Little white world

Vlinderwereld

Klein wereldleed

Klein wereldleed.

Gisteren in de regen.

Een libel op een blad.

Heidelibel.

Waarschijnlijk net uitgeslopen.

Maar gehandicapt ter wereld gekomen.

Eén vleugel was verfomfaaid.

Half omgevouwen.

Als een harmonica.

Ik heb hem nog een duwtje gegeven.

Durfde niet de vleugel te pakken.

Bang het nog erger te maken.

Maar hij viel, op het randje bleef hij even hangen.

Toen maar op het volgende blad geschoven.

Wat kon ik doen?

Meenemen ging niet.

Over laten aan de natuur dan maar ....

Hard, maar waar.

Er zat weinig anders op.

Wellicht dat de zon nog wonderen kon doen.

De andere dag.

Wie weet.

Klein wereldleed.

Verwonderwereld

Zeg.
Luister eens.
Beste vriend.
Die ik niet goed ken.
Geachte vreemde.
Die ik in veel herken.
Eenzame zwerver.
Langs heg en steg.
Die ik al dwalende ontmoet.

Sorry.
Dat ik je aanspreek.
Althans, het woord tot je richt.
Op doods papier, maar welgemeend.
Je aandacht wil vragen.
Voor eventjes maar.
Ik ben namelijk niet zo'n spreker.
Normaal zou mijn pad het jouwe kruisen.
En zouden we ieder weer verder gaan.
Dag na dag.

Sta heel even stil.
Kijk om je heen.
Zie je het wel?
Ik bedoel.
Je leeft wel.
Je doet wat je doen moet.
Het gaat zo zijn gangetje.
Maar voor je het weet, ben je oud.
Leef je wel echt?
Het is geen verwijt, weet je.
Het is meer een vraag.

En ik?
Ik zit er zo vol van.
Ik ben er zo druk mee.
Met indrukken van het schone.
Met woorden die mij raken.
Met verhalen die er toe doen.
Met het diepe en het hoge.
Met deze hele verwonderwereld
Dat ik wel eens vergeet te leven.
Ik bedoel, voor ik het weet, ben ik ook oud.

Daarom.
Goed dat ik je tref.

Wonderlijke schimmelwereld - zeldzame soort?

De paddenstoelenwereld is een wonderlijke schimmelverzameling, een zwammenoase van jewelste. En ik heb al veel soorten gezien, vooral dit jaar en de meeste daarvan zelfs dicht bij huis. 

Maar dit exemplaar kan ik echt niet thuisbrengen. Zelfs de hele soortenbank doorgeworsteld met bijna negenhonderd verschillende typen, maar ik kom hem nergens tegen.

Vreemd kronkelig, lange stelen, maar geen echte hoed, althans, die lijkt als het ware weer dicht te groeien, naar elkaar toe, tot één grote klont. Een prachtige structuur en een vrij aparte kleur.

Zou het een zeldzame soort zijn? Kan iemand me helpen? Heeft er iemand verstand van? Ik hoor het graag. 

Impressive white world

Schulp

Na deze wilde zomer.
Vol beelden van verwarring, zorgen, geruchten, huiver.
Vlammende waanzin, kille ogen.
Blinde haat.
Bruut en bloederig geweld.
Oplaaiende oorlogen.

Nu vele doden verder.
Elk mens telt.
Eén leven tegelijk.
Een keten van intens verdriet.
Werelden van steeds dichterbij gekomen pijn.

En als een schril contrast.
Van ons op afstand.
De vele lege woorden.
Die zo maar de geladen en breekbare stilte verstoren.
Kenmerkend voor eigen onmacht.
Machteloosheid.
Onverklaarbare scheuren in het zorgvuldig opgebouwde en gekoesterde vooruitgangsevolutiedenkbeeld.

De wereld escaleert

De wereld escaleert.
De maatschappij ontwricht.
Brandhaarden en korte lontjes alom.
In steeds hoger tempo naderen we een einde, voorzien maar kennelijk altijd onverwacht.

Want beschaving blijkt een dun laagje vernis.
Tolerantie heeft ook zo haar subjectieve grenzen.
De politiek is die van een bananenrepubliek.
De overheid regelt en gedoogt, controleert en decentraliseert, voorziet haar eigen vergadertijgers van nog vele eeuwen werk.
We leven tenslotte in een papieren systeem, alles is ten allen tijde te traceren.
De wereldeconomie draait ondertussen ongestoord op vals gebakken lucht.
Nieuwswisselingen temporiseren de hypes, terwijl verhoudingen zoek zijn.
Procenten minder groei worden al betiteld als diepe crisis.

