De wereld escaleert

De wereld escaleert.
De maatschappij ontwricht.
Brandhaarden en korte lontjes alom.
In steeds hoger tempo naderen we een einde, voorzien maar kennelijk altijd onverwacht.

Want beschaving blijkt een dun laagje vernis.
Tolerantie heeft ook zo haar subjectieve grenzen.
De politiek is die van een bananenrepubliek.
De overheid regelt en gedoogt, controleert en decentraliseert, voorziet haar eigen vergadertijgers van nog vele eeuwen werk.
We leven tenslotte in een papieren systeem, alles is ten allen tijde te traceren.
De wereldeconomie draait ondertussen ongestoord op vals gebakken lucht.
Nieuwswisselingen temporiseren de hypes, terwijl verhoudingen zoek zijn.
Procenten minder groei worden al betiteld als diepe crisis.

En de massa weet het allemaal ook niet meer.
Zij is op drift geraakt, zwalkt stuurloos maar een beetje rond.
De luchtigheid knalt er daarom lusteloos op los.
Vrijheid kent geen tijd.
De waanzin regeert bij de waan van de dag.

En ook in de kerk geloven ze het wel.
Vormen verhitte discussiegroepen of discussiëren over kille vormen.
Houden het bij het oude of vernieuwen naar de nieuwste mode.
Melken de theorieën uit, spreken zalvende woorden.
Maar indruk wordt er niet meer mee gemaakt.
Want het zal allemaal wel los lopen.

Los.
Los gelaten.
Stuurloos.
Loos.
Leeg.
Lucht.

Gebroken spiegels.
Kan het nog erger worden?