Wonder

ik

zou

wel graag

wat woorden

willen

vinden

om

het wonder

te verwoorden

van licht

dat zich liet

insluiten

in de kilste

duisternis

van leven

dat heel cool

de boze dood

opzocht en

overwon

maar

Het blijft stil

Het thema van de #Bloghop van @Christelijkewebloggers voor de maand maart is: 'God ervaren in je leven'.

Toen ik dat las, begon er iets te kriebelen.
God ervaren in je leven?
Kan dat dan ...?
God ...?

God is toch de Gans Andere?
De Andere Dimensie?
De Onaanraakbare?
De Onkenbare?

En wij?
Wij zijn toch mensen?
Tijdelijk, kwetsbaar, sterfelijk, zwak?
Dat gaat toch niet samen, dat zijn twee andere grootheden?
Dat wil zeggen het Allergrootste en het allerzwakste.
De Almacht en het stof der aarde.

Wij kunnen God helemaal niet ervaren in ons leven.
We zouden het niet aankunnen.
We zouden onmiddellijk de dood sterven.

En ja, ik ken de verhalen, de wonderlijke overleveringen, de mooie dingen die mensen kunnen meemaken of zeggen mee te maken.
Maar het kan gewoon niet.
Niet rechtstreeks.
Niet direct.
Niet in het hier en nu.
God is te groot voor ons.
De kloof tussen ons is te diep, te ver, te breed.
De sterfelijkheid kan de Onsterfelijke niet ontmoeten of ervaren.

Onze dimensie wordt begrensd door ruimte en tijd.
Ons leven is ooit begonnen, wonderlijk ontstaan.
Maar de dood is een grens, waar wij niet overheen kunnen zien.

***

Onlangs is mij een woord ontsnapt

onlangs

is mij

een woord

ontsnapt

gevlucht

verdwaald

verwaaid

verdampt

weg

gevlogen

uit de zin

van mijn bestaan

uit zijn verband

gerukt

ik

zoek

er naar

in hoofd

en hart

en dromen

en in het diepst

van mijn gedachtenmijn

Verwonderwereld

Zeg.
Luister eens.
Beste vriend.
Die ik niet goed ken.
Geachte vreemde.
Die ik in veel herken.
Eenzame zwerver.
Langs heg en steg.
Die ik al dwalende ontmoet.

Sorry.
Dat ik je aanspreek.
Althans, het woord tot je richt.
Op doods papier, maar welgemeend.
Je aandacht wil vragen.
Voor eventjes maar.
Ik ben namelijk niet zo'n spreker.
Normaal zou mijn pad het jouwe kruisen.
En zouden we ieder weer verder gaan.
Dag na dag.

Sta heel even stil.
Kijk om je heen.
Zie je het wel?
Ik bedoel.
Je leeft wel.
Je doet wat je doen moet.
Het gaat zo zijn gangetje.
Maar voor je het weet, ben je oud.
Leef je wel echt?
Het is geen verwijt, weet je.
Het is meer een vraag.

En ik?
Ik zit er zo vol van.
Ik ben er zo druk mee.
Met indrukken van het schone.
Met woorden die mij raken.
Met verhalen die er toe doen.
Met het diepe en het hoge.
Met deze hele verwonderwereld
Dat ik wel eens vergeet te leven.
Ik bedoel, voor ik het weet, ben ik ook oud.

Daarom.
Goed dat ik je tref.

Wonderen van ontplooing

Een lichtgewicht gedicht

ik zou

zo graag

een lichtgewicht

gedicht willen

ontfutselen

aan het licht

en woord voor woord

willen druppelhuppelen

als zegen van de hemel

voor wie maar

horen wil

en openstaat

voor zorgeloze

vluchtigheid

zo bandeloos

en vrij zo luchtig

en zo vrolijk zo

dartel en doortinteld

van de vreugde

van het leven

licht en fleurig

en haast

transparant zo

flinterdun

van kleur

door

mee te draaien

in een malle maalstroom

van invallende gedachten

een walsend dansje

willen laten doen

op de golven van

een glimlach

ja te vliegen

als een vogel

op de vleugels

van de tijd

Wording van een wonder

De wording van een wonder, het aanschouwen van een mirakel, het komen tot volle ontplooiing van nieuw leven, het evolueren tot openbaring. Altijd mooi om van dichtbij mee te mogen maken.

In dit geval van een Amaryllis, in tussenstappen vastgelegd, een proces van enkele dagen. De eerste foto dateert van 18 december, toen nog helemaal dicht, in de knop en onderdeel uitmakend van een kerstbakje. De andere datums staan er onder vermeld.

