Een monument van kwetsbaarheid

Opgekalefaterd

Hé, zeg, luister eens even ...!
Luister, zeg eens wat ...!

Wil je met me praten?
Wil je naar me luisteren?
Of zullen we samen zwijgen?

Je voelt je zo onthecht.
Zo alleen.
Zo ingedut.
Zo gehavend.

Alle woorden glijden langs je af, ze raken je niet, ze doen je niets meer.
Het zijn er te veel.
Het is een kakofonie van geluiden zonder inhoud.
Ze zijn zo verschillend, ze spreken elkaar tegen.
Je hebt je moeten beschermen tegen de herrie, daarom trek je muren op.
Je sluit je op, vlucht naar de stilte, naar de rust.
De veiligheid van onaantastbaarheid.

Maar weet je, de eenzaamheid, dat is een oase.
Zeker.
Om op adem te komen.
Maar eenzaamheid, die te lang duurt, kan ook een gevangenis worden.
Een ivoren toren.
Een donkere kelder.
Besef je dat?

Shadows

Er zijn van die dagen, vol uitbundig licht, als de warmte als een dikke, wollen deken om je heen valt, als het binnen niet uit te houden is van de opgesloten hitte, die geen kant meer uit kan, als je met een zonnebril op nog met toegeknepen ogen kijken moet, dat je hartgrondig gaat verlangen naar een zuchtje wind, een koel briesje, een verkoelende duik in welig water. Dat je op zoek gaat naar een plaatsje om te schuilen in de schaduw.

Licht is mooi. Warmte is prachtig. Allebei nodig voor leven en groei. Maar een beetje evenwicht is wel ideaal.

Waar licht is verdwijnt de duisternis. Dat is een wetmatigheid. Een natuurwet. Maar het gekke is, dat zodra er sprake is van direct licht, er ook schaduwen te voorschijn komen. Schaduwen om in te schuilen, die het teveel aan licht wegfilteren. Op grijze dagen zie je ze bijna niet, die schaduwen, verborgen achter evenwichtigheid vallen ze in het niet. Maar zodra de zon gaat schijnen worden de schaduwen dieper.

Op zonnige dagen ben je blij met een wolk voor de zon, ook al weet je dat het op de bovenwind varende kolommen zijn van waterdamp, want ze absorberen toch het licht, onttrekken jou aan de invloed van het directe zicht. Maar ook wolken die voor het oog zo smetteloos wit lijken, zijn slechts zichtbaar door het tekenen van de schaduwen aan de randen. Er ligt nuance in, tegendraadse lichtverdringing, verlopend van zachtgrijs tot inktzwart.

Als je fotografeert maak je daar gebruik van, het verhoogt het contrast. Soms leveren silhouetten raamwerken op die de aandacht naar het licht trekken. Soms brengen ze evenwicht in te lichte onderwerpen. Schaduwen hebben dus een functie. Door hun bestaan. Door hun werking. Door het contrast. Door hun nuchterheid en verkoelende ervaring.

Met enige voorzichtigheid kun je ook stellen dat dit ook zo voor het hele leven geldt. Het gaat niet altijd om de uitzichten op de toppen van spreekwoordelijke bergen, om de zonovergoten dagen, om het volcontinu feestgedruis, noch om achter elkaar gezette hoogtijdagen, die de waarde van het menselijk bestaan uitmaken. Het leven lijkt soms wel even rozengeur en maneschijn, dat is het zeker niet altijd.

Maar uiteraard is er wel verschil in soorten schaduw. Verkoelende schaduw op warme dagen is positief, al zou je dat niet zeggen als je 's zomers naar de stranden en vakantieoorden kijkt, mensen kruipen daar doelbewust en langdurig in om te bakken en te braden. Maar als je diep in de nacht helemaal alleen op een eenzame weg loopt, afhankelijk van het schrale lichtschijnsel van de maan, dan kunnen schaduwen wellicht gevoelens van angst en onheil oproepen.

De belofte van bloesem

Teer en kleurrijk als de bloesem is het leven.
De lente die alle bomen doet groeien in onstuimigheid en bloeien in uitbundigheid.
Gevoed door pril licht en voorzichtig opwarmen en voedzame regen of morgendauw.
Geduldig gewacht op ontluiken en ontplooien.

