Sow for yourself righteousness, reap the fruit of steadfast love; break up your fallow ground, for it is the time to seek the Lord, that He may come and rain salvation upon you (Hosea 10:12).
Posts tonen met het label doel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label doel. Alle posts tonen

zondag 22 mei 2016

Een losse draad

omdat
iemand wat
onvoorzichtig
een steekje
liet vallen

struikelde ik
onverwacht
over een losse
draad

nu
ontsnappen
mij bij
voortduur
flarden van
zinnen

zij
flaneren
er lustig
en tegendraads
op los

maandag 27 juli 2015

Het verhaal zonder moraal

Elk verhaal begint met de geboorte van een idee. Misschien een enkel woord. Maar het blijft hangen. Het haakt aan. En het suddert even rond in je gedachten. Er vormt zich een ketting van losse woorden, halve zinnen, buitelende beelden en flarden dialogen. Er sijpelen steeds weer woorden door, die je soms op moet schrijven om ze niet te vergeten.

Maar het begint allemaal, zoals gezegd, met het eerste, iele, uiterst fragiele, maar zeer cruciale idee. Noem het maar de moraal. Het centrale punt. De kern.

Het is een wonder waar je bij bent, waar je deel van uitmaakt, dat je toevalt of misschien wel overvalt. Daar moet je open voor staan, luisterend in de stilte van je hart. Soms komt het van buiten, door iets wat je leest of hoort, soms borrelt het op in je eigen gedachtenrivier, in de maalstroom van elke dag. Het springt er uit. Het zet zich vast. Het hecht zich.

Pas daarna komt het schrijfproces, de aaneenschakeling van woorden, zinnen, dialogen, sfeerbeschrijvingen. En daarna weer de fase van herlezen, schrappen, weglaten, herschrijven. Een pakkende beginzin, een boeiend slot.

De moraal dus. Daar wil ik het over hebben. De les. De instelling. Het doel. Daar waar je naartoe werkt, met woorden en beelden. Dat wat je over wilt brengen.

zaterdag 28 maart 2015

De zin van het leven

De zin van het leven begint met een Hoofdletter en eindigt met een punt. Dit is een taalkundige metafoor, een gelijkenis. Met gewone taal beelden gebruiken om iets anders mee aan te duiden. Hij lijkt in eerste instantie leuk, deze zin, maar ik geloof er eerlijk gezegd geen snars van.

De afgelopen weken stonden we namelijk als familie twee keer aan het graf, de ene keer bij dat van een overleden tante, afgelopen donderdag bij dat van een oom. Ze waren beiden ruim over de tachtig jaar, en je weet dat het bij het leven hoort, dat een mens ook eens zal overlijden. Want het leven is nu eenmaal eindig en de dood is onherroepelijk.

Terwijl je met een relatief klein koppeltje familie, buren en vrienden bij elkaar staat, rondom het lichaam dat net in het graf verdwenen is, en je luistert naar o zo bekende woorden, kijk je eens om je heen, naar de andere graven, soms met verweerde grafstenen, met daarop bijna onleesbare namen, onder statige bomen. Hier en daar een bosje fleurige bloemen.

Maar ondertussen gaat het leven zelf door. De vogels houden niet op met zingen. Het verkeer raast gewoon door op enige kilometers afstand. En zelf moet je ook weer verder, je betuigt je deelneming, je wenst elkaar sterkte, je maakt hier en daar een praatje met neven en nichten, die je normaal niet zo vaak ziet, maar je kunt niet lang bij elkaar blijven. Alles roept je weer terug naar je dagelijkse bezigheden en beslommeringen. 'Life goes on ...'

Maar het blijft ook doorsudderen in je gedachten. Wat is nou de zin van het leven, als het toch weer ophoudt? Als het blijft bij die punt? Op is op? Over en uit? En veel mensen geloven dat. Dit is het, hier blijft het bij. Maar in dat mijmeren komt ook verzet naar boven.

Het kan niet.
Dit kan niet alles zijn.
Elk leven wordt ook gekenmerkt door relaties.
Er is liefde geweest, en die houdt niet zo maar op, die dooft zelfs niet langzaam uit.
En de woorden die gesproken werden, daar bij die beide graven, getuigden er gelukkig ook van.
Er is meer.
Natuurlijk is er meer.
Er is ook hoop.
Er is een ander leven, het houdt niet op.
Het mooiste komt nog.

zondag 28 december 2014

Kun je de liefde kapot redeneren?

kun je de liefde
kapot redeneren

kun je met woorden
het wonder verwelken

kun je sneeuwballen
gooien naar de zon

kun je de wind
proberen te analyseren

kun je je adem
inhouden om die
zo te bestuderen

kun je verdwalen
omdat je te veel
in je hoofd wilt leven

en kun je aan
interpreteren
ten onder gaan

zaterdag 27 september 2014

Ik

Ik.
Ik ben.
Ik ben ooit.
Begonnen.
Geworden.
Gevormd.
Gegroeid.
Geboren.

