Sow for yourself righteousness, reap the fruit of steadfast love; break up your fallow ground, for it is the time to seek the Lord, that He may come and rain salvation upon you (Hosea 10:12).
Posts tonen met het label zaad. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zaad. Alle posts tonen
zondag 8 april 2018
O Lente-God
O Winter-God, waar was U toch?
Ik heb op U gewacht.
Zo lang.
Tegen de klippen op gebeden en gewandeld.
Geploeterd door de modder van de winter.
Langs de dorheid op het land.
Kaal en naakt.
Ontdaan van alle kleur.
Nat en drassig.
Kil en fris.
Eenzaam.
In de stilte.
Heel alleen.
Ik heb U gemist.
Gehoopt.
Gewacht.
Gezwegen.
Je zou er zomaar.
Somber van kunnen worden.
Maar.
Toch ook.
Verwacht.
Geloofd.
Ondanks alles.
Zacht, maar hardnekkig.
In het licht van de lente.
Die weer zou komen.
Ooit.
***
zondag 11 december 2016
Grijs
Het was grijs.
Gisteren.
Mistig.
Somber.
Donker.
Kaal.
Bruin.
Vaal.
Echt herfst.
Niet de herfst van licht.
Van kleuren.
Van paddenstoelen.
Van zonnestralen.
Van storm en wolken.
Maar de herfst van mist.
Zwaarmoedige, zichtbeperkende, kleurloze mist.
Een treurmis in c-kleine terts.
In mineur.
En het miezerde.
Er vielen minuscuul kleine druppeltjes.
Luchtvochtigheid bijna 100%.
Kortom.
Het nodigde allemaal ongelooflijk uit tot thuisblijven.
Bij de kachel en de warmte.
Tussen vier veilige muren.
Maar nee.
Dat liet ik niet op me zitten.
Ook dit is het leven.
De gang van de seizoenen.
Het uitgebluste leven.
De naderende winter.
Van de dood.
En dat wilde ik ondergaan.
Mee beleven.
Vastleggen.
Want de dood hoort bij het leven.
Niet als verwantschap.
Deel van.
Maar als contrast.
Als uiteinde.
Als er geen hoop is.
Maar.
Ooit.
Is het zaad van de liefde gestrooid.
In de bodem van geloof.
En het wacht.
Nu.
Geduldig.
Vol vertrouwen.
Dag na dag.
Nacht na nacht.
Eindeloos.
Verlangend.
Wachtend.
Op de hoop.
Van de lente.
Op het ontspruiten van licht.
Van leven.
Op het openbaren van kleur.
Op de voltooiing van nieuw leven.
Op leven zonder dood.
Op de zomer van volkomen.
Daarom.
Sta ik op vaste grond.
Loop in de modder.
Van gebrokenheid.
Nu, nog steeds, al lang.
In de regen.
Trotseer de kou.
Het grijs.
Leg ik vast.
Hou ik voor.
Als spiegel.
Doorkijkspiegel.
Op later.
Op dan.
Kom.
Kijk.
Leef mee.
Doorleef.
Ervaar.
Omarm.
Het grijs, het bruin, het kleurloos.
Het gebrek aan licht.
En wacht.
Hoop.
Verlang.
Doorzie.
Kijk vooruit.
Reik.
Spring.
Dans.
Zing.
Zing.
Bid.
Geloof.
zondag 11 oktober 2015
Ik ben zo moe
Ik ben zo moe.
Ik ben zo moe.
Van het slapen, ja.
Het niet goed slapen.
Mijn lichaam dat in rust te veel beweegt.
Mij mijn diepe slaap ontfutselt.
Zelfs door de medicijnen heen, mij mijn rust niet langer gunt.
Ik ben echt moe.
Maar.
Ook anders.
Want ik ben zo moe.
Van al het nieuws.
Dat over elkaar heen buitelt.
Elkaar overtreft in tegenstrijdigheid.
In gradaties van onmacht en verbazing.
Vraagtekens zet bij de beheersbaarheid van alles wat we doen en laten.
Is er nog hoop voor de toekomst?
Is er nog leven na vandaag?
Ik ben zo moe.
Ik ben zo moe.
Van al het denken, van de vragen, van de beelden, van het vele leed, waar ik letterlijk naast of tussen sta.
Omringd door tegenspoed, ellende, ziekte, dood.
Van de onmacht ook.
Wat kan ik doen?
Ik ben zo moe.
Ik ben zo moe.
Van het slapen, ja.
