Het ritme van de stilte

er

druipt

voorzichtig

licht tussen

de kieren

van de morgen

en vormt zich

om tot een decor

van volle kleuren

fantasie

hoog

aan de hemel

vliegen in slow

motion de net

ontwaakte

vrije vogels

en ondertussen

sijpelen trage

vonkjes liefde

zich een weg

naar later

er groet mij

een dag

als alle dagen

van flarden

paradijs

Stel je voor ...

Stel je voor ...

... dat de tijd bevriest ...
... dat de nacht verdwijnt ...
... dat de stress vervliegt ...
... dat de stilte heerst en heelt ...
... dat de rust zijn intrede doet ...
... dat de eenheid de verschillen smeedt en hecht ...
... dat wij thuis zullen komen in een heel grote familie ...
... dat wij mogen verdwalen in de liefde ...
... dat de hemel de aarde raakt ...
... dat wij zullen dwalen tussen de sterren ...
... dat woorden niet meer te kort schieten ...
... dat we elkaars gedachten kunnen lezen ...
... dat we elkaar in het hart mogen kijken ...
... dat we versteld zullen staan ...
... dat we met recht ontroerd mogen zijn ...
... dat we mee mogen zingen in een heel groot koor ...
... dat de wind ons zal leiden ...
... dat het licht ons zal voeden ...
... dat onze dromen uit zullen komen ...

Het is niet voor te stellen.
Het is fantasie.
En toch ...

Altijd weer meer

Kan een beeld de sfeer goed weergeven?
Kunnen woorden de werkelijkheid omvatten?
Kan de wetenschap alles verklaren?
Kan geloof de waarheid verstaan?
Kunnen wij ons diepste zelf ooit peilen?

Er is altijd weer meer dan wij kunnen bevatten.
Er is veel meer dan wij ooit aan zullen kunnen.

Er is altijd meer te vinden, in de schatkamers van geloof, in de broedkamers van liefde, in de kraamkamers van de grenzeloze fantasie.

Er is diepte, breder dan de hoogte van ons uiterste zien en weten.

Doen onze gevoelens recht aan het totaal van ons leven?
Weerspiegelt wat wij snappen de hele werkelijkheid?
Schiet wat wij denken niet altijd te kort?
Blijken al onze bouwsels niet op den duur in duigen te vallen?
Blijft niet alles wat wij doen steken in onvolmaaktheid?

Ligt wellicht in het reiken, de essentie van ons bestaan?
Ontvouwt zich het doel van alles, in ons diepste verlangen?
Blijkt de gebrokenheid uit het onvervulde en onvolmaakte?

In onze potentie weerspiegelt zich de wens, het beeld en de scheppingskracht van onze Oorsprong. Maar in onze tekortkomingen tekent zich ons anders-zijn. Dit dualisme splijt ons leven in een onoverkomelijke paradox.

Tenzij ...

Venstervrees

Soms boezemt het geopende venster 

van verbeelding en dromerij,

dat zoveel werelden 

van fantasie kan openen,

die lokken met verhalen

van de onbekende weg 

naar verre, vreemde landen

je zomaar ook ineens 

een weinig angst in.

Vormgever van het verborgen verhaal

Wij mensen zijn drukke baasjes, altijd doende, rusteloos en bezig om te vergaderen en te verzamelen. We gebruiken alles wat we hebben om te zoeken wat we niet hebben. Gericht op zien en beethouden, ruiken en horen, we scannen de wereld af op houdbaarheid. We praten al luisterend langs elkaar heen.

Wij christenen zijn drukke baasjes, altijd doende, rusteloos en bezig om te vergaderen en te verzamelen. We gebruiken alles wat we hebben om te zoeken wat we niet hebben, of, afhankelijk van in welke kerk we zitten, proberen juist krampachtig vast te houden wat we hebben. Want ook wij zijn gericht op zien en beethouden, ruiken en horen, we scannen de wereld af op houdbaarheid. En ja, we praten maar al te vaak al luisterend langs elkaar heen.

Het is goed dat er soms een tegengeluid is, tegenwicht wordt geboden, tegen onze haren wordt ingestreken. Het is mooi dat we tegen grenzen aanlopen. Het is jammer dat er ook conflicten door ontstaan, ruzie wordt gezocht en verwijdering op kan treden.

Het is goed dat we af en toe met de neus op de feiten worden gedrukt. Dat we inkeren tot onszelf. Dat we de andere kant van de medaille leren beschouwen.

