht.

We kuierden samen, hij en ik, in het late avondlicht. De wind was zacht en loom en deed de grashalmen buigzaam wuiven. De schaduwen waren lang, overal krioelden insecten in het gouden licht van weten, vogels trippelden voor onze voeten weg, of zweefden zonder vleugelslag op onzichtbare stromen boven onze hoofden.

Ik luisterde naar het traag kabbelen van zijn sonore stemgeluid en dronk de woorden die hij sprak, als koel en verfrissend water, als heilzame balsem voor mijn al te lang dorstig gebleven hart. Zijn glimlach deed me gloeien, de gelijkmatigheid van zijn tred bracht innerlijke rust en stuurde mijn aandacht haast direct naar de dieper liggende liefde van waaruit hij sprak. Het deed me heilzaam goed.

Hij vertelde uitgebreid over de bron van het leven, over het herkennen van waarheid, over de werkelijkheid van dieper liggende schoonheid en vertaalde honderduit metaforen in herkenbaarheid. Maar tegelijk koesterde hij het zwijgende mysterie, dat altijd als een vaag waas ons verstaan te boven zal blijven gaan, omdat liefde nu eenmaal geen logica is.

maandag 23 december 2013

Vraag en antwoord

Wij navelen wat af, op zoek naar antwoorden.
Wij struinen wat af, op jacht naar nieuwe onthullingen en ontdekkingen.
Wij ontplooien en verleggen grenzen.
Wij analyseren de velerlei wetten van oorzaak en gevolg.
Wij duiken de diepte in, wij reiken naar voorbij de horizon.
Wij steken het licht aan in de nacht.
Wij vullen de dagen met aandacht en gerichtheid.
Wij zoeken het nieuwe, vernieuwing, verbetering, verfijning.
Wij willen het volmaakte zo graag.
Wij onttrekken energie en tijd.
Wij redeneren de logica in het systeem.
Wij ontleden het wonder.
Wij onthullen alle oorsprongen en extrapoleren alle uitkomsten in lange-termijn-voorspellingen.

Wij scheppen aanbod en creëren dan de vraag.
Wij produceren en consumeren in groeiperspectief.
Wij willen altijd meer.

zondag 20 oktober 2013

Verdwijn-perspectief-punt

is
wat wij
weten
wat wij
zien


alles
wat er
is


of
is er
meer
dan wat
verdwenen
lijkt


achter
de komende
horizon
van ons
gezaaid
geloof

zaterdag 27 juli 2013

Symbolisch licht


symbolisch
valt het licht
naar binnen
door de open deur
van historie
in stenen 
vastgelegde trouw
waarover wij
naar binnen
mogen lopen


symbolisch
leidt het licht
de aandacht
genadig
weer 
naar buiten

de waar
te nemen bloei
van liefde
in de natuur
en hoger nog
naar de belofte
van een open hemel
voorbij
het zien
verder dan 
wat te weten
is

zondag 7 juli 2013

Geloof

Geloof is een pluisje, dat zweeft door de lucht, tot het door de wind gedreven, hechting vindt in de donkere aarde van een zoekende ziel.

Geloof is het sprankje licht aan het eind van de tunnel zien, voor je de bocht om bent gegaan.

Geloof is met veel liefde, geduldig broeden op een nestje hoop.

Geloof is vertrouwen op de oase, midden in de woestijn van het leven.

Geloof is midden in de kilte aan een enkel draadje van houvast, een kledingstuk fantaseren voor de winter.

Geloof is je laatste restjes brood gooien op het duistere water, en het onverwacht weer terugvinden na vele dagen.

Geloof is verliefd worden op een meisje wat je nog nooit gezien hebt.

zondag 13 januari 2013

The cloud of unknowing

Al sinds mijn eerste leesles op school ben ik een lezer. Een scala aan nieuwe werelden opent zich dan voor je. Van lieverlee leer je van alles, beleef je mee, ga je op reis, en wordt je wijzer van steeds meer kennis. Eigenlijk is het instituut school dan zelfs min of meer een fnuikende rem op die ontdekkingstocht naar het ware, het schone, het wijze en het goede, wat er in de wereld te verkrijgen is, gratis en voor niets. Je wordt er door gevormd en gevuld, geleid en getrokken, je wordt zelf ontdekkingsreiziger en mee-belever.

