Objectieve observaties

Na een onrustige nacht in verband met verkoudheid en een kriebelende keel, bedenk ik mij, vandaag begint de vastenperiode. Begin van bezinning. Periode van versobering. In de aanloop naar het gedenkwaardige moment van Goede Vrijdag en Pasen. Kruising tussen tijd en eeuwigheid. Raakpunt van God met de mens. Centrum van de wereldgeschiedenis.

Ter plekke besluit ik mij meer te gaan onthechten. Van materie. Vasten van subjectieve interpretaties, inbreng van meningen en gevoelens, ingekleurde beelden.

Gewoon, koel, nuchter naar de feiten kijken. Observeren. Objectief aanschouwen. Beelden beelden laten zijn. Natuurlijk onthechten. Wetenschappelijke bril opzetten.

Als het ware zoeken naar de zin van zen.

Buiten gekomen constateer ik vrijwel direct een kale plek in mijn dagelijks beeld. Er mist een boom. Een grote, indrukwekkende, beeldbepalende treurwilg. Zonde van de boom.

Ai. Fout. Teveel mening ...

Luchtkastelen

in het licht

van de dood

wordt hollen

stilstaan

stokt

de adem

van lichtzinnigheid

vallen vormen

en dromen

helder

in duigen

in het zwart

van de nacht

valt nep

van de zetel

wordt schijn

ontdekt

aan leegheid

en doet stilte

zeer

aan de ziel

tot op het bot

luchtkastelen

frommelen op

tot

een lege huls

Relativeren

Mooi woord vind ik dat, relativeren. Past ook wel bij mij als persoon. Een zekere nuchterheid. Van een afstandje ergens naar kijken. Observeren. Van subjectief naar objectief. De betrekkelijkheid van alles inzien. Nadenken voor je iets zegt. Eerst luisteren voor je ergens een oordeel over vormt, als het daar al van komt.

Het moet natuurlijk ook weer niet gaan doorslaan. Dat het verstandelijke het gevoel eruit gaat filteren. Dat je een koele kikker wordt zonder emotie. Dat je overal je schouders over ophaalt. Dat niets je meer warm of koud kan maken. Dat de afstand te groot gaat worden tussen jou en de dingen om je heen, en nog erger, andere mensen om je heen.

Want relativeren heeft toch met 'relatie' te maken, ergens een betrekking op hebben. Met iets of iemand verbonden zijn. In die zin is alles ook 'relatief', waarmee relativeren een dubbele betekenis krijgt. En die dubbelheid, dat is nu precies wat relativeren een goed woord maakt, met een interessante betekenis, maar ook met wijze levensernst.

Want, ja. Ik ben een man. Van nature nuchter en analytisch. En zeker, ik ben een denker, en introvert van karakter. Maar ik maak ook deel uit van een gezin, waar ik in ben opgegroeid. Ik heb de liefde geproefd, een vrouw getrouwd, en samen hebben wij kinderen ontvangen. Ik sta in een relatie met andere mensen, op mijn werk, in de kerk, in ons dorp, in de bredere familiekring. Dat kan niet zonder relatie, gevoel, emotie, communicatie, wederkerigheid, betrokkenheid. Kortom: sociale omgang. En dat varieert van een algemeen, belangstellend praatje, tot samen bidden, tot diepe liefde koesteren. Ontvangen en uitdragen. Geven en nemen. Uitdelen en incasseren.

Relaties dus.