Misty morningsilence

Wat zullen wij dan zeggen ...

Waar o waar

waar

o

waar

zijn

de woorden

gebleven

verstild

verdreven

verdwaald

verdwenen

waar

is de zin

om zinnige zinnen

te verzinnen

door verzwolgen

de slaap

is van dromen

ontdaan

de hoop

en de visioenen

van weleer

ze zijn

er niet meer

de dichtbron

is wellicht

te ver dicht

geslibd

ideeën

ontsproten

gewogen

geworsteld

ze zijn

verdroogd

vervluchtigd

vervlogen

Dolende zwerver

ooit
is mij
het licht
geschonken
het wonder
van geest
en vrijheid
van zijn

God
gaf mij
voor ik
het door had
adem
leven
lijf
en ziel

er ging
een lichtje
aan

al vroeg
is het zoeken
begonnen
als drang
naar meer
en diep
hoger
en verder
dan te zien

O Lente-God

O Winter-God, waar was U toch?
Ik heb op U gewacht.
Zo lang.

Tegen de klippen op gebeden en gewandeld.
Geploeterd door de modder van de winter.
Langs de dorheid op het land.
Kaal en naakt.
Ontdaan van alle kleur.
Nat en drassig.
Kil en fris.

Eenzaam.
In de stilte.
Heel alleen.

Ik heb U gemist.
Gehoopt.
Gewacht.
Gezwegen.
Je zou er zomaar.
Somber van kunnen worden.

Maar.
Toch ook.
Verwacht.
Geloofd.
Ondanks alles.
Zacht, maar hardnekkig.
In het licht van de lente.
Die weer zou komen.
Ooit.

***

Het blijft stil

Het thema van de #Bloghop van @Christelijkewebloggers voor de maand maart is: 'God ervaren in je leven'.

Toen ik dat las, begon er iets te kriebelen.
God ervaren in je leven?
Kan dat dan ...?
God ...?

God is toch de Gans Andere?
De Andere Dimensie?
De Onaanraakbare?
De Onkenbare?

En wij?
Wij zijn toch mensen?
Tijdelijk, kwetsbaar, sterfelijk, zwak?
Dat gaat toch niet samen, dat zijn twee andere grootheden?
Dat wil zeggen het Allergrootste en het allerzwakste.
De Almacht en het stof der aarde.

Wij kunnen God helemaal niet ervaren in ons leven.
We zouden het niet aankunnen.
We zouden onmiddellijk de dood sterven.

En ja, ik ken de verhalen, de wonderlijke overleveringen, de mooie dingen die mensen kunnen meemaken of zeggen mee te maken.
Maar het kan gewoon niet.
Niet rechtstreeks.
Niet direct.
Niet in het hier en nu.
God is te groot voor ons.
De kloof tussen ons is te diep, te ver, te breed.
De sterfelijkheid kan de Onsterfelijke niet ontmoeten of ervaren.

Onze dimensie wordt begrensd door ruimte en tijd.
Ons leven is ooit begonnen, wonderlijk ontstaan.
Maar de dood is een grens, waar wij niet overheen kunnen zien.

***

Schaduwdal

vanuit

een dal

vol mist en regen

tot de boorden

vol van duisternis

ja

vanuit

een heel

diep donker

schaduwdal

verlang ik

net zo diep

en dominant

naar al wat

verder is

dan ik

kan zien

of voelen

en ervaren

gevangen

en gedreven

door verlangen

naar het licht

de verte

het leven

en de liefde

trek ik

mij terug

uit al het aards

gedruis

De stilte is een broedwoestijn

wees

niet bang

wacht niet lang

koester zwijgen

hou maar even

je adem in

en sta stil

bij het leven

wandel rustig

door de dag

laat

het los

laat

het gaan

laat

je woorden

waaien

sluit

je ogen

zet

je hart

maar open

en laat

gerust

verwondering

toe

de stilte is

een broedwoestijn

een mijmerbos

een luisterlied

het zaaigoed

voor de zomer

Leeg van woorden

Het leven is een geschenk.
Het leven is een wonder.
Een aaneenschakeling van vele wonderlijke wonderen.
Een lange ademtocht vol licht en liefde.
Vlinders, vogels, wolken, kleur.
Een lente vol ontplooiing.
Een zomer van uitbundigheid.
Een herfst van ingehouden adem en uitspattingen in kleur.

Maar het leven is ook de winter.
Kaal en naakt, kil en stil, licht en wit.
Leeg van woorden.
Uitgeblust.
Eindeloos wachten.

Het leven is ook de nacht.
Kaal.
Zwart.
Rust.
Leeg.
Weg.
Slapen.

