Overgave

Zolang hij zich kon herinneren had hij zich anders gevoeld.
Hij had ondergaan, gekeken en geobserveerd.
Hij liet zich bijna apathisch meevoeren naar alles waar het om leek te draaien in die buitenwereld.
Maar hij bleef op afstand, gereserveerd.
Hij bleef toeschouwer, geen deelnemer.

Apart, dat was het juiste woord.
Zo voelde hij zich.
Waar anderen fladderden, voelde hij zich stokstijf.
Waar anderen praatten, luisterde hij.
Waar kinderen schreeuwden, zweeg hij, verbaasd, verbijsterd soms.
Het was niet zijn wereld, het was niet zijn huis, het was niet zijn land.
Hij leefde in zijn hart, in zijn hoofd, en alles wat er buiten gebeurde leek buiten zijn herinnering te blijven.
Het raakte hem niet.
Niet echt.

Van jongs af aan ging hij mee naar de kerk.
Het huis van God.
Maar hij vond Hem er niet.
Hoe hij ook zocht, tussen de stoelen of net onder het plafond.
Tussen de stortvloed van woorden.
Tussen de eentonige cadans van het gezang.
Hij bleef verborgen.
Hulde zich in duistere nevelen.

Het lied van de maan

het lied

van de maan

in het zwartst

van de nacht

lijkt een klaagpsalm

van verdriet

een melodie

van zwijgen

in mineur

kleine terts

verscholen

achter donkere

wolken van zorgen

om het onbekende

van de toekomst

Als het regent ...

als

het regent

zoals nu

waar blijven dan

de vlinders

en libellen

ik kan ze

nergens

vinden

als

de druppels

vallen

uit de hemel

schuilen

zij dan

ergens

diep verborgen

aan het oog

onttrokken

en als

de wind

gaat waaien

waar

fluistervleugelen

dan de vliegen

heen

How can I ...

how

can I

convince

and persuade

you

when I

am seeing

everywhere

what you

cannot find

anywhere

it is

impossible

to explain

the mysterie

of grace

Onrust

voortdurende onrust

en diepe vragen

omklemmen

doorlopend

mijn zoeken 

naar meer 

en naar diepte

naar hoogte 

en verre beelden

van verleden

en toekomst

oceanen

vol wankele golven

donkere wolken

van smart

en woeste winden

van wanhoop

voeren mij mee

naar het einde

van wat ik

niet weten wil

kom

fluister

mijn naam

hou mijn hand

eindeloos vast

troost mij

met tranen

mijmer mij

rustig

luister mijn drukte

terug tot het fluisteren

van woorden

zonder waarde

Ontplooiing van een wolk

Vanmorgen was er ineens een wolk aan de horizon, waar mijn oog op viel. Meerdere kleuren waren in de verte zichtbaar, van oranjewit, beschenen door de opgaande zon in het oosten, tot donkergrijs op de voorgrond. Zo maak ik er wel meer, bewuste foto's van wolken. Zij interesseren mij, door hun grilligheid en gedrevenheid, gejaagd door de wind, hun altijd wisselende vormen en kleuren, hun effect op het licht waarin wij leven, hun deel uitmaken van de cyclus van de waterhuishouding.

Maar na die ene foto, bleef ik de wolk volgen. Het was eigenlijk meer een wolkenformatie, meerdere lagen achter en onder elkaar. Een echte compositie. En ze kwam onze kant op, recht over ons huis. In tien minuten tijd, net voor kerktijd, kon ik de reis vastleggen in een tiental foto's. En zo kon je het verloop volgen, van de veranderende wolkenmassa, het spel met de wind, het gevecht tussen licht en donker, het net passeren van ons huis, zonder dat de dreigende druppels daadwerkelijk tot ontlading kwamen.