Het niet goed slapen.
Mijn lichaam dat in rust te veel beweegt.
Mij mijn diepe slaap ontfutselt.
Zelfs door de medicijnen heen, mij mijn rust niet langer gunt.
Ik ben echt moe.
Maar.
Ook anders.
Want ik ben zo moe.
Van al het nieuws.
Dat over elkaar heen buitelt.
Elkaar overtreft in tegenstrijdigheid.
In gradaties van onmacht en verbazing.
Vraagtekens zet bij de beheersbaarheid van alles wat we doen en laten.
Is er nog hoop voor de toekomst?
Is er nog leven na vandaag?
Ik ben zo moe.
Ik ben zo moe.
Van al het denken, van de vragen, van de beelden, van het vele leed, waar ik letterlijk naast of tussen sta.
Omringd door tegenspoed, ellende, ziekte, dood.
Van de onmacht ook.
Wat kan ik doen?
Ik ben zo moe.
woensdag 27 mei 2015
zondag 24 mei 2015
Er hangt iets in de lucht
er hangt iets
in de lucht
het is zomaar
niet te vangen
er is een lichtje
aangedaan
er is wat meer
te zien dan anders
er is een vuurtje
aangewakkerd
het wonder
van verlangen
voel je het niet
merk je het niet
valt het niet op
zondag 29 maart 2015
Sta even stil
Kom.
Sta even stil.
Laten we zwijgen.
Heel even.
De bezigheden stop.
De woorden op.
De oneindige vragen laten staan.
Antwoorden wachten wel, als ze al komen.
Hou de tijd in.
Haal adem.
En kijk.
Kniel.
Buig.
Er gebeurt hier iets.
Te groot, te veelomvattend.
Te onbegrijpelijk.
Te onbegrepen.
Te hoog, te ver, te diep.
Te bovenmenselijk.
Te gek voor woorden.
De worsteling in mij.
De strijd van wat ik denk te willen.
Van wat ik voel te doen.
De liefde die er brandt.
Het wonder dat er broedt.
Het leven dat er bruist.
Het vat vol energie.
De boom van gaven en talenten.
Sta even stil.
Laten we zwijgen.
Heel even.
De bezigheden stop.
De woorden op.
De oneindige vragen laten staan.
Antwoorden wachten wel, als ze al komen.
Hou de tijd in.
Haal adem.
En kijk.
Kniel.
Buig.
Er gebeurt hier iets.
Te groot, te veelomvattend.
Te onbegrijpelijk.
Te onbegrepen.
Te hoog, te ver, te diep.
Te bovenmenselijk.
Te gek voor woorden.
De worsteling in mij.
De strijd van wat ik denk te willen.
Van wat ik voel te doen.
De liefde die er brandt.
Het wonder dat er broedt.
Het leven dat er bruist.
Het vat vol energie.
De boom van gaven en talenten.
zaterdag 28 maart 2015
De zin van het leven
De zin van het leven begint met een Hoofdletter en eindigt met een punt. Dit is een taalkundige metafoor, een gelijkenis. Met gewone taal beelden gebruiken om iets anders mee aan te duiden. Hij lijkt in eerste instantie leuk, deze zin, maar ik geloof er eerlijk gezegd geen snars van.
De afgelopen weken stonden we namelijk als familie twee keer aan het graf, de ene keer bij dat van een overleden tante, afgelopen donderdag bij dat van een oom. Ze waren beiden ruim over de tachtig jaar, en je weet dat het bij het leven hoort, dat een mens ook eens zal overlijden. Want het leven is nu eenmaal eindig en de dood is onherroepelijk.
Terwijl je met een relatief klein koppeltje familie, buren en vrienden bij elkaar staat, rondom het lichaam dat net in het graf verdwenen is, en je luistert naar o zo bekende woorden, kijk je eens om je heen, naar de andere graven, soms met verweerde grafstenen, met daarop bijna onleesbare namen, onder statige bomen. Hier en daar een bosje fleurige bloemen.
Maar ondertussen gaat het leven zelf door. De vogels houden niet op met zingen. Het verkeer raast gewoon door op enige kilometers afstand. En zelf moet je ook weer verder, je betuigt je deelneming, je wenst elkaar sterkte, je maakt hier en daar een praatje met neven en nichten, die je normaal niet zo vaak ziet, maar je kunt niet lang bij elkaar blijven. Alles roept je weer terug naar je dagelijkse bezigheden en beslommeringen. 'Life goes on ...'
