maandag 23 juni 2014
zondag 22 juni 2014
Luister ze wakker ...
- Sta even stil, mensenkind, zei hij en hief zijn vinger gedreven ten hemel, er zitten dromen verborgen in het licht, luister ze wakker en geef ze te eten. Lees hun zielen en stuur ze het bos in, zodat ze vorm zullen vinden en juichend zullen groeien in wordingskracht.
We kuierden samen, hij en ik, in het late avondlicht. De wind was zacht en loom en deed de grashalmen buigzaam wuiven. De schaduwen waren lang, overal krioelden insecten in het gouden licht van weten, vogels trippelden voor onze voeten weg, of zweefden zonder vleugelslag op onzichtbare stromen boven onze hoofden.
Ik luisterde naar het traag kabbelen van zijn sonore stemgeluid en dronk de woorden die hij sprak, als koel en verfrissend water, als heilzame balsem voor mijn al te lang dorstig gebleven hart. Zijn glimlach deed me gloeien, de gelijkmatigheid van zijn tred bracht innerlijke rust en stuurde mijn aandacht haast direct naar de dieper liggende liefde van waaruit hij sprak. Het deed me heilzaam goed.
Hij vertelde uitgebreid over de bron van het leven, over het herkennen van waarheid, over de werkelijkheid van dieper liggende schoonheid en vertaalde honderduit metaforen in herkenbaarheid. Maar tegelijk koesterde hij het zwijgende mysterie, dat altijd als een vaag waas ons verstaan te boven zal blijven gaan, omdat liefde nu eenmaal geen logica is.
We kuierden samen, hij en ik, in het late avondlicht. De wind was zacht en loom en deed de grashalmen buigzaam wuiven. De schaduwen waren lang, overal krioelden insecten in het gouden licht van weten, vogels trippelden voor onze voeten weg, of zweefden zonder vleugelslag op onzichtbare stromen boven onze hoofden.
Ik luisterde naar het traag kabbelen van zijn sonore stemgeluid en dronk de woorden die hij sprak, als koel en verfrissend water, als heilzame balsem voor mijn al te lang dorstig gebleven hart. Zijn glimlach deed me gloeien, de gelijkmatigheid van zijn tred bracht innerlijke rust en stuurde mijn aandacht haast direct naar de dieper liggende liefde van waaruit hij sprak. Het deed me heilzaam goed.
Hij vertelde uitgebreid over de bron van het leven, over het herkennen van waarheid, over de werkelijkheid van dieper liggende schoonheid en vertaalde honderduit metaforen in herkenbaarheid. Maar tegelijk koesterde hij het zwijgende mysterie, dat altijd als een vaag waas ons verstaan te boven zal blijven gaan, omdat liefde nu eenmaal geen logica is.
Dagje Delft
Een beeldverslag van een middagje Delft met enkele mede-fotografen, leden van een besloten Facebook-groep.
Bij nader inzien 's morgens toch maar op de fiets gestapt om er naartoe te gaan, en uiteraard ook weer terug. Tweeënzeventig kilometer heen en terug, dwars door de stedelijke bebouwing van Capelle aan den IJssel, Rotterdam, langs groeimonsters als Bergschenhoek en Berkel en Rodenrijs, maar ook door prachtige polderlandschappen en langs gezellige vaarten. En in Delft, of eigenlijk net daarbuiten, was het best deftig, met mooie parken, statige bomen en glooiende fietspaden.
Daar hebben we bij een dierenpark, in de heemtuin en gewoon langs een polderslootje een serie foto's met elkaar geschoten. Hier enkele foto's van daar ter plekke en een enkele van onderweg.
Een aardig dagje Delft dus ...
vrijdag 20 juni 2014
Het onvertogen woord
er is
vannacht
aan mijn
bewuste brein
welhaast terloops
een onvertogen
woord ontsnapt
na heel lang
sudderen
en rijpen
heeft het
wat onderkoeld
de eigen schroom
weten te
overwinnen
en is het uit
haar zorgvuldig
met vernis
overtrokken
beschavings-
schulpje gestapt
Abonneren op:
Posts (Atom)