Het is goed om zelf tegendraads te zijn en niet met alle winden mee te waaien, zelf te leren nadenken en met een kritische blik naar de wereld om je heen te kijken, niet alles te geloven wat je wordt voorgeschoteld of wordt aangeboden als zijnde de waarheid.

Het is goed om te reflecteren op je daden en gedachten, de verbanden waar je deel van uitmaakt, de routine die je bedrijfsblind kan maken en zo met enige afstand te bezien of wat je doet goed en rechtvaardig is.

Het is goed om te leren luisteren naar woorden die niet worden uitgesproken, om te zoeken naar wat opbouwt en liefdevol is, om je niet mee te laten sleuren door de waan van de dag of opgelegde zwartgalligheid. Het is goed om de actualiteit te blijven volgen, maar wel enige distantie te blijven houden, want alles is niet van waarde en wat van waarde is haalt niet altijd het journaal.

Leren relativeren dus.
Het goede zoeken.
De waarheid najagen.

En zo is dit weblog ook bedoeld, als positieve poging om het goede uit het leven te laten zien, de schoonheid van de schepping in beelden, in woorden uit te drukken dat God goed is en ons zoekt, dat wij mensen een ingeschapen verlangen naar Hem hebben, wat ons rusteloos maakt en vervulling zoekt. Dat lukt niet altijd even goed, het blijft een poging, maar soms komt er iets moois uit, van waarde, ongedacht.

God is in de stilte. Het blijft een mooi gekozen naam, omdat het zoveel zegt. Over mij, ons mensen, maar ook over Hem. Soms inspireert Hij, rechtstreeks, met een woord, met een associatie van wat je ergens anders hoort of leest. Zo bouwen wij elkaar op. En toch blijft het ongrijpbaar en niet te annexeren voor ons, beperkte schepsels.

Maar soms ...

Imagination

Als je woorden probeert te vinden, voor dat wat je ziet, merk je hoe moeilijk het is om waarheidsgetrouw de werkelijkheid te omschrijven. De hele werkelijkheid. Zodat iemand die het niet ziet, hetzelfde voor zich kan zien als jij, maar dan denkbeeldig. En hoe meer woorden je gebruikt, hoe mistiger het voor de lezer of luisteraar lijkt te worden.

Als je de werkelijkheid probeert na te schilderen, merk je pas hoe knap het is als je goed kunt schilderen. Hoeveel je nog moet leren. Hoe vaak je nog moet oefenen.

Als je tienduizenden foto's hebt gemaakt van al het moois wat zich elke dag weer aandient, merk je pas hoe onmogelijk het is om alles vast te leggen wat zich in je omgeving aandient, laat staan wat er in de rest van de wereld is te zien. Zelfs het vastleggen van het leven van je kinderen zal altijd gaten blijven tonen.

Het duizelt je van woorden, indrukken en veranderingen, van kleuren, sfeer en beelden.
In het nu, van vandaag.
Maar nog vele malen meer in het proces, het bochtige pad, de afgelegde weg, de ontmoetingen met andere mensen, de dingen die je hebt gelezen, geleerd en ontdekt.

Als je je er bewust van bent.
Want snel, te snel, onderga en ervaar je het leven als een tredmolen van alsmaar vooruit, naar verder, naar morgen, naar meer, naar dingen die moeten gebeuren.

Troubadour

De mensen gingen voorbij, zoals altijd, gejaagd door de tijd. Toen hij begon met zingen, keken ze even opzij,  namen hem op, slechts een enkeling vertraagde de pas.

Hij was oud, zijn jas versleten. Zijn haren grijs, zijn baard onverzorgd. Maar zijn stem was vast en geoefend. De echo weergalmde tussen de muren.

zeg

kan ik hier

nog ergens

liefde kwijt

tussen de straatstenen

en glazen muren

is er nog plaats

voor regen

van zilver

wie wil met mij

alle vluchtige wolken 

tellen vol hoop

vind ik nog

open harten

tot luisteren bereid

over een toekomst

die vol beloften is

over vreemde geschiedenissen

over stoere zeeschepen 

op zoek naar nooit

ontdekte oorden

kan ik het zaad

van liederen

nog wel zaaien 

tussen de rulle grond

van alledag

Dichterlijke illusies

als je 

met gesloten ogen

sluimerend

en in rust

ligt te wachten

op de slaap

van verfrissing

die nog lang niet

lijkt te komen

dan dichten

zich in het duister

lichte woorden

speels

in intiem rijm

tot mooie gedachten

en sprookjesvergezichten

of ontspruiten

uit liefdevolle bron

van een flexibele geest

kleurrijke ideeën

en vurige luchtkastelen

rijp om in te wonen

of urenlang

in rond te dwalen

Visionair

als je bedenkt

dat wat we zien

een afgeleide is

van een gedachte

een vorm gegeven idee

waarom zou je

je dan nog

laten afleiden

door obstakels

en verhinderingen

en blijven staan

bij wat je ziet

de mogelijkheid

zit in de fantasie

de potentie

ligt verborgen

in de toekomst

visie gaat uit

boven fysiek

De deur naar fantasie

- Toch heb ik nog een vraag, zegt hij.
- Dat kan.
- Een heleboel vragen zelfs.
- Ook dat is mogelijk.

