De Hand

- Hey ...?
...
- Hallo ...?
...
- Uhm, ja? Heb je het tegen mij?
- Wie of wat er ook maar is ...
- Ik dus.
- Ja, ik wil even zeggen, ik voel me hier een beetje alleen. Kaal. Bloot. Blanco.
- O?
- Ja. Onbeschreven. Hagelwit. Doelloos.
- Dat is toch juist mooi?
- Hoezo?
- Dan kan er nog van alles gebeuren, er ligt nog niets vast.
- Maar wanneer ...?
- Rustig blijven, afwachten, geduld oefenen. Het komt. Het gaat gebeuren.
- Hoe weet jij dat?
- Zo gaat het altijd.
- Wat gaat er dan gebeuren?
- Gewoon wachten op de Hand.
- De Hand ...?
- De Hand, ja. Hij zal mij oppakken en sturen.
- En dan?
- Dan zal ik je aanraken, kussen, krassen. Er zullen regels verschijnen vol krullen en halen. Er zullen gaten vallen. Er zullen haperingen zijn. Als een schilderij zul je worden. Net zo lang tot je vol bent.
- En wat is dat dan, vol?
- Dan heb je je doel gehaald, dan heeft de Hand mij gebruikt om jou te vullen. Vol liefde geeft hij je betekenis. Zijn gedachten hebben zich geuit, gevormd. Hij heeft ze vastgelegd via mij op jou.
- Hmm, ik geloof niet dat ik het snap.

Boekenkast

De boel staat hier op zijn kop, in de woonkamer, al een paar weken. Er moet geverfd en behangen worden. Nee, niet door mij, ik heb veel talenten, maar die net niet. Maar daarvoor moest dus wel het een en ander verplaatst worden. Waaronder de boekenkast. Mijn boeken dus voornamelijk. Hij was al een aantal jaar te klein, er staan boven ook nog veel meer boeken, maar nu moest het er ook nog allemaal uit.

Kun je gelijk wat wegdoen. Zou je denken. Plaats maken. De dubbele rijen wegwerken. Ordenen. Maar wil ik dat wel? Vooral dat weggooien, wegdoen, meegeven voor een plaatselijke rommelmarkt?

Wat daar in staat in die boeken, dat heb je toch allemaal gelezen, althans de meeste. Er is altijd wel iets van blijven hangen. Het heeft vergezichten opgeleverd, nieuwe inzichten, wellicht bijgestelde meningen. Het is een deel van jezelf geworden. De één wat meer dan de ander, maar toch ...

Durf ik dat los te laten?

The cloud of unknowing

Al sinds mijn eerste leesles op school ben ik een lezer. Een scala aan nieuwe werelden opent zich dan voor je. Van lieverlee leer je van alles, beleef je mee, ga je op reis, en wordt je wijzer van steeds meer kennis. Eigenlijk is het instituut school dan zelfs min of meer een fnuikende rem op die ontdekkingstocht naar het ware, het schone, het wijze en het goede, wat er in de wereld te verkrijgen is, gratis en voor niets. Je wordt er door gevormd en gevuld, geleid en getrokken, je wordt zelf ontdekkingsreiziger en mee-belever.

Mijn boekenkasten hebben zich in de loop der jaren gevuld, tot het niet meer paste. Het is dat er ook nog andere dingen in het leven gebeuren en nog veel meer dingen zouden moeten gebeuren, die het ook waard zijn om te doen, het is dat ik ook nog andere hobby's heb en zou willen beoefenen. 

Je zou eigenlijk kluizenaar moeten zijn om alles te weten wat er te weten is. Er is geen grens aan kennis. En daar loop je toch op den duur tegenaan. Want je bent geen kluizenaar, er zijn andere zaken belangrijk, het leven bestaat ook uit relaties, er moet gewerkt worden. 

En, ook belangrijk, je kunt niet alles weten.

Je hebt generalisten en specialisten en eigenlijk wil je dat allebei wel zijn, maar dat is natuurlijk onmogelijk. Je kunt niet alles weten. En als je van een gedeelte alles weten wil, valt er nog steeds meer te ontdekken en te leren. Het houdt nooit op. En met internet valt er over de hele wereld nog veel meer te ontdekken. Reuze interessant en wetenswaardig. Waar. Mooi. Eigenzinnig. Prachtig. Diepzinnig.