Het leven is ook een struikelpad.
Een slingerdans, een dwaalwoestijn.
Vol breuken en gebrokenheid.
Vol losse eindjes en open vragen.
Vechten tegen regen, wind, duistere dromen.
Worstelen.
Vechten.
Bidden tegen de klippen op.

Silenzio

Luister

Het knettert.
Het ratelt.
Het schreeuwt.
Het wauwelt.
Het roept.
Het rent.
Het doet.
Het borrelt.
Het waait.
Het dwaast.
Het raaskalt.
Heel de dag door.

Baasjes.
Bralkikkers.
Branieschoppers.
Roeptoeters.
Leeghoofden.
Kilharten.

Allemaal herrie.
Allemaal haast.
Allemaal bombarie.
Alles roept om aandacht.
Ononderbroken.
Continu.

Het went nooit.

Maar.
Het leidt af.
Het verdoezelt.
Het verduistert.

Want.
Alles waait immers weer over.
Als de nacht valt.
En de ogen sluiten.

Of als uiteindelijk.
De dood het laatste woord krijgt.
Lijkt te krijgen.

Daarom.

Avondtuintje

De zon staat laag.
Het licht ebt weg.
De schaduwen zijn lang en dwars.
Het contrast groeit traag in uitgesprokenheid.
De dag nadert zijn einde.
Hier en daar een zorgenwolkje schuift voorbij.
De tijd hapert.

Hij zit en ziet.
En denkt.
En wacht.
Op de nacht.
Die straks zal komen.

De wind is gaan liggen.
De hemel kleurt zacht.
Het wemelt van wat dansende insecten.
De avond valt in slowmotion, vleit zich in schemertijd.
De stilte nestelt zich tussen de laatste gaten van de dag.

Hij mijmert op de golven van gedachten en gevoelens.
Heen en weer op een trage deining.
Op het ritme van een leven.
Op de cadans van rust.

De tijd rijpt

terwijl

wij rusteloos

blijven jagen

naar al

het tastbare

wat maar 

te vinden is 

en onszelf

eindeloos

begraven

in bezigheden

en drukdoenerij

vertrappen

wij maar

al te vaak

de stiltebloemen

in de modder 

bestormen

onbehouwen

de beeldenhemel

en bouwen

onze woordentuin

van zogenaamde

logica

Ik worstel met woorden

ik

worstel

met woorden

en tracht

voortdurend

het wonder

van licht

te vangen

in beelden

ik graaf

in de diepte

naar een poging

tot oorsprong

ik reik

bij voortduur

voorbij

mijn eigen

kijken

en verstand

ik voed

met liefde

het verlangen

naar verder

dan de horizon

Het licht is anders

Het is zo koud.

Het is zo kil.

Het is zo anders.

Zo alleen.

Zo veel dingen.

Langs mij heen.

Zo veel mensen.

Om mij heen.

Zo alleen.

Zo veel woorden.

Zo veel herrie.

Zo veel ruzie.

Zo veel pijn.

Ik trek mij terug.

In mijn cocon.

Van stilte.

Mijn alleen.

De wereld.

Draait maar door.

Alles versnelt.

Naar het einde.

En ieder gaat voort.

Alsof het einde.

Nooit zal.

Komen.

Zo stil.

In mij.

Zo leeg.

In mij.

Zo helemaal.

Alleen.

Onderweg

o

God

van licht

en leven

ik zie

U niet

ik vind

U niet

tussen

de stenen

muren

tussen

de mensen

drukte

van belang

tussen

de holle

woorden

want

U bent

te verheven

Meer dan de ziel ooit bevatten kan

het lichaam

is moe

het hoofd

zit op slot

het hart

is verdwaald

de woorden

zijn kwijt

en de inspiratie

is langzaam

weggeëbd

ja

de nacht

is zwart

als de dood

en als de winter

kil en ijselijk

stil

Requiem

ik zou

zo graag

een requiem

willen zingen

diep vanuit

mijn hart

woord

voor woord

gedragen

door de wind

naar verder

en naar boven

een droevige

melodie op

de lage toon

van smart

en wanhoop

jouw hart

jouw leven

en jouw dood

ik zou

zo graag

mijn vragen

diep in mij

verborgen

willen delen

in de nacht

van zwart

Zeg ...

zeg

weet je 

het al

zie je

het ook

voel je

het aan

het herfst

al een 

beetje

de zomer

loopt op

een eind

gehavende

vleugels

van onrustige

vlinders en

verdwaalde

libellen

Idee

een idee

is geen ei

waarvan

je eerst

voorzichtig

de harde

woorden

af moet

pellen

om zo

de zachte kern

te ontwaren

in een vage

verte van

vermoeden

een briljante

maar daarom

meestal

onnavolgbare

filosofie

ontsproten

aan een al

te diepzinnig

brein

nee

een idee

is een klein

sterrenstofje

een luchtig briesje

een druppel hemel