Chemie en synergie

Er is een geduldig visje, dat zich verwonderd drijven laat in de eigen wereldvijver vol gedachten, vredig voortkabbelend in het water van de tijd, gevoed door binnengehaalde ideeën en gedeelde ontdekkingen. Het kijkt eens hier en hapt eens daar, zoekt spiedend in de diepzinnige duisterdiepte of wentelt en koestert zich in de reflecterende impulsen van gevangen hemellicht, glinsterend aan de oppervlakte. Het blaast de ganse dag ontspannen bellen van luchtig plezier.

Er is een klein, grijs muisje dat soms schielijk zijn warme holletje verlaat en op een holletje de dolle wereld verkent, al dolende en licht verscholen, op zoek naar een rijk kleurenpalet van adembenemende vertoningen van diversiteit. En dan weer terugkeert op het warme nest van overdenking en ontplooiing. Een fervent verzamelaar van indrukwekkende indrukken dus. Ruikend, registrerend, fluisterend, onderzoekend, vragend, herkauwend en ontledend. Zijn hol is een formidabele trofeeënkast vol weelderige kunst geworden.

Er is een vrolijke vlinder, die dartelen wil, in de vrijheid van het luchtledige, op de adem van de wind, voortdurend verder gedreven door flinterdunne en ragfijne vleugels van geduldige liefde, nieuwe werelden ontsluitend en ontdekkend, zich lavend aan ervaringen van groei en bloei en mededeelzaamheid. Zijn teerheid is genade en zijn kwetsbaarheid een kostbare gave.