Icarusblauwtje

 

Bruin zandoogje

Summer sunset

Argusvlinder

Robin sings goodbye to the summer

Gamma-uiltjes

O Lente-God

O Winter-God, waar was U toch?
Ik heb op U gewacht.
Zo lang.

Tegen de klippen op gebeden en gewandeld.
Geploeterd door de modder van de winter.
Langs de dorheid op het land.
Kaal en naakt.
Ontdaan van alle kleur.
Nat en drassig.
Kil en fris.

Eenzaam.
In de stilte.
Heel alleen.

Ik heb U gemist.
Gehoopt.
Gewacht.
Gezwegen.
Je zou er zomaar.
Somber van kunnen worden.

Maar.
Toch ook.
Verwacht.
Geloofd.
Ondanks alles.
Zacht, maar hardnekkig.
In het licht van de lente.
Die weer zou komen.
Ooit.

***

Restjes zomer (libellen)

Seizoenvisioen

het licht

waaiert weg

de nacht

groeit aan kracht

de wind

wint bij vlagen

aan sterkte

winterkilte

treedt binnen

nestelt zich

naadloos

in hoeken en gaten

Als het hapert

als het hapert

als het davert

als het dondert

als het valt

als het glibbert

als het slingert

als het bibbert

als het knalt

als het huivert

als het duistert

als het bruist

als het duizelt

als het struikelt

als het huilt

als het sombert

als het stofwolkt

als het stroopt

als het vloekt

als het golft

als het kotst

als het barst

als het grimlacht

als het blaft

als het nacht

als het zwart

als het alles

jankend valt

stop

dan

sta dan

even stil

haal

diep adem

draai

de spiegel

even om

luister

fluister

bid dan

weet dan

voel dan

hoor dan

hoop dan

geloof dan

neem maar aan

al het zwarte

kan niet winnen

al de barsten

zijn niet eeuwig

al het duister

wordt weer licht

al het kromme

wordt weer recht

al het gekke

zal verdwijnen

in de mist

van tijd

en duister

maar

de bron

zal blijven

vloeien

en het water

altijd stromen

en

het licht

zal dansen

en de wolken

snellen heen

vier

je lichaam

voel

je geest

vuur

je ziel

aan

deel

de tijd

tel

je zegeningen

een

voor een

luister

hoor maar

kijk dan

wacht maar

hou nog

even vol

want

de geest

die eeuwig is

zal zeker

zegevieren

en 

het leven

zal het leven

geven

uit

het duister

van de aarde

zal het zaad

de lente zoeken

zal de zomer

ooit onstuimig

bloeien

als het glimlacht

als het fluistert

als het koestert

als het smeult

als het zindert

als het zuivert

als het reinigt

als het heiligt

als het groeit

als het bloeit

als het bloesemt

als het vloeit

als het zingt

als het springt

als het danst

als het glanst

als het glinstert

als het zindert

als het glimt

als het mint

als het lacht

als het zacht

als het heelt

als het deelt

als het juicht

als het jubelt

als de liefde

triumfeert

als het lang

gewacht

verlangen

eindelijk

herkennen zal

als het vurig

wensen

wezenlijk

verwerkelijkt

wordt

als

het hemelt

als het liefde

regent

als 

de ruimte

vrijheid krijgt

als de sluizen

open gaan

ja

dus

als het

hapert

sta dan stil

haal maar even

rustig adem

kijk naar

boven

maar

hou je hart

wel open staan

voor het wonder

voor het zachte

voor het mooie

voor het licht

Lege woordenwoestijn

Hij schuifelt voetje voor voetje door het losse zand van de lege woordenwoestijn.
Hij is traag, tergend langzaam trekt zijn leven voorbij.
Alles gaat zoals het gaat, net als anders, maar toch ook weer heel anders.
Zijn lichaam wil niet, zijn geest is verward, zijn ziel uitgeblust.

Hij is moe.
Leeg.
Op.

Hij zoekt.
Blijft zoeken.
Hardnekkig.
Vasthoudend.

Hij vangt losse gedachten.
Sprokkelt ideeën.
Wacht op inspiratie.
Maar hij denkt en draait in een denkbeeldig kringetje rond.

Hij kan de woorden niet vinden om het vuur in te stollen.
Hij kan de zinnen niet binden tot zin en betekenis.
Het is dor en droog van binnen.
Een wildernis vol lucht en leegte.
Een kille kelder onder een uitgestrekte, grauwe hemel.

Hij sloft voort in de schemer van zijn geest.
In gedachten verzonken, in ideeën verdwaald.
Dag na dag na weer een zware nacht.
Rusteloos en nooit uitgerust.

Meer dan de ziel ooit bevatten kan

het lichaam

is moe

het hoofd

zit op slot

het hart

is verdwaald

de woorden

zijn kwijt

en de inspiratie

is langzaam

weggeëbd

ja

de nacht

is zwart

als de dood

en als de winter

kil en ijselijk

stil

Ingehouden

je mag er wel

van zingen

maar helaas zie ik

van vrede bitter

weinig meer op aarde

te veel mensen

hebben juist behagen

in het belagen van

de ander die anders

denkt en doet en allicht

een beetje is

zo zoet

als de melodieën

zo zout worden

open wonden

onomwonden

pijn gedaan

met woorden

de kilte schreeuwt

de kelen schor

nee van mij mag

het goedkope behang

best achterwege blijven

Grijs

Het was grijs.