En met de kennis vermeerdert ook het denken. Nooit staan je gedachten stil. Blijf je malen, peinzen, integreren van andermans wijsheid. Soms komt het er uit. Meestal niet. Blijft het veilig opgeborgen. Dit weblog is één van de weinige openers van wat er allemaal ligt opgeslagen aan kennis, waarheid, wijsheid.

Maar ondertussen, de stapel ongelezen boeken groeit. Je moet steeds meer links laten liggen. Je gaat het niet redden. De tijd is maar beperkt. Je leven is te kort, te vol. Er is te veel.

Je moet op de rem trappen. 

Stoppen. 

Pauzeren. 

Afbouwen. 

Nee leren zeggen. 

Wegkijken. 

Terugleggen. 

Adem halen. 

Stil leren zijn. 

Concentreren op de basis van het leven. 

Leven, eigenlijk, in plaats van lezen. 

Toch?

Ik wens je ...

Ik wens je het licht van elke dag, om de nacht van gebroken dromen te kunnen verdragen.

Ik wens je een huis van stilte, om de drukte van de dag te kunnen ontvluchten.

Ik wens je een hart vol liefde, om uit te delen wat je hebt ontvangen.

Ik wens je hemels licht in je ogen, om hoop te ontdekken in gebroken glas.

Ik wens je tedere woorden, als brug tussen harten, als zaad voor de toekomst, als water in de woestijn.

Ik wens je gevoelige oren, om het geluid van de naderende toekomst met vreugde te kunnen begroeten.

Ik wens je warme herinneringen, als een foto-album voor dat wat ooit was.

Hij

Hij

die woorden

wakker kuste

uit hun onbewuste slaap

en met een enkele gedachte

alles

ontplooide

uit niets

die door zijn adem

het licht

in kleurenveelvoud

deed ontspruiten

op deze fragiele wereld

vol enerverende ervaringen

Hij

die de aarde

vormde

de hemel

spreidde

de tijd 

ontvouwde

en ruimte 

maakte

om te zijn

te zwerven

en gaandeweg

te ontdekken

wat allemaal

aan creatief

vermogen

is ontsproten

die het ritme

van de regen

rijmt

met wolken

luchtigheid

Doorkijkjes

Vanaf het moment dat ik ben gaan fotograferen, toen ik op mijn twaalfde een plastic fototoestel won, heb ik onder andere landschappen gefotografeerd. Autodidactisch leerde ik, door vallen en opstaan, mezelf de eerste kneepjes van het vastleggen van beelden. 

Het inkaderen van een onderwerp, zorgen voor perspectief, de horizon goed plaatsen, dat werd me pas veel later duidelijk, onder andere bij de tekenlessen op school en de cursus die ik daarna gevolgd heb. Vanaf toen lette ik veel meer op dat soort zaken, voor ik een foto maakte. Met een zoom op je camera wordt dat nog wat makkelijker. Soms moet je door je knieën, of een stapje terug doen, een boom, een bloem meenemen in het beeld, om zo diepte te suggereren op het platte vlak, wat een foto toch altijd zal blijven. Je zet het geheel in een perspectief. Voorgrond en achtergrond maken samen het beeld compleet.

Nog later werd het een sport om mooie doorkijkjes te maken. De verre horizon met gebouwen of bomen, omzoomd door een boom of struikgewas aan één of beide kanten van het beeld. Een kader. Een uitzicht. En de samenhang daartussen. Het donker van het kader, met in het midden het licht dat op de verte valt. Romantisch. Idyllisch. Contrastrijk. Staren in de verte, vanuit een gegeven plek, positie, standplaats.

