donderdag 21 november 2013
woensdag 20 november 2013
dinsdag 19 november 2013
maandag 18 november 2013
Een denkbeeldig gat
Vannacht was ik aan het dromen. Niks geks aan, dat doet ieder mens. Toch was het al weer een tijdje geleden dat ik me er bewust van was. Zal wel aan de slaaptablet liggen die ik inmiddels al weer een maand of tien nu inneem. Helemaal van de wereld ...
Het bijzondere was dat het een achterna-zit-droom was. Nog langer geleden. Met een aantal anderen was ik op de vlucht door verschillende straten, achtervolgd door enge slurpmonsters. Het ging heel lang goed. Toch werd het op den duur echt eng.
Gek genoeg herinner ik me heel bewust het moment waarop ik dacht: 'nu wordt het me te eng, nu moet ik echt wakker worden ...' En op datzelfde moment werd ik ook wakker. Wat een wilskracht, dacht ik meteen. Kan dat, bewust denken in een onbewuste droom?
En toen ik daar, tegen vijf uur, even wakker lag, dacht ik ook direct, nu moet ik niet te lang blijven nadenken over die droom, want anders haal ik al het onbewuste, en in dit geval dus dat enge uit die droom, boven in mijn bewustzijn en zal ik het me nog lang heugen. Terwijl als ik het zo laat en direct in slaap val, ik alles zal vergeten en de herinneringen zullen worden uitgewist.
En dus viel ik weer in slaap. Ik stapte het onbewuste weer binnen. Weg was ik. Kan dat, zomaar wensen dat je in slaap valt en dat dan ook meteen doen? Nee, dat kan niet. Ik in ieder geval niet.
Nu dus wel.
Vreemd verhaal.
Anders dan ik ben.
Of was.
Het bijzondere was dat het een achterna-zit-droom was. Nog langer geleden. Met een aantal anderen was ik op de vlucht door verschillende straten, achtervolgd door enge slurpmonsters. Het ging heel lang goed. Toch werd het op den duur echt eng.
Gek genoeg herinner ik me heel bewust het moment waarop ik dacht: 'nu wordt het me te eng, nu moet ik echt wakker worden ...' En op datzelfde moment werd ik ook wakker. Wat een wilskracht, dacht ik meteen. Kan dat, bewust denken in een onbewuste droom?
En toen ik daar, tegen vijf uur, even wakker lag, dacht ik ook direct, nu moet ik niet te lang blijven nadenken over die droom, want anders haal ik al het onbewuste, en in dit geval dus dat enge uit die droom, boven in mijn bewustzijn en zal ik het me nog lang heugen. Terwijl als ik het zo laat en direct in slaap val, ik alles zal vergeten en de herinneringen zullen worden uitgewist.
En dus viel ik weer in slaap. Ik stapte het onbewuste weer binnen. Weg was ik. Kan dat, zomaar wensen dat je in slaap valt en dat dan ook meteen doen? Nee, dat kan niet. Ik in ieder geval niet.
Nu dus wel.
Vreemd verhaal.
Anders dan ik ben.
Of was.
zondag 17 november 2013
Leven is herinneren
In het grote broze metaforenbos loop je een beetje stram over een veelheid van gevallen bladeren, knisperend onder je voeten. Het pad is verborgen, aan het oog onttrokken. Nog niet alles heeft los gelaten, de takken worden steeds meer zichtbaar, de schraalheid verschilt wezenlijk van boom tot boom.
Het oogt allemaal somber, omdat grijze wolken het licht hebben getemperd, de sfeer hebben gedempt. De vogels lijken vertrokken of in winterslaap. Af en toe vliegt er één verschrikt op en fladdert tussen de bomen weg, uit het zicht voor je goed en wel doorhebt dat het leven verandert.
Af en toe sta je even stil om een verkleurende herinnering, net voor het los zal laten, in ogenschouw te nemen, te proeven, te mijmeren over de herfst van het leven, die kou en mist met zich meebrengt, pijn en vertroebelend zicht. Te voelen met je handen, zacht de levenslijnen nalopend met je vingers.
Leven is herinneren.
Leven is mysterie.
Leven is voelen.
Ademen met je lichaam wat er rondom je gebeurt.
Ondergaan wat is geweest.
Laten komen wat verborgen is.
Terug uit in de tijd.
Het oogt allemaal somber, omdat grijze wolken het licht hebben getemperd, de sfeer hebben gedempt. De vogels lijken vertrokken of in winterslaap. Af en toe vliegt er één verschrikt op en fladdert tussen de bomen weg, uit het zicht voor je goed en wel doorhebt dat het leven verandert.
Af en toe sta je even stil om een verkleurende herinnering, net voor het los zal laten, in ogenschouw te nemen, te proeven, te mijmeren over de herfst van het leven, die kou en mist met zich meebrengt, pijn en vertroebelend zicht. Te voelen met je handen, zacht de levenslijnen nalopend met je vingers.
Leven is herinneren.
Leven is mysterie.
Leven is voelen.
Ademen met je lichaam wat er rondom je gebeurt.
Ondergaan wat is geweest.
Laten komen wat verborgen is.
Terug uit in de tijd.
De liefde heeft in mij een kiem gelegd
als
vochtige mist
een deken
van demping
heeft gedrapeerd
over het ontkleurde
landschap
als de wind
met ingehouden
adem broedend
ligt te wachten
op later
de bijna
kale bomen
zich spiegelen
in hun omgekeerde
schaduw
en deze stilte
dieper gaat
dan ongekende
zwijgzaamheid
zaterdag 16 november 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)