Gisteren.

Mistig.

Somber.

Donker.

Kaal.

Bruin.

Vaal.

Echt herfst.

Niet de herfst van licht.

Van kleuren.

Van paddenstoelen.

Van zonnestralen.

Van storm en wolken.

Maar de herfst van mist.

Zwaarmoedige, zichtbeperkende, kleurloze mist.

Een treurmis in c-kleine terts.

In mineur.

En het miezerde.

Er vielen minuscuul kleine druppeltjes.

Luchtvochtigheid bijna 100%.

Kortom.

Het nodigde allemaal ongelooflijk uit tot thuisblijven.

Bij de kachel en de warmte.

Tussen vier veilige muren.

Maar nee.

Dat liet ik niet op me zitten.

Ook dit is het leven.

De gang van de seizoenen.

Het uitgebluste leven.

De naderende winter.

Van de dood.

En dat wilde ik ondergaan.

Mee beleven.

Vastleggen.

Want de dood hoort bij het leven.

Niet als verwantschap.

Deel van.

Maar als contrast.

Als uiteinde.

Als er geen hoop is.

Maar.

Ooit.

Is het zaad van de liefde gestrooid.

In de bodem van geloof.

En het wacht.

Nu.

Geduldig.

Vol vertrouwen.

Dag na dag.

Nacht na nacht.

Eindeloos.

Verlangend.

Wachtend.

Op de hoop.

Van de lente.

Op het ontspruiten van licht.

Van leven.

Op het openbaren van kleur.

Op de voltooiing van nieuw leven.

Op leven zonder dood.

Op de zomer van volkomen.

Daarom.

Sta ik op vaste grond.

Loop in de modder.

Van gebrokenheid.

Nu, nog steeds, al lang.

In de regen.

Trotseer de kou.

Het grijs.

Leg ik vast.

Hou ik voor.

Als spiegel.

Doorkijkspiegel.

Op later.

Op dan.

Kom.

Kijk.

Leef mee.

Doorleef.

Ervaar.

Omarm.

Het grijs, het bruin, het kleurloos.

Het gebrek aan licht.

En wacht.

Hoop.

Verlang.

Doorzie.

Kijk vooruit.

Reik.

Spring.

Dans.
Zing.

Bid.

Geloof.

Het miezert melancholie

Waar is het licht gebleven?

De dag is een namaaknacht geworden.

Waarom zijn de kleuren verdwenen?

Het sombert grijsheid in wolken van voorbij.

Heeft de wind wellicht een stokje gestoken?

Of is de zomer gestruikeld?

Het miezert melancholie.

Onze voeten worstelen in de modder van gebrokenheid.

De blozende bomen bedekken met hun uitgevlogen gedichten de wegen van regen.

Het knerpt in het bos en de schimmels slaan genadeloos toe.

Kaalheid is de nieuwe ouderdom.

Dag lieve kleine vlinder

dag lieve

kleine

vlinder

ik zag je

vliegen

nog maar

een enkele week

geleden

flinterdun
en hagelwit

je was

zo moe

van vliegen

van een heel

intensief

seizoen

van leven

en van liefde

Maar ondertussen is de herfst al lang begonnen

We hebben uitgebreid gezomerd.

Genoten van het licht.

De kleuren.

En de warmte.

Het hield maar niet op.

Het heeft gezinderd van het zoemen.

We hebben het fladderen aanschouwd van vele vlinders.

De libellen bewonderd.

De insecten gevolgd.

En we hebben de luchten bekeken.

De wolken van voorbij gezien.

Adembenemende schouwspelen waargenomen.

Kleurenspektakels.

Elke morgen en elke avond opnieuw.

Ja, tot vandaag aan toe.

Een echte nagloei.

Een zomerbloemenboeket.

Een toegift.

In hemelsblauw.

Maar ondertussen.

Is de herfst al lang begonnen.

Haast onopgemerkt.

Is het doorgesijpeld.

Dag na dag groeide het in het duister voort.

Het schimmelde door.

De bladeren kleurden naar later.

Vielen bij bosjes in het natte gras.

Af en toe mistte het in de morgen.

Voor de zon doorbrak in gouden glans.

Gistermorgen dwaalde ik rond in de miezerregen.

Schuilde in het bos.

Zocht weer naar paddenstoelen.

Deze keer niet tevergeefs.

Het had gewoekerd.

In het duister.

Het was gegroeid.

In de schaduwen van de nacht.

Ja, nog even.

En de winter komt.

Nog even wat wolken geduld.

De dagen worden korter.

De nachten groeien van genot.

Wacht nog even op het woeden van de wind.

En alles de hemel los zal moeten laten.

Zal buigen in het stof der aarde.

Zal knielen in gebrokenheid.

Gezaaid voor later.

Wacht maar.

Stil maar.

Geloof het maar.

De nacht is nodig.

De winter zuivert uit.

Heel even duurt het nog.

Ga maar slapen.

In de hoop op morgen.

Bid tegen beter weten in.

Heb lief.

Heb ondertussen grenzeloos lief.

Dag na dag.

Zo lang als nodig is.

Zeg ...

zeg

weet je 

het al

zie je

het ook

voel je

het aan

het herfst

al een 

beetje

de zomer

loopt op

een eind

gehavende

vleugels

van onrustige

vlinders en

verdwaalde

libellen

Zomeravondmijmering

Warm zomeravondlicht