Sow for yourself righteousness, reap the fruit of steadfast love; break up your fallow ground, for it is the time to seek the Lord, that He may come and rain salvation upon you (Hosea 10:12).
Posts tonen met het label herinneringen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label herinneringen. Alle posts tonen

zondag 3 mei 2015

Koesterhoekje

er is
een plekje
voor verdriet
een koesterhoekje
goed verstopt

er is
haast
niemand
die het weet
of vinden kan

maar
ik bewaar
er heel voorzichtig
tedere momenten
gouden herinneringen
en glinsterende tranen
van al jaren her

er is
geen deur
ik kan er altijd
in en uit
wanneer
ik wil

donderdag 15 januari 2015

Het tinkelend glas van de tijd

uiterlijk onbewogen
maar met tranen
in mijn hart
en een lichaam
zo nameloos moe
van tijden emotie
en te veel verwarrende indrukken
om nog een rustig plekje
te kunnen geven

vang ik
stil mijmerend
en in gedachten
op voorbije tijden gericht
heel zacht en behoedzaam
kostbare herinneringen
uit het tinkelend glas
van de tijd

in een reeks
van weke weken
zijn er ijle flarden
en vage vlagen
van onze gedeelde
en verweven levens
boven komen drijven
uit een vergeten vijver
van voorbijgaande aard

maandag 12 januari 2015

Juweeltjes van waarde

In de zichtbare, tastbare, tijdelijke en ruimtelijke wereld waarin wij leven, met onze voortdurende beperkingen en relatieve betrekkelijkheid, vinden wij soms, als wij dieper graven dan oppervlakkigheid, als we veel geluk hebben, diep verborgen onder de rulle aarde waarop mij lopen, of tussen het losse zand van de bruisende zee, een glazen kleinood, een harde edelsteen of een veelkleurige diamant.

Juweeltjes hardvochtigheid van onschatbare waarde.
Een lust voor het oog.
Maar voor velen te hoog gegrepen.
En vaak kleeft er bloed aan.
Ongrijpbaar voor de meesten van ons.

Op een ander niveau, in een andere dimensie van het leven, niet direct waarneembaar of met handen te tasten, onder een andersoortige oppervlakte van het bestaan, op zielniveau, ontwaren wij, zo nu en dan, als we er voor open willen staan, als we opmerkzaam zijn, als ons hart zacht en aanraakbaar genoeg is, juweeltjes van een ander kaliber.

Een waarheid die er toe doet.
Een woord dat doel treft.
Een stilte die blijft hangen.
Een onverwachte ontmoeting met een open vreemdeling.
Een bijzonder gesprek van hart tot hart.
Een herkenning in gedeeld verdriet.
Een nieuw licht op een probleem.
Een niet te verklaren troost.
Een vergezicht voorbij de horizon.
Een plotseling besef van tevredenheid.

dinsdag 11 november 2014

Zes weken al weer ...

Zes weken al weer ...
De dag dat alles veranderde.
En herinneringen pijn gingen doen.


zondag 5 oktober 2014

Traag en bedachtzaam



traag
en bedachtzaam
dragen wij
zijn lichaam
over de paden
van een bomenrijk
hof

langs
koude stenen
met namen
en getallen
als herinnering
aan vele
gekende levens

zondag 17 november 2013

Leven is herinneren

In het grote broze metaforenbos loop je een beetje stram over een veelheid van gevallen bladeren, knisperend onder je voeten. Het pad is verborgen, aan het oog onttrokken. Nog niet alles heeft los gelaten, de takken worden steeds meer zichtbaar, de schraalheid verschilt wezenlijk van boom tot boom.

Het oogt allemaal somber, omdat grijze wolken het licht hebben getemperd, de sfeer hebben gedempt. De vogels lijken vertrokken of in winterslaap. Af en toe vliegt er één verschrikt op en fladdert tussen de bomen weg, uit het zicht voor je goed en wel doorhebt dat het leven verandert.

Af en toe sta je even stil om een verkleurende herinnering, net voor het los zal laten, in ogenschouw te nemen, te proeven, te mijmeren over de herfst van het leven, die kou en mist met zich meebrengt, pijn en vertroebelend zicht. Te voelen met je handen, zacht de levenslijnen nalopend met je vingers.

Leven is herinneren.
Leven is mysterie.
Leven is voelen.
Ademen met je lichaam wat er rondom je gebeurt.
Ondergaan wat is geweest.
Laten komen wat verborgen is.
Terug uit in de tijd.

zondag 27 oktober 2013

De herfst is een beeldgedicht

de herfst

is een beeldgedicht
van de tijd

ooit
moeten wij
onze gekleurde
herinneringen
laten gaan

vrijdag 22 maart 2013

Vage verte

als ik mij
omdraai
naar voorbij
ontwaar ik
een boeiend
zilvergrijs waas
over de vage verte
van geweest


maar
vreemd genoeg
kom ik er net
vandaan
en toen
was er niets
anders
te zien
dan normaal

is dat
wellicht niet
het bijzondere
wonder
van licht

een luchtig
en glinsterend
laagje leggen
over het harde
van zichtbaarheid
in omfloerste
herinneringen

een belofte
fluisteren
vanachter
de grens
van de horizon

is dat
ook niet juist
het aparte
van liefde

een extra dimensie
van leven
te geven aan
het al te tastbaar
geworden ik
van nemen