En de massa weet het allemaal ook niet meer.
Zij is op drift geraakt, zwalkt stuurloos maar een beetje rond.
De luchtigheid knalt er daarom lusteloos op los.
Vrijheid kent geen tijd.
De waanzin regeert bij de waan van de dag.

En ook in de kerk geloven ze het wel.
Vormen verhitte discussiegroepen of discussiëren over kille vormen.
Houden het bij het oude of vernieuwen naar de nieuwste mode.
Melken de theorieën uit, spreken zalvende woorden.
Maar indruk wordt er niet meer mee gemaakt.
Want het zal allemaal wel los lopen.

Los.
Los gelaten.
Stuurloos.
Loos.
Leeg.
Lucht.

Gebroken spiegels.
Kan het nog erger worden?

Dichterlijke illusies

als je 

met gesloten ogen

sluimerend

en in rust

ligt te wachten

op de slaap

van verfrissing

die nog lang niet

lijkt te komen

dan dichten

zich in het duister

lichte woorden

speels

in intiem rijm

tot mooie gedachten

en sprookjesvergezichten

of ontspruiten

uit liefdevolle bron

van een flexibele geest

kleurrijke ideeën

en vurige luchtkastelen

rijp om in te wonen

of urenlang

in rond te dwalen

Vandaag heb ik de wereld gered ...

Vanmorgen vroeg al naar buiten om foto's te maken. Er was mist voorspeld. Maar helaas, niet bij ons, zo te zien. Het had een mooie combinatie geweest, mist, zon, en bos. Gelukkig bleef er nog genoeg moois om te bekijken en vast te leggen.

Plotseling zag ik een vlinder hangen, stil en op zijn kop, gevangen in een spinnenweb. Zielig ... Zo'n fragiel, fladderend, wonderschepsel, zo te moeten eindigen ...

Toen ik foto's nam, dichtbij natuurlijk, kwam er plotseling leven in. Hij worstelde zich een slag in de rondte om los te komen, tolde om en om aan een minuscuul, maar zeer vasthoudend draadje. Maar bleef vastzitten.

Ik heb een blaadje van de grond geraapt en voorzichtig het web losgetrokken. De vlinder worstelde ondertussen door, terwijl ik zo met het blaadje in mijn hand stond. Ik heb hem op een bloem gezet.

De vierde dimensie

Er is meer tussen hemel en aarde. Een veelgehoorde uitdrukking. Je wilt niet weten wat er allemaal te koop is op de markt die ‘spiritualiteit’ heet. Zelf heb ik het liever over het feit (dus niet geloof), dat er een andere werkelijkheid is. Die we niet kunnen zien of voelen, maar soms, heel af en toe, wel kunnen ‘ervaren’.

Je zou dat de vierde dimensie kunnen noemen. Naast de eerste drie, lengte, breedte en diepte. Onze werkelijkheid is namelijk beperkt, omdat we die alleen met onze zintuigen kunnen waarnemen. We zien, voelen, proeven, horen en ruiken. En dat is waar je als mens uitermate bedreven in wordt. In onze moderne, nogal hedonistische maatschappij lijkt dat het ultieme doel, zoveel mogelijk hebben, genieten, consumeren. Pluk de dag.

Toch dekt dat woord, de vierde dimensie, ook weer niet helemaal de lading. Die vierde dimensie is niet iets extra’s boven de andere drie, iets waar je naar kunt streven, iets wat je kunt grijpen op het moment dat je er naartoe gegroeid bent, in een volgende fase in je leven beland bent, zoals de boeddhisten geloven. Het nirvana, het complete niets, alles loslaten wat je aan de aarde bindt.

Ik denk namelijk dat onze werkelijkheid nogal beperkt is, qua ruimte, qua tijd. Niet vanuit ons standpunt gezien, maar bezien vanuit die andere werkelijkheid. Voor de mens, de aarde, de kosmos er was, voor de tijd er was, was God er al. Hij bedacht iets. Hij sprak. Hij schiep. Maar Hij maakte het zo, dat Hij naar ons kon kijken, terwijl wij Hem niet konden zien. En vanuit Zijn eeuwigheid, er altijd zijn, kan Hij onze tijd zien, van begin tot eind, in één oogopslag. Hij weet dus dingen, die wij (nog) niet weten, omdat het nog in onze toekomst verborgen ligt.