Kleine vuurvlinders

Playing with light

Fine art

Deep shadows

Louter licht

Lichtvariaties op de berenklauw

Licht van gewicht en gericht naar het licht

licht van gewicht

en gericht

naar het licht

iel en beduusd

soms verlegen

bloeiend

maar 

dan weer

fier

en sprankelend

vrij

Volop lente

Glinsterend kristal

Abstract licht

Onmogelijkheden

Soms zie je het in de natuur. 

Waar je elke dag langskomt. 

Wordt je aandacht getrokken. 

Valt het op. 

Komt het binnen.

Een rubberen afwateringspijp. Ligt er al heel lang, te midden van groen van gras en planten, te midden van de kleuren van het landschap en de bloemen. Bijna één met de omringende natuur.

We kennen die gelijkenis van het zaad, wat niet landt in de grond, maar op de harde rots, op de platgetreden paden of te midden van overwoekerend onkruid.

Maar hier zien we het omgekeerde. Zaad dat zich hecht aan tegennatuurlijkheid. Rubber. Kunststof. Onvruchtbare bodem. 

Zou je denken.

Maar met geduld, met regen, met het licht van de zon, tussen de luwte van twee treurwilgen, na lang wachten, is er iets tevoorschijn gekomen. 

Leven uit dood.

Natuur op tegennatuurlijkheid.

Mogelijkheid op onmogelijkheid.

Het wonder van het schijnbaar gewone.

Taaie teerheid.

Open monden en stekeligheden

De laatste weken zie je ze overal, onderstaande planten, waarvan ik de naam niet weet. Opvallend door de lange stekelige stelen, de uitgesproken kleur, van lichtgroen vervloeiend naar donkerrood, maar vooral, als je ze van dichtbij benadert, door hun opengesperde 'monden'.

Ze doen me, vooral door die combinatie van stekeligheid en open monden, denken aan de mens. Vul zelf maar verder in ...!

Het viel echter nog niet mee om deze planten van dichtbij goed op de foto te krijgen. Meerdere mislukte exemplaren weggegooid, hele series zelfs. Hier dan een serie van gisteren, toen er weinig wind was, en enkele overgebleven exemplaren uit eerdere sessies, met mooier licht of morgendauw.

Exotische flora en fauna in de polder

Als je vanuit verre oorden met indrukwekkende bergen, onder strakblauwe hemels of bruisende zeeën vandaan, weer terugkeert naar je eigen vertrouwde omgeving, dan kan het wel eens lijken of het polderlandschap maar knap saai is, met veel wit van de wolken en universeel groen van de uitgestrekte weilanden.

Maar als je er dan weer doorheen wandelt en goed om je heen kijkt, kun je toch prachtige pareltjes ontdekken tussen al dat uniforme groen, die een apart kleuraccent leggen op knielhoogte, zoals de bloemen en planten, of die al vliegend en fladderend opvliegen voor je voeten en zo je aandacht trekken, waar je ze anders niet vermoed zou hebben.

Daarom maar weer eens, ook ter herinnering voor mezelf, een verslag in foto's van zo'n wandeling gisteren. Met deze keer wat meer aandacht voor de flora, maar ook de dieren hebben een plekje op dit weblog gekregen. Als je goed kijkt, is zelfs de polder exotisch te noemen ...

Ontvouwen aanschouwd