***

daarom
wil ik vliegen
naar de verte
van verlangen


al wadend zoeken
naar de bron
van glinsteringen
licht


gedreven graven
naar de diepe
onderliggende lagen
van de vragen
zonder eind

blijven dwalen
met de kans
op verdwalen


dwars door het bos
van zekerheden
naarstig op zoek
naar de niet altijd
waarneembare ruimte
van onbegrensde
mogelijkheden

daarom
wil ik te midden
van alle duisternis
blijven geloven
in liefde
die beloofd is

en ondertussen
rust te zoeken
te bidden
om hoop
liefde te delen
licht weer 
te geven

ruimte
te bieden
aan verre
gezichten

en woorden
te geven
aan beelden
die raken

vrijdag 25 mei 2012

Decrescendo

getemperd licht 
gedempte geluiden

zij fluistert
woorden
die mij raken

de bladeren
aan de bomen
en het riet
aan het water
wiegen
zachtjes
in de wind

het ritselt
en het ruist

de schemer
daalt
geleidelijk
als een lichte deken
over het land
van later

vrijdag 4 mei 2012

Onvoorstelbaar (dodenherdenking)


heel even
staat alles
stil

en zwijgen
wij allen
bewust

valt 
het licht
van het leven nu
op de voorbije levens
van toen

vele miljoenen
in een ver verleden
te vroeg
de dood in gejaagd
door vreemde wanen
door onbegrijpelijke haat 
van onverlaten

onvoorstelbaar

vrijdag 13 januari 2012

Bouwen aan een monument

Zo in deze dagen tussen overlijden en de begrafenis van een familielid, tussen emoties, regelen, overleggen en noodzakelijk terugkeren naar je werk, komen er allerlei herinneringen boven drijven. Bespreek je met elkaar gebeurtenissen uit het verleden. Ook in de gesprekken met andere familieleden en kennissen worden bepaalde zaken uit het verleden benoemd, hoe de persoon was, dingen die gezegd zijn.

Je kijkt terug met elkaar, het pad af wat je samen gelopen bent, de raakpunten. Bijzondere dingen en gebeurtenissen, maar ook de gewone, dagelijkse gang van zaken. Hoe iemand was en wat hij deed. Zijn karakter en wijze van handelen. Ook met zijn fouten, maar in deze situatie lijkt het wel of die even wegvallen. Of je al tastend en zoekend probeert de kern te vinden. Het wezen. Alle overbodige schillen afpellen.

Je bent met woorden, gedeelde herinneringen en gevoelens aan het bouwen. Het bouwen van een monument. Een gedenkteken. Een markeerpaal. Dit was zijn leven. Het is nu voorbij. Het heeft iets betekend, het heeft ons mede gevormd. We hebben er ook, soms met vallen en opstaan, van geleerd.

Het volk Israël heeft dat meerdere malen gedaan in de omzwervingen voor en door het beloofde land Kanaän, van die gedenkstenen oprichten, letterlijke stenen, met een symbolische betekenis. Herinnering aan een stukje geschiedenis, een belangrijk gebeuren, gedeelde ervaringen, bijzondere uitredding.

woensdag 16 november 2011

Requiem

een requiem
voor dat wat voorbij ging
voor alles wat geweest is
voor hen die ons voorgingen

een weemoedig lied
in de avondstilte
een schaal vol woorden
en onbestemde gevoelens 

een verlangen naar ooit
tijden her
pijnlijke herinneringen
heel ver weggestopt
die voorzichtig boven komen

een gemis zo diep

vage beelden
verzwegen woorden
verdronken toekomst
begraven plannen

het is stil
zo nameloos stil
zo mistig en heiig
afwachtend
zonder verwachting

verdwaald
en mistroostig
eenzaam
onaanraakbaar

intens
heel intens
memento mori

en toch
niet in de put
niet depressief
en ook niet ongelukkig
want herinneringen
mag je koesteren
je draagt ze mee
ze zijn van jou
onopgeefbaar
hartverwarmend
glanzende juwelen
dierbare momenten
diepe en warme liefde

het leven vertraagt
als de dood
om de hoek kijkt
en alles breekbaar
en kwetsbaar blijkt te zijn
bezigheden haperen
stemmen verstommen
je adem stokt
je hart slaat op hol

maar toch
ook
ontegenzeggelijk
wis en waarachtig
is er hoop
gaat het leven door
is er toekomst
heeft de dood
niet het laatste woord

het zaad
dat gestrooid is
de generaties voor ons
de geliefden
die naast ons hebben gelopen
ze zijn niet alleen begraven
hun geest leeft voort
ze zijn alleen
niet hier
of te zien

eens
op een dag
komen herinneringen tot leven
zullen doden opstaan
geeft de aarde
zijn schatten terug

een dag van ontmoeting
herkenning
en vreugde

alle tranen verdwenen
verdriet op de vlucht
dood aan de dood
de toekomst oneindig
leven in eeuwigheid

de opstanding
is gekomen
het einde
een nieuw begin

mijn Alpha
en mijn Omega
aan het hoofd
van een schare
die niemand kan tellen
van aangezicht tot aangezicht
in levenden lijve

glorie en luister
voor Hem
die het leven schiep
de dood overwon
de opstanding is
en de toekomst
nu nog
voorzichtig
aan het voorbereiden is
onnavolgbaar
onvoorspelbaar
onbegrijpelijk
maar het vertrouwen
meer dan waard

kom zing met mij
een requiem
een lied van weemoed
en nostalgie
herinneringen
te pijnlijk om te uiten
tranen om het verleden
maar ook
met hoop en vertrouwen
voor later
en een bede
een smeeklied
een ultiem verlangen
om kracht voor vandaag
om woorden
om liefde
om leven
in het hier en nu

een requiem
om onder ogen te zien
wat geweest is
te verlangen naar wat zal komen
en te zijn
wie je bent
hier te wandelen
met je medemensen
bewust
akelig bewust
en te wandelen met je Maker
Hij is de weg
de weg
de weg

soms 
voor je gevoel
een beetje
ver weg

wandel je mee
in geloof en verwachting
van de belofte
van die toekomst


de duisternis in
het licht tegemoet