Ik ben zo moe

Ik ben zo moe.

Ik ben zo moe.
Van het slapen, ja.
Het niet goed slapen.
Mijn lichaam dat in rust te veel beweegt.
Mij mijn diepe slaap ontfutselt.
Zelfs door de medicijnen heen, mij mijn rust niet langer gunt.
Ik ben echt moe.

Maar.
Ook anders.
Want ik ben zo moe.
Van al het nieuws.
Dat over elkaar heen buitelt.
Elkaar overtreft in tegenstrijdigheid.
In gradaties van onmacht en verbazing.
Vraagtekens zet bij de beheersbaarheid van alles wat we doen en laten.
Is er nog hoop voor de toekomst?
Is er nog leven na vandaag?
Ik ben zo moe.

Ik ben zo moe.
Van al het denken, van de vragen, van de beelden, van het vele leed, waar ik letterlijk naast of tussen sta.
Omringd door tegenspoed, ellende, ziekte, dood.
Van de onmacht ook.
Wat kan ik doen?
Ik ben zo moe.