Een woord gezaaid, een vuur ontstoken

ja

god

is dood

zegt men

en lacht

maar

weet je

dat wel

zeker

wacht

even want

doorzie

je dan wel

wat er echt

gebeurd
is

de deur

is niet dicht

gegaan maar

juist nadrukkelijk

open

gedaan

Geheim

beloofd

verwacht

geloofd

gesluimerd

maar dan

een stem

in het holst

van de nacht

een woord

gehoord

een licht

gezien

een lied

gezongen

de eerste zucht

ademt

een diep geheim
van leven
gevend leven

Onlangs is mij een woord ontsnapt

onlangs

is mij

een woord

ontsnapt

gevlucht

verdwaald

verwaaid

verdampt

weg

gevlogen

uit de zin

van mijn bestaan

uit zijn verband

gerukt

ik

zoek

er naar

in hoofd

en hart

en dromen

en in het diepst

van mijn gedachtenmijn

Ik zou wel willen

ik zou wel willen weten

hoe de dingen zijn verlopen

hoe de zaken zijn gegaan

ooit in een ver verleden

verborgen voor onze ogen

voor ze werden

voor ze waren

voor ze ooit begonnen zijn

ik zou wel willen dwalen

in de schoonheid van het leven

willen spitten willen spotten

schatten willen delven

en naar wonderen willen vissen

ik zou wel willen blijven graven

naar diep verborgen antwoorden

ik zou wel alle gaten willen dichten

van het leven dat niet af lijkt

ik zou wel willen duiken

in de diepte van het duister

ik zou wel woorden willen geven

aan het allerdiepst verdriet

wat nooit valt uit te drukken

vormen willen schenken

die kanaliserend kunnen werken

maar ook zou ik willen zingen

op de melodieën van het leven

de hoge tonen van de liefde

de wonderlijke wereld van de kunst

de werelden voorbij het weten

Het gordijn van de tijd

In de stilte van de nacht wordt zijn naam geroepen.
Die echot nog lang na.
IJlt verder en voort in gedragen decrescendo.
Verdwijnt tenslotte.
In het duister.
In het niets.

Het leven gaat door.
De tijd raast verder.
En de drukte wordt al nuttelozer.

Het duistert in het dal.
De wolken dreigen.
Het lichaam hapert.
De geest is moe.
De ziel lijkt verdwaald.
Het leven is als gruis in een niet aangeharkte tuin.

Hij ademt diep.
Verse lucht.
Hij zucht.
Het tintelt zacht van binnen.
Door elke vezel, door elke ader, door heel zijn lichaam.
Het leeft.

Hij leeft.

Hij zit.
Hij zoekt.
Hij raadt.
Hij graaft.
Hij jaagt.
Hij reikt.
Hij grijpt.

