Bespiegelingen

Vluchtige bespiegelingen

Herfstbespiegelingen

Morgenmijmering in tegenlichtrimpelingen

Hemelspiegelingen

soms

moet je

bukken

knielen

op de aarde

en buigen

om iets moois

te kunnen

zien

dat

wat

na een leven

in vrijheid

vol kleur

tenslotte

los

moest laten

de aarde

zocht

en vond

het blad

uitgeleefd

van kleur

verschoten

kan

zomaar

onverwacht

door

het water

dat ook

viel

van hoger

en verder

gekomen

Bespiegelingen

Soms valt het licht, door gaten in een donker bladerdak, zo maar op het zwijgend wateroppervlak.

Spiegelt de hemel zich omlaag.

In duizend schitteringen en rimpelingen.

Schemert en glinstert.

Fluistert en huivert.

Subtiel. 

Fragiel.

Lucide. 

Transparant

Nestelt zich op gevallen bladeren.

Los gelaten als gedachten.

Neer gevleid als hoopvolle ideeën.

Gedrapeerd als tedere tekens van hoop.

Soms doet de schittering van het weerkaatsende licht zeer aan je ogen.

Vertroebelt het zicht.

Verwart het onderscheidingsvermogen van je geest.

Wat is nou diep, donkere bodem van wat verborgen ligt, verborgen onder het water?

Wat is nou weerkaatsing van je verwachtingen, je ervaringen, je dromen, gevangen in je wil om verder te kijken dan wat voor ogen is?

Wat is nou het oppervlakkige deel van de scheiding tussen vocht en lucht?

Licht en leven?

Hoop en dood?

Waar zijn nu de grenzen?

Wat zie ik en wat wil ik?

Wat geloof ik en wat kan ik vangen?

Wat kan ik plaatsen en verklaren, voelen en ervaren?

Wie ben ik eigenlijk zelf?

Soms is de wind als de geest, als de ziel, die niet onberoerd en onbewogen kan blijven, bij zoveel twijfel en vragen over het leven ...

Zij tovert rimpelingen op het zichtbare en plaatst alles in een ander perspectief.

Soms is het licht als een schicht die een vuurtje aanwakkert, diep in je hart.

Als een hopeloos verlangen, wakker gekust.

Als een heimwee in de nacht, te voorschijn geroepen, in het licht gebracht.

Niet te blussen geloof.

Maar zo klein, zo vol twijfel, zo breekbaar, zo aarzelend en onzeker ...

Het contrast van het leven wordt zomaar gevangen in de opzichtige kleuren van een gevallen blad, drijvend op het water, naar een onbekende bestemming onderweg.

Los gelaten.

Vlam gevat.

Rust gevonden.

Voorbij wat voorbij gaat.

Wachtend op een ander licht.

Want voor de nieuwe lente komen kan, met duizend nieuwe zinnen, met een verhaal zonder eind, met water dat geen geheimen meer zal kennen, met knoppen die uit zullen breken in oneindige uitbundigheid, moeten we eerst dwars door de kilte van de stilte.

Door de vale kaalheid van de naakte waarheid.

De dorheid van de dood.

De diep verborgen waarde van de aarde.

Verbroken.

Aangetast.

Vergaan.

Schijnbaar vergeten.

Zaaigoed geborgen.

Liefde geboren.

Hoop gekoesterd.

Diep verborgen.

Ongezien.

Ongehoord.

Na het venster van de tijd.

Wacht het licht leven.

Wacht het levend licht.

Wacht het wetend water.

Want weet je ....

Er groeit een boom.

Ergens.

Al heel lang.

Bedoeld.

Bewust.

Een nieuwe boom.

Een boom vol dromen.

Hemelhoog.

Aan levend water.

Bij een bron, die niet meer opdroogt.

Bij de zee, die nooit vol wordt.

Aan een onbewolkte hemel.

Kijk eens.

Kom eens.

Buig eens.

Kniel eens.

Durf eens kijken in de spiegel.

Misschien zie je het leven.

Even, in een glimp.

Hoor je de stilte.

Proef je de volheid.

Weet je het zeker.

Zo maar.

Zie je ook dat blaadje drijven?

Door je tranen heen?

Spiegel

Durf je?
Met open ogen?
Rechtstreeks?
Direct?

Waarom aarzel je?
Is het eng?
Schaam je je?
Voor jezelf?
Nee, toch zeker ...?

Durf maar te kijken.
Stap over de drempel van je eigen aarzeling.
Ga zitten, kijk in die spiegel van je ziel, staar in de diepte van je eigen ogen.
De spiegel van morgen.
De spiegel van nu.

Laat jezelf doordrongen worden van jezelf.

Concentreer je.
Kijk.
Niet intens, niet te hardnekkig, niet te nadrukkelijk, niet te fanatiek.
Nee, gewoon losjes, ontspannen.
Observeer.
Neem waar.
Wacht.
Wacht tot de wereld om je heen schemerig wordt.
En alleen die ogen overblijven.
Probeer te omschrijven wat je ziet, in gedachten.
Laat je niet afleiden door andere impulsen.
Zie de kleuren, het wit, je iris, je pupil.
Links en rechts.
De wenkbrauwen.

Laat je verleden toe, kruip in je eigen huid.
Blijven kijken.
Laat het komen, zacht, omfloerst en van een gepaste afstand.
Durf je verder terug?
Mooie en warme herinneringen, uit je kinderjaren.
Het weer zo zonnig, de tijd zo tastbaar traag.
Maar ook de pijnlijke momenten.
De schrikmomenten.
De trauma's, van school wellicht, van zogenaamde vrienden.
Laat het toe, laat het komen, kijk er naar.
Voel de tranen branden.
Erken je gevoelens, van toen, van nu.
Duik terug, langzaam, voorzichtig, in de binnenwereld van je eigen fantasie.
Van de dromen, die je droomde.
Van de boeken, die je las.
Van het verlangen dat groeide.
Van de moeilijke vragen, waar geen antwoord op kwam.
Ga terug in de tijd, voel je geborgen, gekoesterd, geliefd.

Bespiegelingen

Zomaar even vijf minuten. Stoppen. Afstappen. Foto's nemen. Vangen van de werkelijkheid. Vastleggen van de spiegelingen op het water. In de luwte, zonder rimpelingen van de wind. Op een een verstild plekje.

Omzoomd door groeiend groen, in enkele weken tijd ontsproten en opgeschoten. Spiegelingen van het wit van de wolken en het blauw van de hemel in het donker van het water. Een heldere zicht onder het wateroppervlak laat zien dat er een andere plantenwereld is te zien, traag golvend, donker verborgen, zelfde tinten groen.

Glinsteringen van het late middaglicht op de op het wateroppervlak drijvende plompbladeren, gevangen tussen twee werelden van lucht en water, zwevend op de grens. Weer die kleur groen. Een ronde vorm.