Ontmoeting in wit en blauw

Even keken ze elkaar in de ogen, vanmorgen vroeg. Een blauwe reiger, veel te zien in deze buurt, en een wat zeldzamer exemplaar, de witte of zilverreiger. Maar erg hartelijk ging het er niet aan toe tussen deze verre familieleden, want kwam de een te dichtbij dan vloog de ander al snel weer weg.

De foto's zijn vanaf een redelijk korte afstand genomen, maar wel vanachter de bladeren van een boom. En opeens waren ze allebei weer weg ook.

Parels en kriebels

Het licht gevangen

Laat ons bidden, broeders en zusters

Laat ons bidden, broeders en zusters.

Ho.
Stop.
Wacht even.
Voor we dat doen.
Voor iemand dat doet namens ons.
Met ratelende zinnen en gladde woorden.
Heel even wachten.

Waarom?
Omdat ons bidden zo vaak lijkt op vloeken in de kerk ...
Zo gladjes geformuleerd.
Zo non-stop.
Zo gemaakt.
Zo zonder hart.
Zo hol klinkend.
Zo zonder betrokkenheid.
Zo'n vorm van monoloog, een mini-preek, een verstandelijke redenering, een losse mengeling van standaardzinnen.

Maar geen open gesprek.
Geen relatie die wordt onderhouden.
Geen ontvankelijk oor.
Geen worsteling.
Geen schreeuw om aandacht.
Geen gevecht om erkenning.
Geen noodkreet diep vanuit de duisternis.
Geen zwijgend aanwezig zijn voor het grote mysterie.

Laten we een beetje rustig aan doen met onze verlanglijstjes deponeren.
Onze tijdredes.
Onze theologische uiteenzettingen.
Ons wollig woordgebruik.
Ons overtollig broddelwerk.
Ons gewauwel.
Onze onzinnige overbodigheid.
Ons gruwelijk geklets.
Laten we stoppen met praten.
Oeverloos discussiëren.
Uitentreuren vergaderen.
Onze bezigheidstherapie.
Ons instituutje bouwen.
Seizoensgebonden.
A-toeristisch.

Een gouden goede-morgen-licht

Strooien met licht

Altijd weer meer

Kan een beeld de sfeer goed weergeven?
Kunnen woorden de werkelijkheid omvatten?
Kan de wetenschap alles verklaren?
Kan geloof de waarheid verstaan?
Kunnen wij ons diepste zelf ooit peilen?

Er is altijd weer meer dan wij kunnen bevatten.
Er is veel meer dan wij ooit aan zullen kunnen.

Er is altijd meer te vinden, in de schatkamers van geloof, in de broedkamers van liefde, in de kraamkamers van de grenzeloze fantasie.

Er is diepte, breder dan de hoogte van ons uiterste zien en weten.

Doen onze gevoelens recht aan het totaal van ons leven?
Weerspiegelt wat wij snappen de hele werkelijkheid?
Schiet wat wij denken niet altijd te kort?
Blijken al onze bouwsels niet op den duur in duigen te vallen?
Blijft niet alles wat wij doen steken in onvolmaaktheid?

Ligt wellicht in het reiken, de essentie van ons bestaan?
Ontvouwt zich het doel van alles, in ons diepste verlangen?
Blijkt de gebrokenheid uit het onvervulde en onvolmaakte?

In onze potentie weerspiegelt zich de wens, het beeld en de scheppingskracht van onze Oorsprong. Maar in onze tekortkomingen tekent zich ons anders-zijn. Dit dualisme splijt ons leven in een onoverkomelijke paradox.

Tenzij ...

The miracle of low light

in searching

for the source

of summerlight

my eyes

were dimmed

my wings

were burned

so now 

I learned

my lesson well

Voorzichtig blaas ik woorden naar het licht

voorzichtig 

blaas ik 

woorden 

naar het licht

de wind

en de wolken

fluisteren

meerstemmig

een gedicht 

vol kleuren

als een echo

terug

Venstervrees

Soms boezemt het geopende venster 

van verbeelding en dromerij,

dat zoveel werelden 

van fantasie kan openen,

die lokken met verhalen

van de onbekende weg 

naar verre, vreemde landen

je zomaar ook ineens 

een weinig angst in.