Mensvisies

- De mens is een mooie machine met een grote rekbaarheid. Alle radertjes grijpen in elkaar, alles is perfect op elkaar ingespeeld, in evenwicht, zelfvoorzienend. Rust is nodig, om weer op te laden, aan te sterken. Voedsel is noodzakelijk voor de omzetting in energie. Gevoel is een mooi woord voor onze naar buiten gerichte zintuigen, bedoeld om te ervaren, te zien, te horen, te proeven.
- Meer niet?
- Is dat niet genoeg? Het is de basis. Al het andere is bijkomend. En meegenomen. Extra. Beleg op je brood.
- Wel. Ik heb toch een andere mening. Een dieper gaande visie. Een mens is een vat vol liefde, een vloeibare hoeveelheid gevoel, in stand gehouden door een dun laagje lichamelijkheid. Hij wil naar alle donkere hoekjes, in alle kleine gaatjes kruipen. Hij wil vuur ontsteken, licht brengen, hij bruist van verlangen. Hij wil omarmen, geven, brengen, vullen, groeien, regenen. Als een vruchtbare wolk, als een bloeiende perenboom. Vruchten voor de voorbijgangers. Regen als zegen. Wat is de mens zonder liefde? Waar is het gevoel in je machine, in je lijf, in je technisch goed afgestemde geheel?
- Ja ... er moet natuurlijk ook gewoon brood op de plank. Werken voor je eten. Gevoel? Ja, liefde is lekker, zeker. Even. Maar ook snel weer voorbij. Dan komen de wensen,de vragen, de opdrachten, de verwijten. Ruzies ook. Voor de lieve vrede slik je dan weer veel te veel. Ga je nog harder werken. Nog meer verdienen. Want liefde, ja liefde is gewoon te koop ....!
- Nou, nou, je zegt nogal wat ....! En jij? Wat zeg jij ervan?

Grijs

grijs

kan zo

saai lijken

zo bar

ongezellig

en somber

maar

ook saai

heeft

waarde

functie

en doel

zij is

de nuance

tussen

zwart en wit

het subtiele contrast

met de rijkdom

aan gekleurde

uitersten

Temper uw licht

fluister

uw luister

temper

uw licht

omfloers

uw glorie

kanaliseer

uw eeuwige liefde

in aanvaardbare

proporties

van aanraakbaarheid

beperk uzelf

tot mijn

gelimiteerd vermogen

tot bevatten

Onder of van boven wijs

Laten we school maar meteen afschaffen. Te veel nutteloze informatie, te weinig basiskennis, zonde van de tijd, geknechte creativiteit ....

Terwijl er deze week 20.000 leraren aan het demonstreren waren in Den Haag, gooide ik bovenstaande uitspraak de sociale media ether in. Ze hadden het kennelijk allemaal erg druk met staken, want ik ben niet meteen op mijn nek gesprongen. Ik heb daar later nog even over na lopen denken. Hoe kom ik aan zo'n gedachte? Spreekt er frustratie uit het verleden uit? Was het een grapje? Was het uit de lucht gegrepen?

Misschien wel alle drie ...

Eerlijk gezegd heb ik zelf niet zulke goede ervaringen met school. Natuurlijk, je leert er goede dingen, lezen en schrijven, daar heb je wat aan. Je hoort er mooie verhalen, althans bij sommige onderwijzers op de lagere school. Verhalen die gingen leven. En met één gingen we zelfs als klas naar buiten om de namen te leren van alle planten die we tegenkwamen. En we vingen kikkerdril, die we dan in een namaakvijver in een opblaaszwembadje voor in de klas weer loslieten. Maar dat zijn wel de spaarzame momenten van goede en mooie herinneringen. Voor de rest moest je heel veel doen, met de nadruk op 'moest'. Het hoorde, je wist niet beter.

Maar je ogen en je aandacht dwaalden vaak af, je fantasie ging op de loop. Lezen was veel leuker, avonturen meebeleven, die je zelf nooit zou meemaken. Andere werelden ontdekken, andere culturen. Er was een verlangen dat groeide. Je zag iets dat er niet was. Van binnen. Onbegrepen door cijfers, onvatbaar voor onderwijzers. Gelukkig kon ik wel goed leren. Ik groeide daarbij nog eens op in een tamelijk beschermde omgeving, eenvoudig en overzichtelijk. En je had maar twee soorten kinderen in het dorp, openbaren en christelijken, strikt gescheiden werelden ...

De overgang naar het voortgezet was dan ook groot. Fietstochten van een half uur, andere kinderen uit andere dorpen. Allemaal verschillende leraren met ieder een aparte gebruiksaanwijzing. Verwarrende gevoelens. Tegenstrijdige of lacherige tegengeluiden over wat je zondags in de kerk hoorde. Ervaren dat je in twee werelden leeft. Huiswerk, heel veel huiswerk. Te veel nutteloze informatie tot je nemen, dat ook nog eens te veel vrije tijd opslokte. Doelbewust tijdverdrijf in uitermate saaie lesuren, ongelukkige bezigheidstherapie. Verplicht luisteren naar andermans problemen. Tempo vertraagd tot het niveau van de niet-snappers. Wat gek dat iedereen dat pikte ... het hoorde zo ... je wist niet beter. Natuurlijk, het was niet allemaal kommer en kwel. En serieus, we maakten ook grapjes ...