Een ego.
Homo sapiens.

Ik ben een vreemde Vorm.
Een wonderlijk Verschijnsel.
Een ingetogen Licht.
Een Hart dat klopt.
Een Hoofd dat spookt.
Een Sprakeloze stem.
Handen die reiken, maar niet raken.
Een Lichaam dat ademt en stroomt door de Tijd.
Een waggelend Wiegje in een groot en oneindig Universum.
Een Rivier van ongrijpbare Woorden.
Een Schilder zonder Beelden.
Een Muzikant noch wal.

zaterdag 8 februari 2014

De Hand

- Hey ...?
...
- Hallo ...?
...
- Uhm, ja? Heb je het tegen mij?
- Wie of wat er ook maar is ...
- Ik dus.
- Ja, ik wil even zeggen, ik voel me hier een beetje alleen. Kaal. Bloot. Blanco.
- O?
- Ja. Onbeschreven. Hagelwit. Doelloos.
- Dat is toch juist mooi?
- Hoezo?
- Dan kan er nog van alles gebeuren, er ligt nog niets vast.
- Maar wanneer ...?
- Rustig blijven, afwachten, geduld oefenen. Het komt. Het gaat gebeuren.
- Hoe weet jij dat?
- Zo gaat het altijd.
- Wat gaat er dan gebeuren?
- Gewoon wachten op de Hand.
- De Hand ...?
- De Hand, ja. Hij zal mij oppakken en sturen.
- En dan?
- Dan zal ik je aanraken, kussen, krassen. Er zullen regels verschijnen vol krullen en halen. Er zullen gaten vallen. Er zullen haperingen zijn. Als een schilderij zul je worden. Net zo lang tot je vol bent.
- En wat is dat dan, vol?
- Dan heb je je doel gehaald, dan heeft de Hand mij gebruikt om jou te vullen. Vol liefde geeft hij je betekenis. Zijn gedachten hebben zich geuit, gevormd. Hij heeft ze vastgelegd via mij op jou.
- Hmm, ik geloof niet dat ik het snap.

dinsdag 3 september 2013

Altijd weer meer



Kan een beeld de sfeer goed weergeven?
Kunnen woorden de werkelijkheid omvatten?
Kan de wetenschap alles verklaren?
Kan geloof de waarheid verstaan?
Kunnen wij ons diepste zelf ooit peilen?

Er is altijd weer meer dan wij kunnen bevatten.
Er is veel meer dan wij ooit aan zullen kunnen.

Er is altijd meer te vinden, in de schatkamers van geloof, in de broedkamers van liefde, in de kraamkamers van de grenzeloze fantasie.

Er is diepte, breder dan de hoogte van ons uiterste zien en weten.

Doen onze gevoelens recht aan het totaal van ons leven?
Weerspiegelt wat wij snappen de hele werkelijkheid?
Schiet wat wij denken niet altijd te kort?
Blijken al onze bouwsels niet op den duur in duigen te vallen?
Blijft niet alles wat wij doen steken in onvolmaaktheid?

Ligt wellicht in het reiken, de essentie van ons bestaan?
Ontvouwt zich het doel van alles, in ons diepste verlangen?
Blijkt de gebrokenheid uit het onvervulde en onvolmaakte?

In onze potentie weerspiegelt zich de wens, het beeld en de scheppingskracht van onze Oorsprong. Maar in onze tekortkomingen tekent zich ons anders-zijn. Dit dualisme splijt ons leven in een onoverkomelijke paradox.

Tenzij ...

donderdag 8 augustus 2013

Round and round


covered
with life
coloured
by light


young
and old
with noise
or in silence

donderdag 4 april 2013

Tot je doel komen

Vanavond de afsluitende avond schilderen. Na de eerdere tweede, met als thema 'Oorsprong' en 'Metamorfose', nu de laatste, met als thema 'Tot je doel komen'. Mooi om te zien hoe iedereen dat op zijn eigen wijze invulling gaf. En ook om de verschillende stijlen te zien.

En hoe, zomaar een beetje kledderen met een beperkt aantal kleuren op een plastic bordje, na een uur of anderhalf herkenbare vormen aannam.


Zelf heb ik wekenlang lopen zoeken naar een beeld dat zou passen bij dat thema. Dat viel nog niet mee. Ik had eerder al een schilderij langs zien komen op internet, van een oude schuur en een prachtige bloementuin. Maar kon hem nu natuurlijk nergens meer vinden, als voorbeeld. Alles afgezocht op Google en Pinterest. Genoeg alternatieven gevonden, maar niet passend bij het plaatje in mijn hoofd, wat daar helemaal nog geen vorm had, maar meer een idee was, nog niet echt uitgekristalliseerd.

woensdag 3 april 2013

Licht


zal ik
het wagen
een loflied
op het wonder
van licht
als lichtelijk
veronachtzaamde
basis
van ons bestaan

