Posts tonen met het label open. Alle posts tonen
Posts tonen met het label open. Alle posts tonen
vrijdag 22 juni 2018
woensdag 6 september 2017
Luister
Het knettert.
Het ratelt.
Het schreeuwt.
Het wauwelt.
Het roept.
Het rent.
Het doet.
Het borrelt.
Het waait.
Het dwaast.
Het raaskalt.
Heel de dag door.
Baasjes.
Bralkikkers.
Branieschoppers.
Roeptoeters.
Leeghoofden.
Kilharten.
Allemaal herrie.
Allemaal haast.
Allemaal bombarie.
Alles roept om aandacht.
Ononderbroken.
Continu.
Het went nooit.
Maar.
Het leidt af.
Het verdoezelt.
Het verduistert.
Want.
Alles waait immers weer over.
Als de nacht valt.
En de ogen sluiten.
Of als uiteindelijk.
De dood het laatste woord krijgt.
Lijkt te krijgen.
Daarom.
Het ratelt.
Het schreeuwt.
Het wauwelt.
Het roept.
Het rent.
Het doet.
Het borrelt.
Het waait.
Het dwaast.
Het raaskalt.
Heel de dag door.
Baasjes.
Bralkikkers.
Branieschoppers.
Roeptoeters.
Leeghoofden.
Kilharten.
Allemaal herrie.
Allemaal haast.
Allemaal bombarie.
Alles roept om aandacht.
Ononderbroken.
Continu.
Het went nooit.
Maar.
Het leidt af.
Het verdoezelt.
Het verduistert.
Want.
Alles waait immers weer over.
Als de nacht valt.
En de ogen sluiten.
Of als uiteindelijk.
De dood het laatste woord krijgt.
Lijkt te krijgen.
Daarom.
donderdag 19 mei 2016
donderdag 19 november 2015
Het lied van de wolken
het lied
van de wolken
kan soms best
een beetje
somber
lijken
want
de glans
van de hemel
wordt aan
het zicht
onttrokken
wolken
zijn vluchtig
en gaan zomaar
voorbij
ze zijn
egaal grijs
en lijken vol
van depressies
in hun
dreiging
beloven ze
meestal niet
veel goeds
het lied
van de wolken
lijkt op
de paradox
van het leven
zoals de kringloop
van water
kan variëren
tussen schijnbaar
zinloos en puur
noodzakelijk
zondag 15 maart 2015
zondag 14 december 2014
Going nowhere ...
'Going nowhere ...'
Ergens intrigeert dat mij.
Zomaar twee woorden, nog niet eens een halve zin.
Open einde, door die drie puntjes.
Er zit beweging in, maar geen bestemming, geen reisdoel.
Geen vertrekpunt ook, van oorsprong niets bekend.
Alleen maar een gaan.
Een reis door de tijd.
De weg van een leven.
Maar er borrelen allemaal vragen bij mij naar boven.
Want het lijkt allemaal te losjes, te niet-betrokken, te vrijblijvend.
Of is dat een te voorbarige conclusie?
Is het licht of is het juist duister?
Voert de weg door de schemering wellicht?
Is de weg vlak en recht of slingert zij zich voort, over bergen en door dalen?
Is de reiziger een zwerver of een pelgrim?
Is hij misschien op de vlucht en heeft hij iets achter gelaten, afgesloten?
Is hij alleen of in gezelschap?
Ergens intrigeert dat mij.
Zomaar twee woorden, nog niet eens een halve zin.
Open einde, door die drie puntjes.
Er zit beweging in, maar geen bestemming, geen reisdoel.
Geen vertrekpunt ook, van oorsprong niets bekend.
Alleen maar een gaan.
Een reis door de tijd.
De weg van een leven.
Maar er borrelen allemaal vragen bij mij naar boven.
Want het lijkt allemaal te losjes, te niet-betrokken, te vrijblijvend.
Of is dat een te voorbarige conclusie?
Is het licht of is het juist duister?
Voert de weg door de schemering wellicht?
Is de weg vlak en recht of slingert zij zich voort, over bergen en door dalen?
Is de reiziger een zwerver of een pelgrim?
Is hij misschien op de vlucht en heeft hij iets achter gelaten, afgesloten?
Is hij alleen of in gezelschap?
woensdag 15 oktober 2014
vrijdag 10 oktober 2014
zondag 27 juli 2014
Heb mij lief
roep mij
voel mij
hou mij vast
koester
koos mij
heb mij lief
open mijn
zwijgen
doorbreek
mijn stilte
heb mij lief
breek
mij open
ontruk
mijn masker
van graniet
heb mij lief
dinsdag 15 juli 2014
zondag 29 juni 2014
Wederzijds
Ik.
Ik ben.
Ik ben ontvangen.
Ik ben geworden.
Ik ben.
Ik.