Maar het blijft ook doorsudderen in je gedachten. Wat is nou de zin van het leven, als het toch weer ophoudt? Als het blijft bij die punt? Op is op? Over en uit? En veel mensen geloven dat. Dit is het, hier blijft het bij. Maar in dat mijmeren komt ook verzet naar boven.
Het kan niet.
Dit kan niet alles zijn.
Elk leven wordt ook gekenmerkt door relaties.
Er is liefde geweest, en die houdt niet zo maar op, die dooft zelfs niet langzaam uit.
En de woorden die gesproken werden, daar bij die beide graven, getuigden er gelukkig ook van.
Er is meer.
Natuurlijk is er meer.
Er is ook hoop.
Er is een ander leven, het houdt niet op.
Het mooiste komt nog.
De afgelopen weken stonden we namelijk als familie twee keer aan het graf, de ene keer bij dat van een overleden tante, afgelopen donderdag bij dat van een oom. Ze waren beiden ruim over de tachtig jaar, en je weet dat het bij het leven hoort, dat een mens ook eens zal overlijden. Want het leven is nu eenmaal eindig en de dood is onherroepelijk.
Terwijl je met een relatief klein koppeltje familie, buren en vrienden bij elkaar staat, rondom het lichaam dat net in het graf verdwenen is, en je luistert naar o zo bekende woorden, kijk je eens om je heen, naar de andere graven, soms met verweerde grafstenen, met daarop bijna onleesbare namen, onder statige bomen. Hier en daar een bosje fleurige bloemen.
Maar ondertussen gaat het leven zelf door. De vogels houden niet op met zingen. Het verkeer raast gewoon door op enige kilometers afstand. En zelf moet je ook weer verder, je betuigt je deelneming, je wenst elkaar sterkte, je maakt hier en daar een praatje met neven en nichten, die je normaal niet zo vaak ziet, maar je kunt niet lang bij elkaar blijven. Alles roept je weer terug naar je dagelijkse bezigheden en beslommeringen. 'Life goes on ...'
Maar het blijft ook doorsudderen in je gedachten. Wat is nou de zin van het leven, als het toch weer ophoudt? Als het blijft bij die punt? Op is op? Over en uit? En veel mensen geloven dat. Dit is het, hier blijft het bij. Maar in dat mijmeren komt ook verzet naar boven.
Het kan niet.
Dit kan niet alles zijn.
Elk leven wordt ook gekenmerkt door relaties.
Er is liefde geweest, en die houdt niet zo maar op, die dooft zelfs niet langzaam uit.
En de woorden die gesproken werden, daar bij die beide graven, getuigden er gelukkig ook van.
Er is meer.
Natuurlijk is er meer.
Er is ook hoop.
Er is een ander leven, het houdt niet op.
Het mooiste komt nog.
zondag 20 juli 2014
Gebroken spiegel
Het viel.
Met veel gekletter.
Hard aan diggelen.
Wij schrokken allemaal.
Hielden heel even de adem in.
Alle woorden hielden stil.
Ongemakkelijk.
En aangedaan.
Het was.
Te verwachten.
We zagen het komen.
Het lag op de loer.
Het wachtte al langer.
Op een moment
Als nu.
En wij?
Wat nu?
Wat konden wij doen?
Hadden wij kunnen voorkomen?
Waren wij mede schuldig?
Moesten wij nu gaan rapen?
Brokstukken?
Lijmen?
Helen?
Met veel gekletter.
Hard aan diggelen.
Wij schrokken allemaal.
Hielden heel even de adem in.
Alle woorden hielden stil.
Ongemakkelijk.
En aangedaan.
Het was.
Te verwachten.
We zagen het komen.
Het lag op de loer.
Het wachtte al langer.
Op een moment
Als nu.
En wij?
Wat nu?
Wat konden wij doen?
Hadden wij kunnen voorkomen?
Waren wij mede schuldig?
Moesten wij nu gaan rapen?
Brokstukken?
Lijmen?
Helen?
***
Mijn kind.
Ik ben hier.
Ik zie je.
Ik hoor je hart.
Huilen.
Ik ken je tranen.
Ik vang ze op.
Huil maar.
Laat maar gaan.
Geef maar over.
