Brief van Paul voor de Volgers van de Vaste Vorm

Paul, een verre nazaat van de ooggetuigen, die de weg gevolgd zijn tot het einde toe en die de eeuwige vlam van het, van de alledaagsheid onthechte, geloof in veelvoudige vrucht hebben verder gedragen en bekwaam overgedragen aan de aangeraakten van later tijd.

Aan de al te rechtzinnige Volgers van de Vaste Vorm, die hun zinnen hebben gezet op wat hen van generatie op generatie is overgedragen, niet willende daarvan een duimbreed wijken.

Ik wil beginnen met mijn waardering uit te spreken voor uw altijd nadrukkelijke ijver om het goed te doen, om de voortbrengselen van uw ingebakken zuilenkennis over te dragen aan uw, vaak maar al te koppige, nageslacht, want daaruit blijkt uw bewogenheid en zendingsdrang tot het boetseren van hun gedrag en daden naar de exacte kopie van uw eigen beeld en gelijkenis.

Maar ik wil u ook ernstig waarschuwen: het gaat u echt niet lukken.
Vergeet het maar.
Geloof is geen ei wat je kunt leggen in een warm nestje zekerheid en uitbroeden in alle rust.

Want, laat ik maar eerlijk zijn, ik heb ook enige dingen tegen u.
Het zou goed zijn als u daarover naar mij zou willen luisteren.
Niet omdat ik gelijk heb en u niet, want het is zeker geen nietes-welles spelletje van middeleeuwse polemiek, maar opdat u voor zichzelf wilt nagaan of u zelf wel op de goede weg wandelt en daarom mijn wellicht pijnlijke, maar zeer gemeende woorden ernstig in overweging zult willen nemen.

Want een weg, geliefde broers en zussen, volgzame kinderen van de wijze Vader, kenmerkt zich niet door rechtlijnigheid en geasfalteerd-zijn, ontdaan van alle hindernissen, uitgevlakt en op papier tot op de laatste vierkante millimeter ontworpen en vooruitgedacht.

Open brief aan een eigenwijze Katholoog

Deze open brief is specifiek gericht aan één persoon. Maar ik weet dat internet een open podium is, inclusief Twitter en de Bloggerswereld, waar ik zelf ook actief in bezig ben. Dus iedereen mag hem lezen. En reageren. En ervan leren. En het er niet mee eens zijn.

Die ene persoon, waar ik regelmatig mee in een goedmoedige clinch lig, is Rob Allaert, een van oorsprong vrij evangelische Belg en nu gepokt en gemazeld door de Rooms-katholieke Kerk. Hij heeft het tot zijn levenstaak gemaakt om ‘evo’s’ uit te dagen en zelfs een website opgezet om mensen die katholiek willen worden daarbij te helpen. Maar, wie uitdaagt, wie karikaturen maakt van gebeurtenissen uit het verleden, wie zich zo sterk identificeert met een bepaalde geestelijke stroming, die hij zelfs de Moederkerk durft noemen, wie eenzijdig teksten uit de Bijbel toepast om zijn gelijk te onderstrepen, wie het uit de reformatie stammende adagium ‘Sola Fide’ belachelijk of op zijn minst lachwekkend maakt, ja, die verdient het om van repliek te worden gediend. Om weerwoord te krijgen. Om een opvoedkundige, corrigerende, denkbeeldige tik om de oren te krijgen. En als niet iedereen dat aandurft, of geen tijd heeft om de handschoen op te nemen, of gewoon geen zin heeft om weer tegen iemand in te gaan, die zich toch niet laat overtuigen, ja dan voel ik toch wel een zodanige verplichting op mij rusten, dat ik de handschoen nu maar opneem. Niet om daarmee mijn eigen gelijk te krijgen, niet om in een verhitte polemiek te belanden, niet om aan alle discussie definitief een eind te krijgen. Maar puur om uiteindelijk toch dichter bij elkaar te komen …

Welaan dan, ik vang aan!

***

Beste Rob, broeder in Christus,

Ja, zo wil ik je toch wel noemen. Ik weet dat het ouderwets is om zo’n woord te gebruiken, taalkundig mag het wellicht niet meer, maar het woord ‘broeder’ drukt iets uit van het samen familie zijn. En dat ervaar ik zo. Toch, ondanks verschillen, geloven we in dezelfde God, Schepper van hemel en aarde, God van liefde en bewogenheid, Jezus, als Zijn Zoon, die redding bracht door de dood, en de Geest die leven geeft. Laat dat ten allen tijde voorop mogen blijven staan.

Open brief aan alle kerkmensen

Als je van jongs af aan verhalen hoort vertellen uit de Bijbel, als je je hele leven al in de kerk zit en dus inmiddels al honderden preken hebt gehoord, als je een christelijke of reformatorische of Nederlandse krant leest, als je in je boekenkast alleen maar christelijke boeken hebt staan, en die ook nog bijna allemaal hebt gelezen …

... dan zou het zomaar kunnen dat je zo vertrouwd bent geraakt met Bijbelse taal, het christelijke jargon, de bekende boodschap …

… dat in feite de kern van de Bijbelse boodschap niet meer tot je doordringt.

Een lange, kromme openingszin, ik geef het toe. Enige toelichting is daarom nodig. Wat ik bedoel te zeggen is dat wij zo vertrouwd zijn geraakt met het horen van de taal van de Bijbel, dat we ons niet meer realiseren hoe die voor ons bekende en vertrouwde woorden overkomen bij iemand die niet in onze kringen is opgegroeid. Die helemaal blank enkele woorden opvangt, die voor ons zo gewoon zijn.  Niks gesneden koek dus.

Het kan zomaar gebeuren, dat, als we in een christelijk gezin zijn opgegroeid, alleen maar kerkgangers in de familie hebben en zelfs een werkkring hebben die bijna alleen maar bestaat uit christenen, dat we dan geen flauw benul hebben hoe een buitenstaander tegen ons wereldje en ons ‘jargon’ aankijkt. Of de boodschap wel tot hem of haar doordringt. En dus kunnen we ons dan ook niet verplaatsen in die ander. Als we eerlijk zijn tenminste.

Zelfs durf ik nog wel een stapje verder te gaan. Het kan zo zijn dat we met de Bijbel in de hand, op de kerkbank en aan tafel zijn opgegroeid, dat we trouwe ‘volgers’ zijn van zeer rechtzinnige predikanten, die zeker zeven jaar intensief in de Bijbel hebben gestudeerd, en dat we toch een zeer eenzijdige blik op de kern van de Bijbel hebben meegekregen.