***

aarzelend
fluisterend
glinsterend
glimmend
als het licht
van crescendo
aan de horizon
van ontwaken
als een nieuwe dag
begint te dagen

fonkelend
buitelend
tuimelend
uitbundig
hectisch
en overdadig
stralend
hoog
aan de hemel
op zomerse dagen
vol warmte
en gloed
op je wangen

of omfloerst
gefilterd
gesluierd
gedimd
ingetogen
beducht

woensdag 21 november 2012

Wegwaaiblaadje wiegeliedje

ik zag je
vallen
vanmorgen

heel even
ging je
voorbij

zwevend
tussen
hemel
en aarde

weemoed
kleurde
je ziel

los
van je wortels
halfvergaan
verkruimeld

zaterdag 25 augustus 2012

Het beeld beschreven


Ik zie in gedachten een beeld voor me. Nee, geen visie, hoogverheven, geen strategie, geen plan, geen droom, die ik ooit verwezenlijken wil. Geen te hoog gegrepen idealen, die nooit realiteit zullen worden.

Gewoon, een simpel beeld. Een plaatje, een foto, een momentopname van de werkelijkheid. Een bepaalde, werkelijk bestaande plek op aarde. Ik heb er gelopen. Ik ben er geweest. Het zit in mijn hoofd. Het is blijven hangen. Omdat het iets zegt, omdat het herkenbaar was voor mij, omdat het ook beeld is van een andere werkelijkheid. Daarnaar verwijst. Vragen oproept. Wellicht een bepaalde richting op wijst. Maar dat moet allemaal nog maar blijken.

Een beeld dus. Een plaatje. Een afdruk van de bestaande werkelijkheid. Een foto. Ik wil het proberen te beschrijven, te verbeelden, te schilderen in woorden. Zodat het ook te ontvangen is. Te visualiseren. Op te roepen. Omdat een beeld soms meer zegt dan duizend woorden.

Maar nu, nu heb ik duizend woorden nodig om een beeld op te roepen.

Eerst een impressie van de kleuren. Het is een compositie met veel groen, variërend van lichtgroen tot donkergroen. In het midden overheerst een naar geel neigende kleur, ook in variaties en afgezet met stroken donkerder tinten. Hier en daar steken rechte verticale stroken donkerbruin scherp af. Verder is er nogal sprake van een contrast. Rechts zijn meer donkere schaduwkleuren, links is het lichter, terwijl het midden, het centrum, de aandacht trekt door de cirkel van licht, waar alles omheen lijkt gedrapeerd te zijn.

Dat was de sfeer, de eerste oogopslag. Nu wat meer concreet.

zaterdag 9 juni 2012

Essentie

terwijl
woorden
tuimelen
bruisen
ontspringen
ontladen
buitelen
botsen
breken

en beelden
onthullen
ontdekken
uitdrukken
tonen
bewijzen
bedoelen
bevroeden
en menen
te weten

zaterdag 7 januari 2012

Beeld

het beeld
dat wij ons 
vormen
opbouwen
uit ideeën
verstevigen
met meningen
en aangenomen adviezen

is dat nou
de kern
en het wezen
of slechts
de uiterlijke schijn
van zijn

de gemetselde
muren
van buitenkant
als weerspiegeling
of juist bedekking

de vorm
die wij kiezen
voor wat
niet te bevatten is
en dat wij 
dan later weer 
ontlopen
omdat het niet
beantwoordt
aan ons wereldbeeld
of ons verlangen
wat doel moet
zijn
van wie wij
zijn
of willen worden

ontworsteld
en ontworteld
om gericht
het gat te dichten
met nieuwe
maar andersoortige
vullingen

de bezigheden
die wij zoeken
altijd
eindeloos
en rusteloos
is dat niet
een eeuwigdurend 
ontlopen
van onder ogen zien
dat wij de onrust
diep van binnen
niet kunnen
stillen
met beelden
en vormen
dode dingen
en bezig zijn

diep
onder het stof
van eeuwen
her

ver 
in de krochten
van de ziel

ligt
diep verborgen
helende 
lavende stilte

ontloopbaar
en toch bereikbaar
onzichtbaar
maar wel te ervaren
schijnbaar doelloos
best wel eng
en confronterend

maar beter
dan het beeld
de vorm
of alle drukte
opent zij
de ogen
van onze geest
voor de achterkant
van zijn
de toekomst
van worden
het wezen
van inhoud
de oorzaak
van leven

soms
vang je dan
een glimp op
van eeuwigheid
de bron
van alles

vallen 
beelden
in duigen
en dingen
op hun plek

kom
laten we gaan
onthechten
en loslaten
zitten
en zoeken
naar de kern
de stilte
en de bron

beelden
voorbijgaan
dromen
verbeelden
verlangen
benoemen
vormen
ontmaskeren
en komen
tot het doel

het doel
van enkel
liefde
puur
volmaakt
relationeel
en diep verbindend

kom
bid
met mij
de diepte in
de hoogte op
de verte in

naar binnen
naar buiten
naar boven