Mijn boekenkasten hebben zich in de loop der jaren gevuld, tot het niet meer paste. Het is dat er ook nog andere dingen in het leven gebeuren en nog veel meer dingen zouden moeten gebeuren, die het ook waard zijn om te doen, het is dat ik ook nog andere hobby's heb en zou willen beoefenen. 

Je zou eigenlijk kluizenaar moeten zijn om alles te weten wat er te weten is. Er is geen grens aan kennis. En daar loop je toch op den duur tegenaan. Want je bent geen kluizenaar, er zijn andere zaken belangrijk, het leven bestaat ook uit relaties, er moet gewerkt worden. 

En, ook belangrijk, je kunt niet alles weten.

Je hebt generalisten en specialisten en eigenlijk wil je dat allebei wel zijn, maar dat is natuurlijk onmogelijk. Je kunt niet alles weten. En als je van een gedeelte alles weten wil, valt er nog steeds meer te ontdekken en te leren. Het houdt nooit op. En met internet valt er over de hele wereld nog veel meer te ontdekken. Reuze interessant en wetenswaardig. Waar. Mooi. Eigenzinnig. Prachtig. Diepzinnig.

En met de kennis vermeerdert ook het denken. Nooit staan je gedachten stil. Blijf je malen, peinzen, integreren van andermans wijsheid. Soms komt het er uit. Meestal niet. Blijft het veilig opgeborgen. Dit weblog is één van de weinige openers van wat er allemaal ligt opgeslagen aan kennis, waarheid, wijsheid.

Maar ondertussen, de stapel ongelezen boeken groeit. Je moet steeds meer links laten liggen. Je gaat het niet redden. De tijd is maar beperkt. Je leven is te kort, te vol. Er is te veel.

Je moet op de rem trappen. 
Stoppen. 
Pauzeren. 
Afbouwen. 
Nee leren zeggen. 
Wegkijken. 
Terugleggen. 
Adem halen. 
Stil leren zijn. 
Concentreren op de basis van het leven. 
Leven, eigenlijk, in plaats van lezen. 
Toch?

zaterdag 22 december 2012

Onrust

voortdurende onrust
en diepe vragen
omklemmen
doorlopend
mijn zoeken 
naar meer 
en naar diepte
naar hoogte 
en verre beelden
van verleden
en toekomst

oceanen
vol wankele golven
donkere wolken
van smart
en woeste winden
van wanhoop
voeren mij mee
naar het einde
van wat ik
niet weten wil

kom
fluister
mijn naam
hou mijn hand
eindeloos vast
troost mij
met tranen
mijmer mij
rustig

luister mijn drukte
terug tot het fluisteren
van woorden
zonder waarde

maandag 17 december 2012

Advent?

Advent?
Is dat niet wachten op Kerst?
Is dat niet anticiperen op vrede op aarde?
Is dat niet de boel versieren en duizenden lichtjes ophangen en sfeer creëren en vreugde zoeken en gezelligheid maken en met zijn allen je stinkende best doen om het een beetje mooier en vrolijker te laten worden op deze aarde, in de allerdonkerste tijd van het jaar?
Is dat niet geloven dat het allemaal beter zal worden, ooit, later?

Advent?
Nee, dat is het niet.
Dat is het helemaal niet.
Dat is het allemaal niet.
Dat is wegkruipen.
Dat is ontkennen.

Advent, dat is wachten.
Wachten op de morgen.
Wachten op het licht.

Advent, dat is hartstochtelijk verlangen.
Advent, dat is bidden, tegen de klippen op.
Dat is verzwelgen in zwijgen.
Gelaten, in stilte.
Geladen, vol spanning.
Midden in de nacht.
Doortrokken van kou.
Overspoeld door vragen.

Weifelend.
Twijfelend.
Vertwijfeld.