Grappig, mooi, intensief, kleurrijk, subtiel, fantastisch, wonderlijk, schoon ...

22-12-2015

24-12-2015

24-12-2015

Subtiel

Laten we eerlijk zijn.

Als je fotografeert.

Alert de wereld tegemoet treedt.

Altijd op jacht bent naar het licht.

Voortdurend je toestel bij de hand hebt.

Er bewust naar op zoek gaat.

Al best wat keren de altijd verschillende opkomst van de zon hebt vastgelegd.

In vele kleurnuances de ondergang van diezelfde zon aan de avond van de dag hebt mogen aanschouwen.

En soms ook, na vele dagen achtereen grijs of bewolkt, tevergeefs gewacht te hebben, weer onverrichter zake naar huis bent terug gekeerd.

Dan is zo'n morgen als gisteren, toen je live mocht meegenieten van de geboorte van het licht een bijzonder buitenkansje.

Een adembenemend moment, om niet snel te vergeten.

Een theatershow van stil vuurwerk.

Een fontein van nuances.

Daar doe je het voor.

Daar wacht je op.

Geduldig.

Een ode aan de verwondering

Onbereikbaar is het licht.
Wie zal de diepte van het water peilen?
Wat is de bron van vuur?
En wie weet de oorsprong van de wind?

Zo is ook de Ik ben.
De Onzichtbare.
Die eeuwig is.
Het Al van overal.

Een tegenover alles.
Altijd anders.
En op afstand.
Onbegrepen.
Elk menselijk begrip oneindig ver te boven.

Nimmer te vatten in logica.
In stenen tempels te boetseren.
Of te vangen in beperkte denkbeelden.
Volkomen buiten ons bereik.

Hoe zeer we zullen blijven zoeken, roepen, schreeuwen, vragen of verlangen.

***

Maar.
Niets is zo verwarrend.
Zo verwarmend.
Zo louterend.
Zo biologerend.
Zo ongrijpbaar.
Als het dichtbij-licht van vuur.

Niets brengt de hemel zo dichtbij.
Als schoon helder water.
Sprankelend en kabbelend.
Spiegelend en rimpelend.
Glinsterend en levend.
Tot betoverend zo spetterend.
En meanderend.
Als dichtbij de bron.
Vanuit de diepte opborrelend.
Klaterend ter aarde toegenegen.
Het spreekt tot de verbeelding.

Nagerecht met vluchtig licht en wonderwolkjes

 

Een wonder hoeft niet groot te zijn

Een wonder hoeft niet groot te zijn.

Sterker nog, je loopt er bijna ongemerkt zo maar aan voorbij.

Neem nou de Kleine vuurvlinder.

Een prachtige vlinder.

Helder van kleur, bijna lichtgevend.

Maar heel klein, nog geen vingerkootje groot.

En met de vleugels dicht, toch moeilijk waar te nemen.

Vorige seizoenen heb ik hem wel vaker ontmoet.

Een enkele keer, zo af en toe.

Puur geluk.

Maar gisteren, tijdens een wandeling van zes kilometer, ineens overal te vinden.

Bosjes geluk.

Van zeer dichtbij op de foto kunnen zetten.

Mooie series kunnen schieten.

Ondanks de straffe wind.

En het licht was goed.

Deed de vleugels glanzen.

Een wonder hoeft niet groot te zijn.

Maar indrukwekkend is het wel.

Verwondering wekkend.

Verstillend.

Tot mijmeren brengend ook.

Want Wie zo veel oog heeft voor detail.

Die moet wel heel groot zijn.

En wonderlijker zijn dan al wat Hij ooit geschapen heeft.

Maar wij?

Wij lopen Hem te vaak zo maar voorbij.

Onopgemerkt.

Genegeerd.

Alsof Hij niet bestaat.

Kijk.

Kijk eens om je heen.

Kijk beter.

Wordt wakker.

En reik.

Voorbij het wonder.

Er is meer.

Veel meer.

Dichtbij je hart.

Leven.

Wonderwolkendag

Wollige wondertjes

Een liefdesliedje

De liefde.
Ja, de liefde.
De liefde is niet zomaar iets.
Niet vanzelfsprekend.
Niet logisch.
En niet maakbaar.

Het is wel breekbaar.
En kwetsbaar.
Fragiel.
En teer.
Het is zo maar voorbij.

Je kunt het niet verstoppen.
Als het je heeft aangeraakt.
Je kunt het niet verklaren.
Het is geen wetenschap.