In enkele dagen komen de tere knoppen uit, nestelen zich fluisterend in kleurrijk ontvouwen, stallen hun hemelse schoonheid uit voor wie het zien wil en aanschouwen.

En ineens zijn aan alle kanten de groeikronkels langs velden en wegen waar te nemen.
Van parelwit en zacht roze tot diep donkerrood.
Het roept glorie uit.
Het zingt psalmen.
Het toont leven, in optima forma, onopgesmukt, puur, kostbaar, uitbundig.
Knop na knop opent blaadje na blaadje, wuift mee met de wind van beloften en verlangen.
Het zindert zomer.

Fluisterende luister

als U

Uw glorieuze

luister

fluisteren wil

in iel en fragiel

in ijle tinkelingen

breekbaarheid

in uiterst precieuze

ultradunne laagjes

glinsterende

kwetsbaarheid

met het vermogen

om gestaag

te groeien

tot stevigheid

en draagkracht

wil dan

ook ons

die in kale

naaktheid

en bewust

van elke dag

tekort

kleinheid

en kwetsbaarheid

U 

durven naderen

met stamelende

woorden

stilte

en bangheid

van hart

Kwetsbaar

Zeg.
Psst.
Kom eens.
Ga je mee?
Even wandelen?
Even verdwalen op de weg van het leven?

Kom, laat alles los.
Onthecht je.
Haal adem.
Verhef je van je zetel rust.
Doe je vrije stappers aan.
Een gevulde rugzak mee voor onderweg.
Een frisse neus halen.
Genieten van het goede.
Openstaan voor nieuwe inzichten.
Je ogen open.
Je oren gespitst.
Alle zintuigen in de ontvankelijkheidsmodus.

Wat zeg je?
Stilte ...?
Je hoeft niet bang te zijn voor de stilte.
Het is nooit echt stil.
Er zijn altijd geluiden.
Kom, luister, naar de stem van je hart.
Diep van binnen.
Je wilt best.
Maar durft niet toegeven.
Of wel soms?

Kom, laten we gaan.
Nu.
De altijd voortdurende drukte voorbij.
De huizen van vanzelfsprekenheid voorbij.
De straten van kris-kras doorhollen voorbij.
Je werk van door de wind van leegte voortgedreven bezigheden voorbij.
Je morgen-zorgen voorbij.

Adem mijn stilte

adem

mijn stilte

proef

mijn geduld

De schoonheid van kwetsbaarheid

Broos en teer ...

broos en teer

is de dag

van leven

vluchtig

de tijd

vloeibaar

als water

kwetsbaar

als gras

een schaduw

een trage wolk

voor de zon

de damp

van een druppel

op een gloeiende plaat

Een vraag die blijft hangen ...

Soms heb je van die momenten dat je ongewild en onbedoeld getuige bent van iets uit het privéleven van andere mensen. Of je zit in de trein of de bus en kunt live meeluisteren met privégesprekken die mensen voeren. Kan zeer diepgaand zijn ... Sommige mensen schamen zich nergens voor.

Vanavond was ik na een middagje ergernis vanwege zeer traag internet en problemen bij Blogger, waardoor ik geen teksten kon maken of plaatsen, en een beetje triest weer, beetje regen en veel wind, een rondje gaan lopen. De wind was gaan liggen en de zon scheen warme kleuren op de weg en de weilanden. Lekker lopen.

Ik was nog geen drie minuten onderweg op het lokale fietspad, de Tiendweg, toen ik een jongeman op de fiets tegenkwam, telefoon aan zijn oor. Een puber wellicht nog, waarschijnlijk op weg naar een kroeg van een naburig dorp, aan zijn outfit te zien. Ik gooi er maar even een paar vooroordelen tegenaan ...

Wat ik opving, op het moment dat hij langs me fietste, waren zijn woorden: 'Ik weet niet wat het is, maar ik zou wel eens willen weten, waarom zoveel mensen sterven voor mijn voeten.'

Bam.

Die kwam binnen, die vraag bleef hangen, daar heb ik het hele uur over lopen nadenken. We hebben daar allemaal vroeger of later een keer mee te maken. En toch schuiven we het allemaal voor ons uit. Christen of niet-christen. Gelovig of niet-gelovig. We leven maar voort alsof het nooit ophoudt.