Uitkijkpost

If you'll scratch my back, I'll scratch yours ...

Lantaarnpaalkroelkraaien

Koekeloeren

After the rain

Kroos als eten, nog een sloot te gaan

Shadows

Er zijn van die dagen, vol uitbundig licht, als de warmte als een dikke, wollen deken om je heen valt, als het binnen niet uit te houden is van de opgesloten hitte, die geen kant meer uit kan, als je met een zonnebril op nog met toegeknepen ogen kijken moet, dat je hartgrondig gaat verlangen naar een zuchtje wind, een koel briesje, een verkoelende duik in welig water. Dat je op zoek gaat naar een plaatsje om te schuilen in de schaduw.

Licht is mooi. Warmte is prachtig. Allebei nodig voor leven en groei. Maar een beetje evenwicht is wel ideaal.

Waar licht is verdwijnt de duisternis. Dat is een wetmatigheid. Een natuurwet. Maar het gekke is, dat zodra er sprake is van direct licht, er ook schaduwen te voorschijn komen. Schaduwen om in te schuilen, die het teveel aan licht wegfilteren. Op grijze dagen zie je ze bijna niet, die schaduwen, verborgen achter evenwichtigheid vallen ze in het niet. Maar zodra de zon gaat schijnen worden de schaduwen dieper.

Op zonnige dagen ben je blij met een wolk voor de zon, ook al weet je dat het op de bovenwind varende kolommen zijn van waterdamp, want ze absorberen toch het licht, onttrekken jou aan de invloed van het directe zicht. Maar ook wolken die voor het oog zo smetteloos wit lijken, zijn slechts zichtbaar door het tekenen van de schaduwen aan de randen. Er ligt nuance in, tegendraadse lichtverdringing, verlopend van zachtgrijs tot inktzwart.

Als je fotografeert maak je daar gebruik van, het verhoogt het contrast. Soms leveren silhouetten raamwerken op die de aandacht naar het licht trekken. Soms brengen ze evenwicht in te lichte onderwerpen. Schaduwen hebben dus een functie. Door hun bestaan. Door hun werking. Door het contrast. Door hun nuchterheid en verkoelende ervaring.

Met enige voorzichtigheid kun je ook stellen dat dit ook zo voor het hele leven geldt. Het gaat niet altijd om de uitzichten op de toppen van spreekwoordelijke bergen, om de zonovergoten dagen, om het volcontinu feestgedruis, noch om achter elkaar gezette hoogtijdagen, die de waarde van het menselijk bestaan uitmaken. Het leven lijkt soms wel even rozengeur en maneschijn, dat is het zeker niet altijd.

Maar uiteraard is er wel verschil in soorten schaduw. Verkoelende schaduw op warme dagen is positief, al zou je dat niet zeggen als je 's zomers naar de stranden en vakantieoorden kijkt, mensen kruipen daar doelbewust en langdurig in om te bakken en te braden. Maar als je diep in de nacht helemaal alleen op een eenzame weg loopt, afhankelijk van het schrale lichtschijnsel van de maan, dan kunnen schaduwen wellicht gevoelens van angst en onheil oproepen.

Volle supermaan

Tussen de buien

Vanavond tussen de buien door nog even naar buiten gegaan. Heel even kwam de zon nog tevoorschijn. Nog een serie foto's kunnen schieten voor hij weer verdween achter de horizon en de lage wolken.

En ja, toch ook nog een buitje meegepakt en onder een boom moeten schuilen, maar dat levert dan weer heel apart licht op.

Buizerdspotten

Vandaag geen weer om te wandelen. Achteraf viel de regen wel mee, maar de wind maakte het guur. Vanmiddag even een kwartiertje langs het fietspad gestaan om buizerds vast te leggen, die in de boezems bij de molens van Kinderdijk hun nesten hebben. Met 30x zoom op je fototoestel zijn die goed dichterbij te halen, maar goed vastleggen valt nog niet mee. Vooral door de harde wind is het lastig om je toestel stil te houden en de snelle verplaatsingen van de buizerds maken het lastig om ze goed in het oog te houden en scherp te stellen. Vooral als je net een foto hebt gemaakt ben je het 'onderwerp' even kwijt en moet je weer snel uit- en inzoomen. Dat is ook gewoon wennen aan je toestel. Er zit zelfs een knopje aan de zijkant van je lens waarmee je dat even snel kunt doen, maar daar kreeg ik natuurlijk weer te laat erg in ...

Op enig moment zag ik drie buizerds tegelijk vliegen en moet je kiezen wie je gaat volgen. En kom je er weer te laat achter dat er één vlak bij je is gekomen.

Al met al viel het resultaat toch tegen. Vooral de beeldstabilisatie, bedoeld om schokken en bewegen van je toestel tegen te gaan, werken bij het volgen van een 'vliegend object' juist tegen, het onderwerp verspringt telkens met een schok en verdwijnt dus ook regelmatig uit je beeld.