Gelukkig nieuwjaar, de beste wensen, zegen, het komt allemaal langs.
Zoveel keer, dat het een gewoonte wordt, waarvan de woorden soms niet eens meer goed doordringen.
Een mantra, een steeds herhaald refrein.
Al zullen we het allemaal best menen en zullen de wensen ook zeker oprecht bedoeld zijn.
Vanmorgen ging het in de preek over de zegenbede uit Numeri 6, die ook vaak aan het einde van een kerkdienst wordt uitgesproken.
De HERE zegene u en behoede u;de HERE doe zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig;de HERE verheffe zijn aangezicht over u en geve u vrede. (Num. 6:24-26)Dat is pas een mooie wens, een diepe bede, een rijke zegen, voor het nieuwe jaar. Daarom wil ik alle meelezers, volgers, reageerders en mede-bloggers, dit ook van harte toewensen voor het komende jaar.
En daarnaast wil ik iedereen ook een goede balans toewensen.
Nee, niet als tegenwicht voor deze vette, overvulde dagen.
Niet als een lijstje van goede wensen, om wat eerder te veel gebeurde, nu als noodzakelijke correctie te proberen te minderen, en alles wat te weinig gebeurde, nog even snel in te halen.
Niet als een ziekelijke zucht naar alledaagsheid, om alle dromen en toppen af te vlakken, en alle diepten en schrijnende vragen te ontkennen, of vol te gooien met redelijke argumenten.
Ook niet om het leven te begroeten als een permanente vakantie, met alleen maar rechten en rust, vrijheid en onbekommerdheid.
Maar als een uiterst wankel evenwicht, dansend, balancerend op het dunne lijntje van het leven.