Het is geen spiegel van jezelf.
Je leert er van kijken met andere ogen.
Het trekt je aandacht.
Het wekt een verlangen op.
Het is een mysterie.
Het is een wonder.
En het heet liefde.
Maar dan weet je eigenlijk nog niets

Coloured light on a white world of wonders

3000 vensters

Wat ooit begon met en stuk of tien losse ideeën en een gok met bravoure, is inmiddels na bijna vier jaar uitgegroeid tot een kleurrijk en divers weblog met plezier, van ondertussen een memorabel aantal van 3000 stuks, wat ik dan maar noem 'vensters' op de tijd. Om eerlijk te zijn, dit wordt de 3001e, gisteren kwam er een onverwacht extra kleurrijke impressie tussendoor voor ik de tekst af had van deze 'mijlpaal', maar dit is eigenlijk meer een achteruitkijkspiegel-tussendoortje dan een echt venster.

Wel heb je ooit!
Wie had zoiets nu van te voren kunnen bedenken?
Hoe een introvert zich zo zou ontsluiten ...
Ik niet, in ieder geval.

Ongebreideld geïnspireerd geraakt, een niet te blussen vuurtje opgerakeld, een zoetjesaan meanderende en somtijds ludiek buitelende rivier, kleurrijke beelden en gevoelvolle woorden met zich meevoerend, om op regelmatige pozen afdrukken achter te laten aan de oevers van de tijd.

Vensters, ja, zo noem ik ze.
Tijdsbeelden.
Momentopnamen.
Hoe ik de wereld om me heen bekijken kan.
De vergezichten die ik delen wil met wie maar mee wil voelen.

Weelderige wonderen in wording

Licht

Toen zij ontwaakte, was het eerste wat tot haar doordrong de Stem.
Het geluid van de woorden, die haar wakker hadden geroepen.
Geen gebulder.
Geen geroep.
Maar een gefluister.
Een niet te negeren ruisen.
Ze sidderde.
Ontplooide zich.
Ontrolde weerschijn uit de Bron die haar riep.
Ontvouwde zichtbaarheid.
Verdreef de duisternis.
Zij was.
Zij liet zien.
Zij onttoverde werkelijkheid.

***

Hij scheen, uitgelaten, uitbundig, alles overweldigend.
Niet verpletterend, maar verlichtend, luchtigheid verschaffend, leven schenkend.
Als helder kristal, als doorzichtig glas, als veelkleurige diamant.
Hij wierp tintelend sterrenstof in het rond, dat ritselend en knisperend tinkelde.
Hij veegde omnipotentie en alles doorsijpelende vrolijkheid over alle ademloze omstanders.
Hij was het centrum van alle aandacht, het doel van alle eerbied.
Hij was.
Hij zag alles.
Hij was de Werkelijke.

***

Er was.
Ooit.
Een moment.
Dat het Licht verschrompelde in de diepste duisternis.
Zij leek uitgedoofd.
Weg.
Verloren.
Gevlucht.
Maar.
Wat niemand zag.
Kon zien.
Gebeurde.

Die liefde het mysterie

als 

je denkt

hij ziet me niet

want

ik zie hem

ook niet

en kan hem

hoe ik zoek

in alle hoeken

gaten en systemen

toch nergens

vinden

en dat dan

soms

zo onverwacht

ineens een glorend

lichtje valt

op de ultieme kern

van leven

dat 

hij je altijd

ziet en kende

al heel lang

Onmogelijkheden

Soms zie je het in de natuur. 

Waar je elke dag langskomt. 

Wordt je aandacht getrokken. 

Valt het op. 

Komt het binnen.

Een rubberen afwateringspijp. Ligt er al heel lang, te midden van groen van gras en planten, te midden van de kleuren van het landschap en de bloemen. Bijna één met de omringende natuur.

We kennen die gelijkenis van het zaad, wat niet landt in de grond, maar op de harde rots, op de platgetreden paden of te midden van overwoekerend onkruid.

Maar hier zien we het omgekeerde. Zaad dat zich hecht aan tegennatuurlijkheid. Rubber. Kunststof. Onvruchtbare bodem. 

Zou je denken.

Maar met geduld, met regen, met het licht van de zon, tussen de luwte van twee treurwilgen, na lang wachten, is er iets tevoorschijn gekomen. 

Leven uit dood.

Natuur op tegennatuurlijkheid.

Mogelijkheid op onmogelijkheid.

Het wonder van het schijnbaar gewone.

Taaie teerheid.