Verlangen (om het licht te zien)

proberen

om zwevend

te vliegen

uit te stijgen

boven het alledaagse

het laag bij de grondse

hedonisme

te ontvluchten

onthecht

van materie

te jagen

naar het onkenbare

de wijsheid van boven

het totaaloverzicht

van alles

wat is

verlangen

om het licht te zien

niet alleen alles

te bekijken wat

er zichtbaar door wordt

maar verder zoeken

naar de bron

de oorzaak

te ontdekken

van alle leven

verwarmd

tot in het koudste hoekje

van je hart

Zij waren er bij (2)

aangetrokken 

door een ster

aan de hemel

hun land verlaten

jarenlang op reis

de weg niet weten

verdwalen 

niet de koning vinden

die ze zochten

maar verwonderd staan

bij een kind

en toch aanbidden

stiekem weer terug

naar niemandsland

reizigers

uitgroeiend

boven eigen wijsheid
en wijsheid
wil je delen

Mysterie

Want bij U is de Bron van het Leven, in Uw licht zien wij het licht. (Psalm 36:9)

De moderne wetenschap is in een ongelooflijk tempo ontdekkingen aan het doen over hoe alles in elkaar zit. De mens als lichaam, alle bestanddelen van het universum, van enorm groot tot uiterst klein, de natuur, de aarde, de kosmos. Daarnaast worden er allerlei nieuwe uitvindingen gedaan die het leven er een stuk makkelijker op kunnen maken.

Het lijkt er op dat we steeds sneller in een spiraal van kennis en kunnen zijn terechtgekomen. Bizar hoe snel de ontwikkelingen kunnen gaan. Alles wordt steeds beter, steeds sneller en steeds goedkoper.

Er zit ook een keerzijde aan die vernieuwingen en verbeteringen, daar wil ik het een andere keer nog wel over hebben. De consumptiemaatschappij, de weggooimentaliteit, de enorme aanslag op alle energievoorraden. De gigantische hoeveelheid kennis die we op moeten nemen in ons brein. Het kan niet allemaal onbeperkt door blijven groeien. We gaan op de duur tegen grenzen aanlopen. Misschien wel eerder dan we denken.

Er zijn ontzettend veel boeken geschreven door ontzettend knappe mensen. Het is ondoenlijk om ze allemaal te lezen, al komen sommige andere knappe koppen een heel eind. Kennis is een markt geworden. Wetenschap wordt zwaar gesubsidieerd en gekoppeld aan het bedrijfsleven. Voorgangers en predikanten hebben veel geleerd, lang gestudeerd, en  ook de gemiddelde kerkmens heeft steeds meer letters gegeten en kan zijn zegje doen.

We weten steeds meer van alles. Sommigen van een heel klein beetje heel veel, de specialisten. Anderen van heel veel een klein beetje, de generalisten. Hele discussies worden er gevoerd in kranten en tijdschriften, op de radio of de televisie, in kerken en clubs. Iedereen weet het beter of nog beter. Verhitte polemieken.

We kunnen veel, we doen veel, we lezen veel, we weten veel.

En toch ook weer: niet alles.

Durven we te erkennen dat er grenzen zijn aan ons kunnen en kennen, weten en doen? 

CQOTD

Wat is dat nu weer voor een vreemde titel: CQOTD? Het is een afkorting van 'Christian Quote of the day', één van mijn Internet-startpagina's. Op deze site is elke dag een (Engelstalig) citaat te lezen van iemand, betrekking hebbend op een christelijk onderwerp. Met verwijzing naar eventuele Bijbelteksten, die op dat citaat slaan. Soms zeer diepgravend, soms een glimlach onttrekkend, altijd interessant. En elke dag een andere. De drie engelse citaten op mijn eerste blog zijn ook afkomstig van deze site.

Op die site is overigens heel veel informatie over heel veel onderwerpen te vinden, onderverdeeld in verschillende rubrieken. Het is leuk om daar eens rond te snuffelen.

Nu heb ik sowieso een bijzondere interesse voor mooie citaten of bijzondere spreuken, feitelijk al vanaf mijn jeugd. Toen al begon ik met het verzamelen van spreuken die mij aanspraken. Ik ben ook in het bezit van het Prisma citatenboek. Maar daar ga je op den duur wel van duizelen, zo veel verschillende staan daar in. Je moet ook eigenlijk een beetje doseren natuurlijk.