Er wordt naar hem geglimlacht. Gewenkt om dichterbij te komen.

- Vertel ...
- Nou, als ik droom, kan ik vliegen, maar als ik wakker ben niet. Vliegen naar de sterren. Zeilen op de golven. Het lukt niet.
- Ach ...
- Waarom kan ik het lied van de wind niet meezingen? Waarom kan ik niet kleuren schilderen met woorden? Waarom kan ik geen gevoel in mijn muziek leggen? Waarom kan ik mijn verlangen geen water geven? Zodat het groeit en bloeit. Waarom kan ik geen gedachten lezen, harten ontleden? Waarom zijn er grenzen aan kennis? Waarom heeft liefde geen tastbare vorm, zodat ik het uit kan delen als brood? Waarom kan ik geen kasteel bouwen van bomen en planten? En waarom kan ik niet spelen met de dieren en vluchten ze als ze me zien? Waarom spreek ik hun taal niet? Waarom kan ik niet alle raadsels oplossen, alle mysteries ontrafelen, alle doolhoven uitlopen? Waarom kan ik geen muren van verdriet oplossen met liefde?

Het bleef even stil. Vertrouwd stil.

Dialoog

- Dag, zei het hek.
- Goedemorgen, zei de poort.
- Ook nieuw hier?
- Zeker ...
- Kakelvers, klaar voor de taak.
- Tja.
- Klinkt niet enthousiast ...
- Ik ben nog een beetje aan het wennen. Net wakker. Aan het dromen.
- Nou, ik niet hoor, fris als een hoentje, bereid om te gaan.
- Te gaan?
- Ervoor te gaan.
- 'k Wou zeggen, voorlopig zal hier je plaats zijn.
- Een mooie plaats, een mooie functie.
- En wat is die functie dan?
- Ik ben het onderscheid tussen binnen en buiten. Bewaren wat binnen is. Afschermen wat van buiten komt.
- Geen variatie mogelijk?
- Tweeledige variatie.
- Geen hogere roeping?
- Nee. Jij wel dan?
- Ach ...
- Vertel! Wat is jouw taak?
- Wat is mijn taak ... mjah. Ik denk ook bewaren en afschermen ...
- Ja, dat is hetzelfde, hèhè ...
- ... Ik was nog niet uitgesproken, ik probeer mijn gedachten zorgvuldig te formuleren. Ik filosofeer over mijn dromen. Heb even tijd nodig om mijn toekomst te zien.
- Nou, ik ben meer een doener hoor.
- Ja, dat begrijp ik, maarreh ... ik denk dat ik naast die twee genoemde taken, nog een toegevoegde waarde heb.
- Wow, ik word nieuwsgierig. Vertel.
- Nou, ik bedoel, ik kan ook ontsloten worden. Er is opening mogelijk. Ik ben een beeld van hoop.
- Hoop?
- Ja, stel dat de grote baas wil dat zich nog iets of iemand van buiten verplaatst naar binnen. Stel, dat wat binnen is op reis moet gaan. Dan opent hij mij. Dan ben ik een doorgang van een onbekende wereld naar de besloten veiligheid achter ons. Of juist een ontsnappingsmogelijkheid naar een andere toekomst, een belofte van een ander leven.
- Nou, dat klinkt wel bedreigend voor mij. Ik weet niet of ik daar blij mee zijn moet. Maar ja, zoals je het formuleert, dan klinkt het ook wel weer mooi.
- En dat houdt me wel bezig, die mogelijkheden, die kans op het nieuwe, onverwachte, de belofte van verandering. Het opent vergezichten. Het ontrolt fantasierijke werelden.
- Blijf je wel met beide benen op de grond?
- Zeker, ik heb toch niets anders te doen. Tijd genoeg om te verbeelden. Wie weet wat er allemaal mogelijk is. Verborgen achter de horizon.
- Meester dromer ...
- Ik kijk gewoon met andere ogen naar de werkelijkheid dan jij.
- Die zie ik niet hoor. Die niet bestaande wereld.
- Niet bestaand, of niet zichtbaar?
- Wat is het verschil?
- Een wereld van verschil ...
- Je bent een dromer, een dichter, een fantast, een kunstenaar, een sprookjesverzinner.
- Was ik dat maar ...
- Nou ja, voor mij ben je het.Wie weet, misschien leer ik wel wat van je.
- Wie weet. Zolang je naar me luistert, kan ik mijn dromen verwoorden.
- Als je dan ook maar met beide benen op de wereld blijft staan.
- Dat sta ik toch al.
- Ja, maar je moet je daar ook bewust van zijn.
- Dat ben ik, daar heb ik misschien jou wel voor nodig.
- O, nou geen probleem, ik tackel je wel hoor, als je teveel vertoeft in hemelse sferen.
- Wacht maar, misschien neem ik je nog wel mee.
- Dat denk ik niet hoor. Maar goed, je brengt wel afleiding, verstrooiing. Ook wel eens nuttig als alle dagen op elkaar zullen gaan lijken.
- Wie weet, wellicht is die andere wereld wel echter dan deze.
- Ik geloof alleen wat ik zie.
- Ik kijk met andere ogen. Ik zie voorbij wat zichtbaar is. Ik voel dat er meer is ... voorbij de tijd.
- De tijd is hier. Nu.
- Ach, wacht maar, mijn tijd komt nog wel.
- We zullen zien.
- Je moet het geloven vóór je het ziet ...
- Je taak ligt hier.
- Mijn taak wel, maar mijn roeping, mijn doel, mijn toekomst?