Verontrust.
Fluisterend.
Eenzaam.
Verlaten.
Alleen.

Niet meer weten waar je het zoeken moet.
Honger.
Donker.
Angstig.
Verdwaald.
Op dood spoor.
Aan het eind van je Latijn.
Ver weg van huis.
Van God verlaten.

Advent is geen kitsch, geen lichtjesfestijn, geen glitter en glamour, geen vreten op aarde en in de magen een welbehagen. Dat is hol, dat is leeg, dat is nep, dat is namaak. Opgepoetste vreugde. Inhoudsloze jolijt.

Nee ....

dinsdag 11 december 2012

Transformatie en transparantie

wie 
was er bij
in de nacht
van waken
en zag het 
met eigen ogen
gebeuren


wie weet
van het wonder
van transformatie
als de nacht
van vloeibaar
en zacht
stolt
tot verstilde
transparantie

zondag 9 december 2012

Leven is niet blanco

Wat nou, als wij niet dag voor dag naar de toekomst toe zouden leven, onthuld in een steeds maar voortgaand 'zijn', verglijdend mettertijd?

Maar als het verleden juist steeds dichterbij komt, wij terugtreden over de reeds gelopen paden, omdat wij de toekomst van ons wegschuiven, weg zouden willen lopen voor dat wat wellicht zal komen aan de ons verontrustende of niet langer te overziene mogelijkheden en opties? En wij daarom een terugtrekkende beweging zouden maken, op weg naar ons eigen geboortekanaal?

Wat nou, als de ongewisse dag van morgen, plaats maakt voor achteruitlopen naar gisteren, alles wat al bekend en beleefd is, opnieuw onder ogen komen, doormaken, ondergaan? En het volgeschreven blad van ons leven, langzaam wordt uitgewust, meer en meer blanco wordt en onbeschreven?

Tot het uiteindelijk leeg is geworden, wit wordt van onschuld en ervaring, onbevlekt en niet geleefd?

Wat dan?
Als dat kan?
Als het zo is?

Als we het niet hebben gezien, niet hebben opgemerkt, dat ons leven klakkeloos vergleden is, weggesijpeld tussen het zand van tijdelijkheid en vervluchtigd tot minder dan de waterdamp in een wolk van onzichtbaarheid?

Teruggekropen in onze schulp ....

Wat zal er dan wachten, voor het niets, voor het zwarte gat?
Waar zullen we dan zijn?
Wat zal er dan nog komen?
Of is er dan alleen maar niets?

Een vacuum van niet weten, actieloosheid, nihilisme, een lege, koude hemel, een witte wereld van ongereptheid?

Zou het kunnen?

vrijdag 5 oktober 2012

Wat er toe doet ...

en we kijken
en we luisteren
en we wikken
en we wegen
en we knikken
en we schudden
en we overwegen
en we analyseren
en we leveren commentaar
en we lachen bijdehand
en we halen schouders op
en we beoordelen
en we veroordelen
en we misprijzen
en we weten
hoe het beter zou moeten

en we praten
en we discussiëren
en we debatteren
en we wijzen
en we heffen vuisten
en we vechten met woorden
en we wijzen af
en we vangen vliegen af
en we trappen op de rem
en we weten al lang
hoe het af zal lopen

en ondertussen

woensdag 22 augustus 2012

Laten we vuurtje stoken

Vorige week zat ik, puffend in de zomerhitte, in mijn stoel op het achterpad, toen mijn oog een buizerd zag, hoog boven ons, vrij en verheven glijdend op een warme luchtstroom. Zonder kennelijke inspanning. Hoewel hij traag en zonder vleugelslag geen snelheid leek te hebben, en mijn fototoestel naast mij lag, kon ik slechts vier keer knippen, toen was hij verdwenen achter de dakgoot. Voor ik opgestaan was en de hoek omkeek, waar hij gebleven zou kunnen zijn, was hij al te ver voor het bereik van mijn camera.