Woord

er is

vannacht

met pijn

en moeite

weer

een woord

geworden

pas

na lang

hopen

bidden

zuchten

werd

uiteindelijk

een ei

gelegd

tussen

het stro

van zinnen

onder

de mantel

van betekenis

keek het

heel even

door de glazen

schaal naar

buiten

***

maar

er zijn

dingen die

men ziet

waar geen

woorden aan

te geven

zijn

en

daarom

trok het zich

ietwat verlegen

weer terug

ingetogen

ongebruikt

gesmoord

en uitgedoofd

en van

het ongeboren

woord

is nooit

meer iets

gehoord

een glans

een lichtflits

zo maar even

een gedachte

van voorbij

een refrein

van niets

zo

denken

wij

***

of

toch

juist

niet

***

wellicht

is er een zin

gelegd een vuur

ontstoken

hebben wij

betekenis

gemist

en heeft

het woord

gewoon

de geest

gegeven

niet

zo maar

zichtbaar

niet

zo maar

openbaar

maar

onderhuids

en nog niet

klaar

voor

onze ogen

maar

wel gericht

op licht

op leven

op ons hart

op later

wacht

ja wacht

nog even

wellicht

zie je het

ook misschien

hoor je het

komen

als wind

door de bomen

als vuur

aan de hemel

als hoop

aan de horizon

Woord

ik

heb

vandaag

een woord

gehoord

een woord

van ver van

eeuwen oud

het waaide

met een zuchtje

frisse wind

zo maar

naar binnen

nestelde zich

in de stilte

van de tijd

werd zachtjes

in de volle ruimte

van een hart

dat wacht

gevleid

een woord

van waarheid

dat de liefde

nooit begonnen

is maar altijd

is geweest

Koninkrijk van licht en kleur

o licht

dat in de hemel zijt

heb dank

voor

de schaduwen

en de wolken

die u ons schenkt

Kunstenaar

Ik.
Ik ben.
Kunstenaar.

Ik zeg het maar.
Ik geef het toe.
Ik wil het niet.
Maar het is toch waar.
Ik kan het niet langer meer ontkennen.
Wel een kleintje.
Dat scheelt.
Zonder pretenties.
Zonder verre doelen.
Ik leef bij de dag.
Ik raap op wat ik vind.

Maar.
Het worstelt in mij.
Altijd.
Teveel zien.
Overpeinzen.
Traag anticiperen.
Teveel willen.
En niet altijd kunnen.
Wat je wilt of ziet.
Vormen naar het beeld of de gelijkenis.
Zoals gewenst.
Niet altijd durven.
Wat gezegd zou moeten.

Juweeltjes van waarde

In de zichtbare, tastbare, tijdelijke en ruimtelijke wereld waarin wij leven, met onze voortdurende beperkingen en relatieve betrekkelijkheid, vinden wij soms, als wij dieper graven dan oppervlakkigheid, als we veel geluk hebben, diep verborgen onder de rulle aarde waarop mij lopen, of tussen het losse zand van de bruisende zee, een glazen kleinood, een harde edelsteen of een veelkleurige diamant.

Juweeltjes hardvochtigheid van onschatbare waarde.
Een lust voor het oog.
Maar voor velen te hoog gegrepen.
En vaak kleeft er bloed aan.
Ongrijpbaar voor de meesten van ons.

Op een ander niveau, in een andere dimensie van het leven, niet direct waarneembaar of met handen te tasten, onder een andersoortige oppervlakte van het bestaan, op zielniveau, ontwaren wij, zo nu en dan, als we er voor open willen staan, als we opmerkzaam zijn, als ons hart zacht en aanraakbaar genoeg is, juweeltjes van een ander kaliber.

Een waarheid die er toe doet.
Een woord dat doel treft.
Een stilte die blijft hangen.
Een onverwachte ontmoeting met een open vreemdeling.
Een bijzonder gesprek van hart tot hart.
Een herkenning in gedeeld verdriet.
Een nieuw licht op een probleem.
Een niet te verklaren troost.
Een vergezicht voorbij de horizon.
Een plotseling besef van tevredenheid.