De gedachtenvanger

Vorige week zat ik even in een verhalenbundel van mezelf te bladeren, vijfentwintig jaar geleden netjes uitgetypt. Bij één van die verhalen moest ik even glimlachen. Over de gedachtenvanger, Uchebucheltje Kortekaas, die met zijn schepnetje de natuur intrekt en daar stil en geduldig staat te wachten tot hij een interessante gedachte voorbij ziet vliegen. Als hij er genoeg gevangen heeft, gaat hij naar huis, en werkt die gedachten één voor één uit, door ze in een potje inkt te gooien en ze te verwerken in een aaneenschakeling van uitgewerkte ideeën. Na jaren is hij zover dat zijn manuscript ‘Filosofieën over het Leven’ klaar is en hij het aan kan bieden aan de uitgever.

Maar helaas, die moet er smakelijk om lachen. Hij neemt Uchebucheltje wel in dienst, als corrector. Toch, bij de komst van een nieuwe directeur jaren later, wordt de waarde van zijn boek herkend en wordt het alsnog uitgegeven. En na nog een jaar staat er een oude bekende op de stoep, Hendrik Eendebout, die hem vroeger heeft uitgelachen om zijn schepnetje, maar nu geraakt is door zijn gedachten, omdat het leven zelf, en de moeilijke lessen die we allemaal wel eens moeten leren, hem nu ontvankelijk hebben gemaakt voor de boodschap, waar hij eerst niets van moest hebben.

Wat volgt is een diepgaand gesprek, twee zielen die elkaar herkennen. Tot in de late uurtjes. En in de nacht de droom van Uchebucheltje, over Hendrik die in de zee zwemt en flonkerende diamantjes opvist. En een boek schrijft over filosofieën over het leven na dit leven …

Uiterst korte samenvatting van een grappig bedoeld verhaal met een toch wel serieuze ondertoon. De gedachte erachter is namelijk dat je op een bepaalde manier open kunt staan voor zaken die dieper en hoger gaan dan ze op het eerste gezicht lijken. En dat je er dus ook níet open voor kunt staan. Door allerlei oorzaken. Te druk, te oppervlakkig, te ongeïnteresseerd, te anders, te ongeloofwaardig. Afhankelijk van karakter, stemming, opvoeding, en heel veel andere dingen.

Er is meer tussen hemel en aarde, zegt men dan. Maar je moet ervoor openstaan.

Je hebt fantasie.

Iemand kan zich verplaatsen in een andere situatie. In zijn gedachten. Beelden oproepen. Een verhaal aan zichzelf vertellen. Ter plaatse verzonnen. Nog mooier wordt het als een fantasie van één iemand, anderen kan aansteken. Als je een gedicht, een verhaal, een boek schrijft, dat herkenning bij anderen oproept. Prachtig, als je een andere wereld, werkelijkheid op kunt roepen met woorden. Mooi, als je je helemaal mee kunt laten slepen door het verhaal dat je leest. Als je meereist, meebeleeft, ondergaat, deel- en reisgenoot kunt worden.