Kijk, dat verlang ik ook wel eens. Hoog verheven boven alle aards gewriemel en geneuzel, glijdend vanaf grote hoogte, de aarde van en afstandje bestuderen in al haar onderlinge verbanden, structuren ontdekken, en ondertussen toch ook oog houden op de kleinste details, omdat daar kostelijk voedsel verstopt kan zitten wachten op ontdekking. Te vaak weten te weinig mensen van een heel klein beetje alles en te veel mensen van te veel dingen maar een beetje.

Ander voorbeeld. Ik kan onder de indruk raken van een indringend schilderij of een uniek, meeslepend stuk muziek. Dat kan somber of verlangend zijn, maar ook vrolijk of uitbundig. Omdat ik zelf muziek maak, omdat ik in vroeger dagen zelf betekend en geschilderd heb, weet ik hoe moeilijk is om iets na te tekenen of schilderen, of bestaande muziek na te spelen, zelfs al heb je de muziekakkoorden en noten voor je staan. Laat staan om zelf iets origineels te maken en ook nog eens zelf uit te drukken met gevoel en passie. Als totaalconcept, maar ook tot in alle details uitgewerkt. Van idee, naar concept, naar uitwerking, naar perfecte uitvoering of uitdrukking, dat is een lange, moeilijke, hobbelige, vaak doodlopende weg, waar buitenstaanders geen weet van hebben. Maar perfectie is nog geen garantie voor succes. En succes is niet gelijk aan geraakt worden, door zo'n stuk muziek, door een schilderij. Die herkenning, dat in je hart voelen, dat is het doel van het maken van muziek of welke uiting dan ook in woord of beeld.

Er zitten dromen verborgen in de hoofden en harten van sommige mensen, misschien wel in iedereen, een diep verlangen tot onsterfelijk zijn, om iets te maken, na te laten, tot stand te brengen wat ook werkelijk stand houdt. Een persoonlijke voetafdruk. Een onuitwisbare indruk. Onvergetelijke herinneringen. Een indrukwekkend levensboek.

dinsdag 12 juni 2012

Meer

meer
is niet 
de weg
van beter
en mooier
en nieuwer
dan nu

meer 
is niet
de waan
van weleer
die achteraf
zo treurig
blijkt

meer 
is niet hoger
niet dieper
niet onhaalbaar
ver weg

meer 
is niet
later
of vroeger
rijk
of volmaakt

maar

maandag 28 mei 2012

Waarom zou je willen weten

als je gelooft
in de belofte

en als je vertrouwt
dat alles wat was 
al gekomen is 
en ook weer komen zal 

en als je weet 
dat Hij alles weet 
en alles ook stuurt 

en als je 
bidden mag 
en echt 
over kunt geven

donderdag 3 mei 2012

Een droomidee

Vannacht had ik een wonderlijke droom.

Ik weet dat, omdat ik halverwege wakker geworden ben. Daardoor komt het onbewust gedroomde, via de herhalingsessie in mijn gedachten, uiteindelijk in mijn geheugenvakje terecht. Anders zou hij ongeweten gebleven zijn. Vervlogen.

Jammer is dan wel weer dat je niet zult weten hoe de droom af zal lopen. Als een droom al loopt, in chronologische volgorde, met een begin en een einde, een plot en een verhaallijn heeft. Daarover verschillen de meningen van de deskundigen.

Maar dat terzijde.

Ik was uitgenodigd op een congres, waarbij een of andere onderzoeker een rapport zou presenteren over een mij onbekend onderwerp. Toen ik aankwam bleek ik echter de tweede spreker te zijn. Maar ik wist zelf tot dan toe van niets ....

Vreemd was dat ik dat niet vreemd vond. Niet in paniek raakte. Gewoon rustig bleef. Terwijl er diverse gesprekken om mij heen plaatsvonden, zat ik het rapport van de onderzoeker door te kijken. Niet lezen, maar inderdaad kijken, want er stonden gelukkig veel plaatjes in. Het was meer globaal scannen. Een eerste indruk.

Wat mij vooral bezighoudt nu, is dat ik mij in mijn droom ineens bewust werd van een beeld wat ik zag. Een beeld dat mij op een idee bracht, hoe ik mijn speech zou moeten gaan inkleden.