Kom, makkers in de revolutie

nu

herriecamouflage

en namaaklicht

rond luttele seconden

van een nieuwe dag

als overgangssymbolen

gelukkig

voor een nieuw jaar

zijn geluwd

nu

mogen

de juweeltjes

van verhalen

wel weer 

verder gaan

met bloeien

de druppels

licht nog worden

uitgedeeld

Onthecht van alles

hoe

dankbaar

je mag zijn

voor het woord

en het wonder

van taal

die raken kan

en de blik

die zich richt

op het licht

dat beelden

doet begrijpen

tot je van zien

verzadigd wordt

voor liefde

die steeds

vormen zoekt

om zich

te kunnen delen

Niet niks

er is

uit

het niets

iets

geworden

wat

eerst

nog niet

was

het

begon

met een woord

ongehoord

maar

met macht

nu

bruist het

van leven

nu

beeft het

van kracht

nu

broeit het

nu

bloeit het

geeft

vrucht

zonder mate

iets

uit niets

dat alles

lijkt

Woordenmoe

ik ben

de laatste tijd

zo moe

zo moe

zo vreeslijk

ongelooflijk

woordenmoe

ik weet

ook niet

waarom

en waarom

nu

want ja

ik heb ook

zelf best wel

en zonder mate

of terughoudendheid

woorden

gelezen

gekauwd

en geslikt

geabsorbeerd

verwerkt

en niet

te vergeten

uitgedrukt

in taal

als wonder

van communicatie

Ik ben het lied

Ik.
Ik ben.
Ik ben Ik.
Ik ben overal.
Ik ben altijd.
Ik ben oneindig.
Ik ben macht.
Ik ben kracht.
Ik ben liefde.
Ik ben alles.
Ik ben.
Ik.

Ken je Mij?
Heb je Mij gezien?
Weet je wie Ik ben?

Ik ben verborgen.
Ik ben te groot.
Ik ben te overweldigend.
Ik bewaar afstand.
Ter wille van jou.
Je kunt het niet aan.
Nog niet.
Je bent te beperkt.
Daarom beperk Ik mij.
Bewust.
Ik trek Mij terug.
Ik omhul Mij.
En Ik ben geduldig.
Ik wacht.

Maar.
Ik openbaar Mij ook.
Ik licht tipjes van de sluier op.

Schulp

Na deze wilde zomer.
Vol beelden van verwarring, zorgen, geruchten, huiver.
Vlammende waanzin, kille ogen.
Blinde haat.
Bruut en bloederig geweld.
Oplaaiende oorlogen.

Nu vele doden verder.
Elk mens telt.
Eén leven tegelijk.
Een keten van intens verdriet.
Werelden van steeds dichterbij gekomen pijn.

En als een schril contrast.
Van ons op afstand.
De vele lege woorden.
Die zo maar de geladen en breekbare stilte verstoren.
Kenmerkend voor eigen onmacht.
Machteloosheid.
Onverklaarbare scheuren in het zorgvuldig opgebouwde en gekoesterde vooruitgangsevolutiedenkbeeld.

Het warme-woord-gerecht

Als de hoop roept.

En de liefde trekt.

Als het hart dorst.

En het leven roept,

om voedsel voor de ziel.

Dan trekke men zich terug.

In stilte, eenzaamheid en schemer.

Ontspannen en in rust.

Wachtend op ideeën.

Inspiratie van buitenaf.

Open en verwachtingsvol.

Als dan met veel geduld.

En beproefd geloof.

Heel langzaam iets gaat broeien.

Blaas dan het vuur aan.

En zaai het zaad uit.

Wek broos leven op.

Fluister aarzelen wakker.

Herken, erken en onderken.

Laat dan het licht schijnen.

En zegen met regen.

Koester en heb lief.

Onbevangen.

Onbeperkt.

Met heel je hart.

Met al je leden.

Luister goed.

In het holst van de nacht.

Het onvertogen woord

er is

vannacht

aan mijn

bewuste brein

welhaast terloops

een onvertogen

woord ontsnapt

na heel lang

sudderen

en rijpen

heeft het

wat onderkoeld

de eigen schroom

weten te 

overwinnen

en is het uit

haar zorgvuldig

met vernis

overtrokken

beschavings-

schulpje gestapt

Het woord is opgestaan

het

van oude

tijden ver

gekomen 

woord

dat over

hoofden

heen verdwijnt

maar in een open

hart kan

blijven hangen

het heeft

een doel

gediend

het is de mond

gesnoerd

het zwijgen

opgelegd

gesmoord

en doodse

stilte ingegaan

Vorm mij maar om

laat mij

maar

niet langer

dwalen

in de dorre

doodse dalen

van halen

en al maar

meer

inhalig

vangen

vormen

bouwen

of

voortdurend

rusteloos

jagen en klimmen

naar de steeds

wijkende toppen

van altijd weer

hogere bergen

van ambitie

eer en aanzien