Het leven bruist en broeit, groeit en stijgt.
Het breidt allemaal ongebreideld uit.
Alle ontwikkelingen gaan razendsnel.
Niets staat meer vast.
Nieuwer nieuws volgt nieuws, dat gisteren al weer vergeten lijkt.
We maken nieuws en nieuwe dingen.
We volgen cursussen en leren ons suf, om beter beslagen ten ijs te komen.
Het onderwijs is voortdurend in ontwikkeling.
Alles kan verbeterd en versneld worden.
Veranderen, verbeteren, verdiepen, optimaliseren, extrapoleren.
Groei, en nog meer groei.
Is er een eind aan?
Zijn er grenzen?
Stopt het vanzelf?
Ik word er zo moe van, de laatste tijd.
En ik ben van nature juist een nieuwsgierig en leergierig type.
Dus ik ben gericht op kennis, liever nog wijsheid.
Maar ik trek het niet meer.
Het duizelt mij.
Het houdt op.
Nu.
Hier.
Ik wil niet verdrinken.
Ik zie en geloof dat de wereld die God schiep, een ingewikkeldheid heeft, een complexiteit met diepgang, die ongelooflijk is. Hieruit is op te maken dat God groot is en uitzonderlijk. Daar mogen wij een loflied op zingen. Daar mogen wij ons over verwonderen. Elke dag weer. Ons over verbazen. Voor knielen. De schepping is magnifiek, ik blijf het zeggen, ik blijf er beelden van maken, ik probeer er woorden voor te vinden.
Maar heeft God ook bedoeld om alles te willen doorgronden, tot in de kleinste details? Mensen besteden hun leven aan het ontleden van alle mogelijke kennis over alle mogelijke onderwerpen.
Maar is dat het doel van het leven?
