Low light

 

Low light

Warm en laag avondlicht

Kleuren(v)laagjes

Low profile

Low profile

Laag-bij-de-grondse wonderen

Vage verte

als ik mij

omdraai

naar voorbij

ontwaar ik

een boeiend

zilvergrijs waas

over de vage verte

van geweest

maar

vreemd genoeg

kom ik er net

vandaan

en toen

was er niets

anders

te zien

dan normaal

is dat

wellicht niet

het bijzondere

wonder

van licht

een luchtig

en glinsterend

laagje leggen

over het harde

van zichtbaarheid

in omfloerste

herinneringen

een belofte

fluisteren

vanachter

de grens

van de horizon

is dat

ook niet juist

het aparte

van liefde

een extra dimensie

van leven

te geven aan

het al te tastbaar

geworden ik

van nemen

***

daarom

wil ik vliegen

naar de verte

van verlangen

al wadend zoeken

naar de bron

van glinsteringen

licht

gedreven graven

naar de diepe

onderliggende lagen

van de vragen

zonder eind

blijven dwalen

met de kans

op verdwalen

dwars door het bos

van zekerheden

naarstig op zoek

naar de niet altijd

waarneembare ruimte

van onbegrensde

mogelijkheden

daarom

wil ik te midden

van alle duisternis

blijven geloven

in liefde

die beloofd is

en ondertussen

rust te zoeken

te bidden

om hoop

liefde te delen

licht weer 

te geven

ruimte

te bieden

aan verre

gezichten

en woorden

te geven

aan beelden

die raken

Een kwestie van perspectief

Dat je in je stoel zit. Niets te doen hebt. Staren naar de verte door het venster van de tijd. Dat wil ik eigenlijk vastleggen in dit verhaal. Een raamvertelling. Gezeten in een luie verhalenstoel. Het kozijn, de kamer, de binnenkant van het huis waar ik mij bevindt, fungeert eigenlijk als decor. Niet een achtergrond decor bij een toneelspel, wat bijvoorbeeld de lucht moet voorstellen of een straat. Maar een voorgrond decor. Een plantenbak op de voorgrond, die een foto diepte kan geven. Perspectief. Een omlijsting. Een kader als vertelperspectief.

Om grip te houden. De touwtjes in handen te hebben. Je creëert een nieuwe wereld, maar het geeft een zekere vertrouwdheid dat je dat doen kunt vanuit het hier en nu. Je kunt altijd terug. Het blijft veilig. Je zit comfortabel en kijkt naar buiten achter veilig glas. Je bent toeschouwer, geen deelnemer. Maar je kunt het altijd worden. Als je zou willen. Soms is die afstand even nodig. Voor de objectiviteit. Voor zelfbescherming wellicht.

***

De schilder, die zich geen kunstenaar wilde noemen, was ongedurig. Hij kon niet blijven zitten. Er was een idee ontstaan en het had onrust gebracht. Niet het idee was het probleem. Niet de uiteindelijke uitvoering zou een probleem zijn, hij kende inmiddels zijn capaciteiten. Maar de tussenliggende fase, daar lag de crux. Het idee omzetten naar een vorm, via allerlei tussenstappen handen en voeten geven aan een gedachte. Een bedoeling formuleren, maar niet in woorden. Impliciet in plaats van expliciet. Meer suggereren dan transformeren. Spelen met de intuïtie van degene die zou kijken. Zou die uiteindelijk het achterliggende idee herkennen, proeven uit de vorm, het kleurenspectrum, de opbouw die hij zou kiezen? Dat was de vraag.