Ik ben gegroeid.
Ik heb gedroomd.
Ik heb vernomen.
Ik heb uitgeplozen.
Ik heb gekeken en geleerd.
Ik heb geluisterd en gedronken.
Ik heb gelezen en geoefend.
En met vallen en opstaan heb ik mijn wijs ontdekt.
Mijn waarheid onthuld.
Mijn woorden gevormd.
Van traag en onzeker.
Naar open gewurmd.
Ik ben geworden wie ik ben.
Stippellijn werd vol gekleurd.
Nee, niet tot rechte lijn.
Maar met bochten en krullen.
Met haperingen.
En uitschieters.
Nu wil ik doen en delen.
Vermenigvuldigen.
Ik ben.
Ik ben ontvangen.
Ik ben geworden.
Ik ben.
Ik.
Ik ben gegroeid.
Ik heb gedroomd.
Ik heb vernomen.
Ik heb uitgeplozen.
Ik heb gekeken en geleerd.
Ik heb geluisterd en gedronken.
Ik heb gelezen en geoefend.
En met vallen en opstaan heb ik mijn wijs ontdekt.
Mijn waarheid onthuld.
Mijn woorden gevormd.
Van traag en onzeker.
Naar open gewurmd.
Ik ben geworden wie ik ben.
Stippellijn werd vol gekleurd.
Nee, niet tot rechte lijn.
Maar met bochten en krullen.
Met haperingen.
En uitschieters.
Nu wil ik doen en delen.
Vermenigvuldigen.
donderdag 19 juni 2014
woensdag 28 mei 2014
maandag 26 mei 2014
zaterdag 22 maart 2014
woensdag 8 januari 2014
Dichterlijk
ik zoek
met de toegespitste
aandacht
van mijn hart
voortvarend
en voortdurend
in de stroom
van onaf gehechte
associaties
tussen neurotische
flitsen in mijn
warhoofd
naar interessant
gedachtegoed
en dicht
me daarbij vaak
te dichterlijke vrijheid
en uiterlijk
vertoon toe
zo vorm ik
mijn verlangen
langzaam
tot woorden
dinsdag 31 december 2013
zondag 24 november 2013
Geborgen
O, wat kan ik soms gesloten zijn.
Opgesloten zitten.
Opgeborgen.
Diep van binnen.
Oppotten.
Slikken.
Denken.
Dromen.
Mijmeren.
O, wat kunnen mijn gedachten een chaos vormen.
Een onstuimige rivier.
Te heftig om te vissen.
Te gevaarlijk om te zwemmen.
Te woelig voor reflectie.
Maar soms, als ik me dichter voel dan ooit, dan gaan de sluizen zo maar open, puilen er aan alle kanten woorden uit de poriën, rijgen zich bewust aaneen in al dan niet bezielde en bezinnende zinnen.
Rijp of groen.
Klare taal.
Of ook wel minder dan niets.
Uitgedrukt in bekende termen, zeg ik eigenlijk niet veel.
Niets zinnigs op het eerste gezicht.
Het moest er uit.
Het zaaide zich.
Het verbaast ook mij.
Dat ik dat doe.
Dat ik dat kan.
Dat dan.
Ik mijzelf.
Zomaar.
Geef.
Ontbloot.
Opgesloten zitten.
Opgeborgen.
Diep van binnen.
Oppotten.
Slikken.
Denken.
Dromen.
Mijmeren.
O, wat kunnen mijn gedachten een chaos vormen.
Een onstuimige rivier.
Te heftig om te vissen.
Te gevaarlijk om te zwemmen.
Te woelig voor reflectie.
Maar soms, als ik me dichter voel dan ooit, dan gaan de sluizen zo maar open, puilen er aan alle kanten woorden uit de poriën, rijgen zich bewust aaneen in al dan niet bezielde en bezinnende zinnen.
Rijp of groen.
Klare taal.
Of ook wel minder dan niets.
Uitgedrukt in bekende termen, zeg ik eigenlijk niet veel.
Niets zinnigs op het eerste gezicht.
Het moest er uit.
Het zaaide zich.
Het verbaast ook mij.
Dat ik dat doe.
Dat ik dat kan.
Dat dan.
Ik mijzelf.
Zomaar.
Geef.
Ontbloot.
zondag 28 juli 2013
Verdwaalde woorden
er liggen
verdwaalde woorden
te rijpen
in een woelige
zee van gedachten
in de diepte
van de nacht
ze wachten
verstild
op het licht
van de waarheid
in het uur
dat de adem
van rust
vuur van verlangen
ontsteken zal
niet
om muren
van logica
op te trekken
om bange harten
te beschermen
voor vrijheid
of een donkere kerker
van rituelen
en zekerheden
te bouwen
als bunker
voor gevoelens
Abonneren op:
Posts (Atom)