Winterslaap

Zeg.
Hallo.
Luister je?
Of slaap je nog?
Een middagslaapje?
Of een winterslaap wellicht?

Ja, ik weet het, het is koud buiten.
De wind is meedogenloos.
Er bloeit niets meer.
De bomen zijn kaal.
De takken steken triest omhoog.
Je hoort geen zangers meer.
De dagen zijn grijs.
Het is somber.
En guur.

Maar.
Weet je dan niet?
Dat de winter een braaktijd is.
Een rustperiode tussen twee tijden van groei.
En een kraamkamer.
Van zaaigoed.
Dat wacht.
En langzaam rijpt.
Voor later.

Een denkbeeldig gat

Vannacht was ik aan het dromen. Niks geks aan, dat doet ieder mens. Toch was het al weer een tijdje geleden dat ik me er bewust van was. Zal wel aan de slaaptablet liggen die ik inmiddels al weer een maand of tien nu inneem. Helemaal van de wereld ...

Het bijzondere was dat het een achterna-zit-droom was. Nog langer geleden. Met een aantal anderen was ik op de vlucht door verschillende straten, achtervolgd door enge slurpmonsters. Het ging heel lang goed. Toch werd het op den duur echt eng.

Gek genoeg herinner ik me heel bewust het moment waarop ik dacht: 'nu wordt het me te eng, nu moet ik echt wakker worden ...' En op datzelfde moment werd ik ook wakker. Wat een wilskracht, dacht ik meteen. Kan dat, bewust denken in een onbewuste droom?

En toen ik daar, tegen vijf uur, even wakker lag, dacht ik ook direct, nu moet ik niet te lang blijven nadenken over die droom, want anders haal ik al het onbewuste, en in dit geval dus dat enge uit die droom, boven in mijn bewustzijn en zal ik het me nog lang heugen. Terwijl als ik het zo laat en direct in slaap val, ik alles zal vergeten en de herinneringen zullen worden uitgewist.

En dus viel ik weer in slaap. Ik stapte het onbewuste weer binnen. Weg was ik. Kan dat, zomaar wensen dat je in slaap valt en dat dan ook meteen doen? Nee, dat kan niet. Ik in ieder geval niet.

Nu dus wel.
Vreemd verhaal.
Anders dan ik ben.
Of was.