Zolang ik foto’s maak heb ik iets met watervalletjes. En dat is dus al heel lang. Geen grote en brede, neerbulderende watervallen, van die echte toeristische trekpleisters, vaak vereeuwigd op ansichtkaarten. Nee, heel rustig stromende, door het landschap meanderende watervalletjes. Het heeft vermoedelijk te maken met een opgelopen trauma. Mijn eerste buitenlandse vakantie, nog thuis bij mijn ouders, dus dat moet in de omgeving Blankenheim en Altenahr geweest zijn, in de buurt van Bonn. Een klein stroompje langs een rustige weg, vlak bij het bos. Groen van de bomen en struiken, blauwe doorkijkjes naar de hemel, water opspattend, water stromend, water spiegelend. Met flits bevroren waterdruppels, zonder flits een stromend effect tonend.
Een bijzondere ervaring, adembenemend. Vol spanningsvolle verwachting het volgeschoten diarolletje vanuit Duitsland opgestuurd naar Fuji in Nederland. Maar helaas, nooit meer iets van teruggezien. Zo jammer …
En sindsdien ben ik er verliefd op, zoek die ervaring van toen terug te halen. Maar het stroomt nooit meer zoals toen, en het licht en de kleurencombinaties zijn anders dan in mijn herinnering. Of de kwaliteit van de foto’s valt achteraf altijd weer tegen.
Het jaar daarop in Oostenrijk ook heel mooie vakantiefoto’s kunnen maken, maar de watervallen waren te groot en te kletterend. Veel te log en te imponerend. In Nederland heb je bijna geen echte fotogenieke exemplaren. België en Duitsland, daar zijn er heel veel. Kleine stroompjes, dwars door het landschap slingerend, aan beide zijden struiken en bomen, maar je kunt weer niet overal bijkomen.