Schaam je niet.
donderdag 17 april 2014
Stilte
openbaart
de onrust
diep
van binnen
die ongemerkt
is opgehoopt
die ongemerkt
is opgehoopt
stilte
is het zwijgen
tussen
twee woorden
spanning
stilte
is een
te vaak
gesloten deur
stilte
is ons struikelblok
het vat
dat wij geneigd
zijn telkens
weer te vullen
met verantwoordelijkheid
donderdag 20 maart 2014
Een fontein van leven
de lente
bloesemt zich
verbaasd
naar buiten
wat verborgen
was komt nu
naar boven
aarzelend
zoekt het
naar licht
wat
zo zwak
leek blijkt
te sterk
en breekt
aan alle kanten
open bloeit
in vele kleuren
op
donderdag 26 december 2013
Geloof je 't zelf ... (1)
Geloof je 't zelf ...?
Dat dat allemaal is gebeurd, toen?
Dat dat waar is?
Was je erbij?
Dat dat allemaal nog gaat gebeuren?
Geloof je echt in wonderen?
Heb je dan geen verstand gekregen?
Kun je niet logisch denken?
Ben je wel goed bij je hoofd?
Je bent toch niet gek?
Ach, wat zal ik zeggen ...?
Het is niet zo moeilijk om te geloven als je het ziet.
Voor je neus.
De zomer in vol ornaat.
De kleuren.
De veelzijdigheid.
De bloei.
De pracht en de praal.
Een wonderwoestijn.
Dat dat allemaal is gebeurd, toen?
Dat dat waar is?
Was je erbij?
Dat dat allemaal nog gaat gebeuren?
Geloof je echt in wonderen?
Heb je dan geen verstand gekregen?
Kun je niet logisch denken?
Ben je wel goed bij je hoofd?
Je bent toch niet gek?
***
Ach, wat zal ik zeggen ...?
Het is niet zo moeilijk om te geloven als je het ziet.
Voor je neus.
De zomer in vol ornaat.
De kleuren.
De veelzijdigheid.
De bloei.
De pracht en de praal.
Een wonderwoestijn.
zondag 27 oktober 2013
De herfst is een beeldgedicht
de herfst
is een beeldgedicht
van de tijd
ooit
moeten wij
onze gekleurde
herinneringen
laten gaan
zaterdag 5 oktober 2013
Onmogelijkheden
Soms zie je het in de natuur.
Waar je elke dag langskomt.
Wordt je aandacht getrokken.
Valt het op.
Komt het binnen.
Een rubberen afwateringspijp. Ligt er al heel lang, te midden van groen van gras en planten, te midden van de kleuren van het landschap en de bloemen. Bijna één met de omringende natuur.
We kennen die gelijkenis van het zaad, wat niet landt in de grond, maar op de harde rots, op de platgetreden paden of te midden van overwoekerend onkruid.
Maar hier zien we het omgekeerde. Zaad dat zich hecht aan tegennatuurlijkheid. Rubber. Kunststof. Onvruchtbare bodem.
Zou je denken.
Maar met geduld, met regen, met het licht van de zon, tussen de luwte van twee treurwilgen, na lang wachten, is er iets tevoorschijn gekomen.
Leven uit dood.
Natuur op tegennatuurlijkheid.
Mogelijkheid op onmogelijkheid.
Het wonder van het schijnbaar gewone.
Taaie teerheid.
woensdag 22 mei 2013
woensdag 17 april 2013
Woorden
wat mooi
dat woorden
de werkelijkheid
kunnen vertalen
naar begrip
en houvast
wat jammer
dat woorden
altijd weer
te kort
zullen schieten
om wonderen
en onzichtbare
realiteiten
uit te beelden
of te vangen
in beheersbare
materie
of ligt
wellicht
in die beperking
de kracht
van verbeelding
juist verborgen
vrijdag 29 maart 2013
Paradox
Hij hangt.
Aan het dode hout.
Tussen hemel en aarde.
Alleen.
Kijkt de dood in de ogen.
Die zichzelf het Leven noemde.
De Herder.
Als een schaap geslacht.
Het levende water.
Met dorst.
Het Licht in de diepste duisternis.
De doodlopende Weg.
Tot leugenaar bestempeld.
Met een drogreden.
Een verdraaide halve waarheid.
Door theologen.
Zoekers naar waarheid.
Oorsprong.
Bedoeling.
Meesters in versnippering en ontleding.
Verbogen kennis.
Volgers van God.
Een god, die ze zelf tot beeld hadden gevormd.
Berecht door het Romeinse recht.
Met een vraag waar geen antwoord op kwam.
Geen antwoord op is.
'Wat voor kwaad heeft Hij dan gedaan?'
De echte schuldige waste zijn handen in onschuld.
Uitgekotst door de mensen.
