God is ...

God ...?
God is niet te vangen.
God is niet te definiëren.
God is niet te vatten in woorden.
God is niet in een hokje te stoppen.
God is niet te ontleden.
God is niet van een veilige afstand te beschouwen.
God is niet logisch.
God is niet aaibaar.
God is niet lief.
God is niet klein en behapbaar te krijgen.

God is altijd groter.
God is altijd meer.
God is altijd onverwacht.
God is altijd anders.

Toch wauwelen wij wat af.
Struikelen over elkaars meningen.
Vechten tegen fata morgana's.
Schieten gaten in andermans bouwsels.
Kleien die van onszelf in stenen, structuren en theorieën.

Soms is het maar beter stil te zijn.
En te mijmeren over verhalen van vroeger.
Te luisteren naar elkaars geschiedenis.
Te dromen van de toekomst.
Bij het haardvuur van ons verlangen, vluchtige ontmoetingen of flitsen van inzicht te delen.
Want die zijn er ook.

Soms.
Als je heel stil bent.
En open staat voor de fluisteringen van de wind.

Een ode aan de verwondering

Onbereikbaar is het licht.
Wie zal de diepte van het water peilen?
Wat is de bron van vuur?
En wie weet de oorsprong van de wind?

Zo is ook de Ik ben.
De Onzichtbare.
Die eeuwig is.
Het Al van overal.

Een tegenover alles.
Altijd anders.
En op afstand.
Onbegrepen.
Elk menselijk begrip oneindig ver te boven.

Nimmer te vatten in logica.
In stenen tempels te boetseren.
Of te vangen in beperkte denkbeelden.
Volkomen buiten ons bereik.

Hoe zeer we zullen blijven zoeken, roepen, schreeuwen, vragen of verlangen.

***

Maar.
Niets is zo verwarrend.
Zo verwarmend.
Zo louterend.
Zo biologerend.
Zo ongrijpbaar.
Als het dichtbij-licht van vuur.

Niets brengt de hemel zo dichtbij.
Als schoon helder water.
Sprankelend en kabbelend.
Spiegelend en rimpelend.
Glinsterend en levend.
Tot betoverend zo spetterend.
En meanderend.
Als dichtbij de bron.
Vanuit de diepte opborrelend.
Klaterend ter aarde toegenegen.
Het spreekt tot de verbeelding.