Ontmoeting

Soms loop je in je eentje te dwalen in een donker bos, fototoestel bij de hand, geen kip te zien, loerend naar kansen, wachtend op onderwerpen, alert op beweging. En word je zo maar aangesproken. Stelt iemand een vraag. Heb je zowaar een ontmoeting.

Zo ook gisteren. 's Middags op de fiets naar Alblasserdam, ondanks de dreigende wolken en de regelmatige ontladingen van motregen, om in het park van het Lammetjeswiel, waar ik zeker dertig jaar niet meer geweest ben, te proberen wat foto's te maken van de laatste restjes herfst. Na een half uurtje komt er een klein meisje van een jaar of zes, zeven naast me lopen met haar hond. Ze babbelt er vrolijk op los, spontaan en ongedwongen. Je kunt daar van genieten, van die openheid. Een ontmoeting die je goed doet. Je weet dat ze zal veranderen, wellicht door schade en schande. Tegelijk ben je je er ook van bewust dat je hier helemaal alleen in dit park loopt, met een jou onbekend meisje, en je herinnert je maar al te goed de soms schokkende krantenberichten. Wat kan er al niet gebeuren?

Toen ik later weer wegging, heb ik me nog een keer extra omgedraaid, om naar haar te zwaaien. Ze stak lachend haar hand op.

Terug in Nieuw-Lekkerland, in het schemerduister nog snel even het hondenbos betreden en geprobeerd wat te experimenteren met een flits-variatie, de slow-sync-flits, waarbij je eerst flitst en de sluiter nog even open blijft staan. Hierdoor kun je de voorgrond inflitsen en met de langere sluitertijd de achtergrond ook nog in beeld krijgen. Weer een spontane vraag van een mevrouw die de hond uitliet, of het een beetje wilde lukken. Even een kort gesprek. Zomaar een ontmoeting. Twee minuten. Maar zo anders dan als je mensen groet die je onderweg tegenkomt en ze zeggen gewoon helemaal niets terug ...

Hemelspiegelingen

soms

moet je

bukken

knielen

op de aarde

en buigen

om iets moois

te kunnen

zien

dat

wat

na een leven

in vrijheid

vol kleur

tenslotte

los

moest laten

de aarde

zocht

en vond

het blad

uitgeleefd

van kleur

verschoten

kan

zomaar

onverwacht

door

het water

dat ook

viel

van hoger

en verder

gekomen

Wat een ...

wat een wind

wat een woorden

wat een licht

wat een zee

van geluid

wat een wolken

wat een vormen

wat een spel

in de leegte

van de lucht

wat een vragen

wat een leven

wat een diepte

in de boodschap

die ik hoorde

Out of the depths

Out of the depths

out of the depths

of this broken world

we cry to you

tears and questions

pain and worries

wars and hunger

loneliness and death

the darkest night

we know you know

we know you care

your answer has already come

two thousand years ago

as part of a bigger plan

in the middle of time

your word and our flesh

became one

when no one knew

your light did shine

your love broke through

everlasting majesty

turned willingly into weakness

our pain your pain

and finally death

what else could my reaction be

than to give you back my live

be silent and listen

to your whispers

and then go out in this world

to find the broken-hearted

stretch out my hands

speak out or listen

comfort and pray

please make me

a channel of your love