De democratie van de waan van de dag.
Even geleden 'hosanna', nu 'weg met Hem.'
Bespot door criminelen, afgedwaalden, gestruikelden.
Beschimpt, gemarteld door soldaten.
Wetsdienaars zonder gevoel.
Verlaten door volgers, discipelen, bangerikken.
Verloochend door Petrus.
Verraden door Judas.
Zij, die het dichtst bij Hem stonden.
Hem dachten te begrijpen.
Overvallen door onwetendheid.
De maakbare mensenwereld ontspoord.
Om de Waarheid aan de schandpaal te nagelen.
Paradox.
Aan het dode hout.
Tussen hemel en aarde.
Alleen.
Kijkt de dood in de ogen.
Die zichzelf het Leven noemde.
De Herder.
Als een schaap geslacht.
Het levende water.
Met dorst.
Het Licht in de diepste duisternis.
De doodlopende Weg.
Tot leugenaar bestempeld.
Met een drogreden.
Een verdraaide halve waarheid.
Door theologen.
Zoekers naar waarheid.
Oorsprong.
Bedoeling.
Meesters in versnippering en ontleding.
Verbogen kennis.
Volgers van God.
Een god, die ze zelf tot beeld hadden gevormd.
Berecht door het Romeinse recht.
Met een vraag waar geen antwoord op kwam.
Geen antwoord op is.
'Wat voor kwaad heeft Hij dan gedaan?'
De echte schuldige waste zijn handen in onschuld.
Uitgekotst door de mensen.
De democratie van de waan van de dag.
Even geleden 'hosanna', nu 'weg met Hem.'
Bespot door criminelen, afgedwaalden, gestruikelden.
Beschimpt, gemarteld door soldaten.
Wetsdienaars zonder gevoel.
Verlaten door volgers, discipelen, bangerikken.
Verloochend door Petrus.
Verraden door Judas.
Zij, die het dichtst bij Hem stonden.
Hem dachten te begrijpen.
Overvallen door onwetendheid.
De maakbare mensenwereld ontspoord.
Om de Waarheid aan de schandpaal te nagelen.
Paradox.
zaterdag 16 maart 2013
Zo
zo
als het manna
vlok voor vlok
uit verre hemelen
teer en wit
als een deken
van rust en stilte
neerdaalt
als een beloftevol
wonder van reinheid
zo
als het licht
met ingehouden adem
in de duistere nacht
ligt te wachten
om te mogen dagen
in de uren
van aanschouwen
zo
als reflectie
van breekbaar licht
op vergane glorie
van betere tijden
ook voorbode
kan zijn
van hoop
die nog vervuld
zal gaan worden
zo
als een lijster
in de kilte
van de morgen
uitbundig kan zingen
van de zomer
die zeker
zal komen
zo
als het zaad
van hoop
dat onzichtbaar
en langdurig
in geduldige grond
wacht
op de komst
van de lente
van bloei en groei
in volle glorie
donderdag 21 februari 2013
Weerbarstig (2)
ooit
werd ik
gezocht
door een woord
een woord
dat alles
aan het licht
heeft gebracht
alles omvat
en doorziet
maar
ik was
te weerbarstig
te kritisch
en vol vragen
over wat
voor ons
verborgen is
waardoor er
onoverbrugbare
afstand bleef
maandag 11 februari 2013
Lichter dan het leven
wij zochten
altijd
overmoedig
de confrontatie
wij kletterden
geestdriftig
met het woord
als zwaard
van beter
weten
wat
wisten wij
van liefde
maar
toen het woord
ons raakte
onverwacht
en tegendraads
haaks op
de logica
van zekerheid
werden wij
zachter
leerden wij
voorzichtig
voorzichtig
luisteren
naar elkaar
vrijdag 8 februari 2013
Er ligt een laag van kille liefde ...
er ligt
een laag
van kille
liefde
op het kale
landschap
van de vroege
wintermorgen
vol ongeduld
te wachten
op de zon
van verre lente
het is een witte waas
van tederheid
die uit de hemel
daalde
in vederlichte
brokjes
pril geluk
er groeide
in de duisternis
van deze dorre nacht
een flinterdun
kristallen
briesje
breekbaarheid
maar
als ik dan
met zorg
en tederheid
die vlokjes hagel
en dat laagje ijs
met warme handen
tracht te vangen
in aanraakbaarheid
dan smelt
het weg
in vloeibaar
tranenwater
van voorbij
Abonneren op:
Posts (Atom)